กระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น

“ถ้าคุณยังเอาไม้บรรทัดมาวัดความคิดสร้างสรรค์ด้วยตรรกะทื่อๆ แบบนี้... ผมแนะนำให้คุณไปเขียนแบบแปลนบ้านจัดสรรราคาถูกแทนเถอะครับ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำของธามดังก้องอยู่ในความมืด สั่นประสาทจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกแรงดึงดูดมหาศาลกดทับไว้กับแผ่นอกกว้างของเขา เธอไม่ได้กลัวเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาหน้าห้องทำงานนั่นหรอก แต่เธอกำลังกลัว 'ระยะห่าง' ระหว่างเธอกับคนปากร้ายที่กำลังกอดเธอไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดปกติ “ถ้านั่นคือคำนิยามของสถาปนิกที่เก่งที่สุดในประเทศ ฉันก็คงต้องถอนตัวจากโปรเจกต์นี้ตั้งแต่วินาทีนี้เลยค่ะคุณธาม” เธอโต้กลับ เสียงกระซิบสั่นพร่าแต่ยังคงความหยิ่งผยอง ฝีเท้าด้านนอกหยุดชะงักลงที่หน้าบานประตูไม้โอ๊คหนา ธามขยับตัวเล็กน้อย มือหนาที่เอวของเธอออกแรงบีบกระชับแน่นขึ้นเป็นเชิงเตือนให้เงียบ เสียงลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับไรผมของเธอ ร้อนผ่าวจนรินรดาเผลอหลับตาปี๋ เงาตะคุ่มหน้าห้องนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะมีเสียงเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของลูกน้องคนสนิท “คุณธามครับ เอกสารที่สั่งไว้ผมวางไว้ที่โต๊ะหน้าห้องนะครับ... ไม่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับ” เสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินห่างออกไปจนเงียบสนิท ธามถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่กักเก็บไว้ถูกผ่อนคลายลงช้าๆ แต่ทว่า... เขายังไม่ยอมปล่อยมือจากรินรดา “ปล่อยได้หรือยังคะ” เธอพยายามดันอกเขาออก แต่เขากลับยิ่งขยับตัวเข้ามาประชิดมากขึ้น จนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับขอบโต๊ะเขียนแบบขนาดใหญ่ “อย่าเพิ่งขยับ” เขาพูดเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของเธอในความมืดที่เล็ดลอดด้วยแสงไฟจากไฟถนนด้านนอก “คุณรู้ไหมว่าสัดส่วนที่ผมคำนวณไว้ในหัวมันพังทลายลงตั้งแต่นาทีที่คุณเดินเข้ามาเถียงผมเรื่องระยะห่างของเฟอร์นิเจอร์เมื่อกี้” รินรดาชะงัก “คุณธาม... นี่มันไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะคะ” “ผมไม่ได้เล่นลิ้น” ธามเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟสถาปนิกบนโต๊ะ แสงสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นของเขา เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มของเธอแผ่วเบา “ผมกำลังพูดถึง ‘กระแสไฟฟ้า’ ที่มันมองไม่เห็น... ระหว่างงานของคุณกับตัวตนของผม” เขาเลื่อนมือมาวางบนโต๊ะไม้ สองแขนกักร่างเธอไว้ในวงล้อมของท่อนแขนแกร่ง นิ้วเรียวยาวของเขาลากผ่านพิมพ์เขียวที่ยังกางไม่เสร็จ ก่อนจะจิ้มลงไปบนตำแหน่งที่เธอออกแบบไว้เมื่อตอนเย็น “ตรงนี้... คุณวางตำแหน่งโซฟาไว้กว้างเกินไป มันทำให้การไหลเวียนของพื้นที่เสียสมดุล” เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ ใส่ซอกคอเธอขณะโน้มตัวลงมาดูแบบร่าง “ขยับเข้ามาอีกนิด... ให้มันใกล้กันเหมือนที่เรากำลังยืนอยู่ตอนนี้ แล้วคุณจะเข้าใจว่าความลงตัวที่แท้จริงมันควรจะเป็นยังไง” รินรดาใจเต้นรัว ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความประหม่าอย่างร้ายกาจ เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะตามที่เขาบอก กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนจากงานฝีมือของเขามันทำให้สมองเธอตื้อไปหมด “คุณหมายถึง... ให้วางโซฟาชิดผนัง?” เธอถามเสียงสั่น พยายามโฟกัสที่แบบร่างแทนที่จะเป็นใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปเพียงลมหายใจ “ไม่ใช่ชิดผนัง... แต่ชิดกัน” ธามเลื่อนมือไปกุมมือเธอที่กำลังถือดินสออยู่ นิ้วของเขาเย็นและแข็งแรง แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้เธอขัดขืนไม่ได้ “ลองวาดเส้นโค้งตรงนี้ดูสิ... จินตนาการว่าคุณไม่ได้กำลังออกแบบห้อง แต่คุณกำลังออกแบบพื้นที่ที่คนสองคนจะไม่มีวันอยากเดินจากไปไหน” รินรดาหันไปสบตากับเขาในระยะเผาขน ดวงตาของธามไม่ได้ดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา มือของเขาที่ทับบนมือเธอค่อยๆ ลากเส้นโค้งมนลงบนกระดาษไข ความอบอุ่นจากฝ่ามือเขาซึมผ่านผิวหนังเข้าสู่กระแสเลือดจนเธอรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว “คุณทำแบบนี้... เพื่ออะไรคะ” เธอถามเบาๆ “เพื่อจะพิสูจน์ว่าคุณเหนือกว่าฉัน หรือเพื่อจะพิสูจน์ว่าฉันไม่มีวันหนีเงื้อมมือคุณพ้น” ธามชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่แสนกวนประสาทปรากฏขึ้นช้าๆ เขาขยับหน้าเข้ามาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน “ถามคำถามที่คำตอบมันชัดเจนขนาดนี้... คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไงกันแน่ รินรดา?” ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว ธามก็เอื้อมมืออีกข้างมาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องรับสัมผัสจากสายตาที่ราวกับจะกลืนกิน ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านจนแทบจะละลาย ร่างสูงของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาในห้องโดยไม่เคาะประตู “คุณธามครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ไซต์งาน... แบบที่แก้ไปเมื่อตอนเย็นพังหมดเลยครับ!” เสียงของลูกน้องทำให้ธามผละออกจากรินรดาทันทีราวกับถูกไฟช็อต เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายบางอย่างที่เขาไม่อาจเอ่ยออกมาได้ “รอผมอยู่นี่... อย่าเพิ่งไปไหนเด็ดขาด” เขารีบสาวเท้าก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะ ในจังหวะที่หัวใจเธอยังเต้นไม่เป็นจังหวะ สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ตกอยู่ใต้กองเอกสารข้างโต๊ะ... มันเป็นลายมือของธามที่เขียนถึงเธอตั้งแต่วันแรกที่พบกัน *‘พื้นที่ปลอดภัยของผม... มีไว้สำหรับคุณคนเดียวเท่านั้น’* รินรดาสั่นไปทั้งตัว เมื่อเข้าใจแล้วว่าแท้จริงแล้ว... เกมนี้ใครกันแน่ที่กำลังจะพ่ายแพ้ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ - เมทริกซ์ซีโร่