ศึกออกแบบที่ไม่มีใครยอมใคร

“ถ้าคุณคิดจะวางเลย์เอาต์เฟอร์นิเจอร์แบบนี้ไปเสนอโปรเจกต์ระดับพันล้าน ผมแนะนำให้คุณเอาเวลานี้ไปเปิดร้านขายกาแฟที่พ่วงบริการรับจัดสวนถาดจะดีกว่าครับ เพราะมันดูเหมาะกับ… รสนิยมที่ไร้ทิศทางของคุณมากกว่า” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของธามดังขึ้นกลางห้องประชุมหรูชั้นบนสุดของบริษัท สถาปนิกหนุ่มในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบจรดปลายนิ้วลงบนแบบร่างกระดาษไขที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะไม้โอ๊ค เขากดสายตาคมกริบลงมองมันราวกับกำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอแค่นยิ้มบางๆ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ มือเรียวหยิบปากกาเคมีขึ้นมาหมุนเล่นในจังหวะที่จังหวะหัวใจคนทั้งห้องกำลังเต้นระรัว “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่ห่วยแตกที่สุดในชีวิตนะครับ คุณธามันต์” เธอเน้นชื่อเขาชัดเจนพลางเลิกคิ้ว “แต่ก็นะ สถาปนิกที่หมกมุ่นอยู่กับ ‘กล่องสี่เหลี่ยม’ จนลืมไปว่าคนต้องเข้าไปอยู่จริงๆ อย่างคุณ ก็คงมองไม่ออกหรอกว่าความสะดวกสบายที่แท้จริงมันควรจะเป็นยังไง” ธามชะงักไปชั่วครู่ กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงตรงหน้า—กลิ่นเบอร์กามอตจางๆ ที่มีความหวานซ่อนเปรี้ยว—มันรบกวนสมาธิเขามากกว่าที่ควรจะเป็น เขาสาวเท้าเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปหาเธอจนคนรอบข้างต้องกลั้นหายใจ “คุณกำลังบอกว่าผมไม่เข้าใจมนุษย์งั้นหรือครับ?” เขาก้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายเย็นชาปะทะเข้ากับจมูกของริน “สิ่งที่ผมเข้าใจดีที่สุดไม่ใช่แค่มนุษย์ แต่คือ ‘ความผิดพลาด’ ของคนที่มักจะเอาความอาร์ตนำหน้าฟังก์ชันการใช้งานแบบคุณนั่นแหละ” “งั้นเรามาเดิมพันกันไหมคะ?” รินรดาไม่ถอยหนี เธอสบตาเขานิ่ง ดวงตากลมโตคู่นั้นวาววับด้วยความท้าทาย “ถ้าแบบที่ฉันเสนอ ทำให้ยอดจองในวันเปิดตัวโปรเจกต์นี้พุ่งสูงกว่าที่ทีมของคุณเคยทำมาตลอดห้าปี คุณต้องเป็นคนจ่ายค่ากาแฟให้ฉัน... ทุกเช้า ตลอดระยะเวลาที่โปรเจกต์นี้ยังไม่จบ” “แล้วถ้าผมชนะล่ะครับ?” ธามเหยียดมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ฉันจะลาออก แล้วกลับไปเปิดร้านขายสวนถาดตามที่คุณแนะนำไงคะ” ความเงียบงันปกคลุมห้องประชุมไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับสายตาของเพื่อนร่วมงานที่จ้องมองฉากปะทะอารมณ์นี้เหมือนกำลังดูมวยคู่เอก รินรดารู้ดีว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่สนามรบที่อันตรายที่สุด เพราะธามันต์ไม่ใช่แค่สถาปนิกฝีมือฉกาจ แต่เขาคือ ‘นักล่า’ ในคราบสุภาพบุรุษที่พร้อมจะหักกระดูกคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ ธามเหยียดยิ้มกว้างขึ้น เขายืดตัวตรงแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวง “ตกลงครับ” เขาคว้าแบบร่างของเธอแล้วขยำเป็นก้อนกระดาษต่อหน้าต่อตาเธอ “แต่ต้องแก้ใหม่ทั้งหมด… คืนนี้ที่สตูดิโอของผม ห้ามมาเลท ห้ามขาด ห้ามอ้างเรื่องธุระส่วนตัว ถ้าคุณอยากจะพิสูจน์ฝีมือ ก็ทำให้ผมเห็นว่าสมองของคุณมันมีค่าพอจะให้ผมเสียเวลาร่วมงานด้วยหรือเปล่า” “หึ… หยิ่งจองหองนักนะ” รินพึมพำขณะลุกขึ้นยืน ความสูงของเธอไม่ได้ทำให้เธอดูด้อยกว่าเขาเลย “ได้ค่ะ คุณธามันต์ ถ้าคุณอยากจะให้ฉันไปที่สตูดิโอเพื่อ ‘สั่งสอน’ ให้คุณรู้ว่าความล้ำสมัยมันหน้าตาเป็นยังไง ฉันก็จะไป” เธอก้าวเท้าเดินเฉียดไหล่เขาไปอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมจางลงแต่ทิ้งความรู้สึกวูบไหวไว้ในอากาศ ธามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วเขายังคงสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างที่เดินผ่านไป ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยสัมผัส—ความตื่นเต้นที่ไม่ได้เกิดจากงาน แต่เกิดจาก ‘ตัวบุคคล’ ทว่าในวินาทีที่รินรดาจะเดินพ้นประตูบานใหญ่ไป เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น รินหยุดกะทันหัน เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ ความมั่นใจที่เคยมีดูเหมือนจะถูกบางอย่างสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอรีบกดรับสายด้วยมือที่สั่นน้อยๆ โดยที่ธามยังคงจับจ้องผ่านเงาสะท้อนของกระจก “ค่ะ... แม่... หนูบอกแล้วไงว่าหนูกำลังยุ่งอยู่...” เสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเครียดจนธามขมวดคิ้ว แต่ทันใดนั้น รินก็ตัวแข็งทื่อ “อะไรนะคะ? พ่อหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่!” รินรดาทรุดลงกับพื้นทันทีโดยไม่สนสายตาใคร ทั้งห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด ธามไม่รอช้า เขารีบก้าวยาวๆ เข้าไปหา หวังจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่ของเธอไว้ แต่สิ่งที่รินพูดต่อมากลับทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน “ใครเอาตัวพ่อไป? อย่าบอกนะว่าพวกมันกลับมาอีกแล้ว... ใครก็ได้ช่วยที!” ในจังหวะที่ธามกำลังจะดึงเธอขึ้นมา ผู้ชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทสองคนก็ผลักประตูห้องประชุมเข้ามาอย่างแรง พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่สายตาที่กราดมองไปรอบห้องราวกับกำลังค้นหาเหยื่อ ทำให้ทุกคนในห้องรู้ทันทีว่า... เรื่องงานสถาปัตยกรรมระดับพันล้านเมื่อครู่นี้ กลายเป็นเรื่องขี้ผงไปในทันที รินรดาหันมามองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำถามที่เขาไม่มีวันตอบได้ในเวลานี้ “คุณธาม... ช่วยฉันด้วย” เธอคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น “ฉันไม่รู้ว่าพวกมันคือใคร แต่ถ้าคุณไม่ช่วยฉันตอนนี้... เราทั้งคู่... ไม่รอดแน่” ขอให้มีความสุขกับการอ่านและตกหลุมรักตัวละครของผมนะครับ ขอบคุณที่ติดตามงานเขียนของเมทริกซ์ซีโร่ครับ