หัวใจที่หยุดเต้น

สนብปืนเบเร็ตต์สีดำด้านถูกกระชากขึ้นลำเสียง *แกร็ก* ดังบาดลึกท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและหยาดเหงื่อแห่งความตึงเครียด ธาม ธราดล ไม่เหลือเค้า1โครงของนักเจรจาผู้สุขุมเยือกเย็นอีกต่อไป ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เมื่อหน้าจอมือถือบนโต๊ะทำงานปรากฏภาพวิดีโอสด—ร่างระหงของรินลดากำลังถูกล่ามโซ่ตรึงไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในโกดังร้างสกปรก รอยเลือดที่มุมปากบางเฉียบนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิงในอกของเขา "นายใหญ่ครับ ทีมจู่โจมพร้อมแล้ว รถหุ้มเกราะสามคันจอดรออยู่ด้านล่าง แต่... คาร์ลอสคงวางกำลังดักรอเราอยู่ทุกตรอกซอกซอย มันเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ นะครับถ้าจะบุกไปตอนนี้" เสียงลูกน้องคนสนิทเอ่ยท้วงด้วยความหวatระแวง แต่ถูกหยุดด้วยมือหนาที่ยกขึ้นโบกตัดบทอย่างไร้เยื่อใย "ถ้าฉันไม่ไป... หัวใจของฉันก็จะหยุดเต้น" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยอำนาจมืดที่กดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก เขายัดแมกกาซีนกระสุนสำรองใส่ช่องกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนังอย่างรวดเร็ว ความคิดในหัวมีเพียงภาพรอยยิ้มหยันของคาร์ลอสและร่างบางที่อาจกำลังบอบช้ำจากน้ำมือของมัน รินลดา... ผู้หญิงที่เข้ามาปأسป่วนหัวใจและต่อรองกับความตายเคียงข้างเขา เธอคือจุดอ่อนเดียวและเป็นสิ่งเดียวที่เขายอมแลกแม้กระทั่งลมหายใจของตัวเอง ล้อรถสปอร์ตคันหรูคำรามก้องฉีกกระชากความมืดมิดของค่ำคืนด้วยความเร็วระดับร้อยไมล์ต่อชั่วโมง ธามเหยียบคันเร่งมิดโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ดีว่าปลายทางคือกับดักมรณะที่ศัตรูคู่อาฆาตรอขย้ำ แต่วินาทีนี้ ความกลัวเป็นสิ่งเดียวที่ถูกลบเลือนไปจากสารบบความรู้สึก คงเหลือไว้เพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าที่ต้องทวงคืนสิ่งที่รักกลับคืนมา ทางด้านรินลดาที่ถูกขังอยู่ในความมืดมิดของโกดังร้างริมท่าเรือ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ ร่างกายของเธอระบมไปหมดจากการถูกบังคับให้เค้นข้อมูลทางธุรกิจ แต่ดวงตาคู่สวยกลับไม่มีแววหวาดกลัวเลยสักนิด มีเพียงประกายความดื้อรั้นและรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ซึ่งยิ่งทำให้คาร์ลอสที่ยืนค้ำหัวอยู่รู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง "ปากเก่งนักนะ รินลดา... ดูซิว่าไอ้ธามผัวรักของเธอ มันจะใจกล้าสักแค่ไหน ถึงกล้ามาตายแทนผู้หญิงอย่างไร้ค่าอย่างเธอ" คาร์ลอสหัวroะในลำคอ พร้อมกับใช้มือหยาบกร้านบีบคางฉุนเฉียวของเธอให้เงยขึ้นบังคับให้สบตา "คนอย่างธาม... ไม่ใช่คนที่แกจะเอาชนะได้ง่ายๆ" รินลดาเค้นเสียงตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเพราะพิษไข้และความเหนื่อยล้า "แกเตรียมตัวรับมือกับนรกที่จะมาถึงตัวได้เลย... คาร์ลอส" *ตูม!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากประตูด้านหน้าของโกดังดึงความสนใจของทุกคนให้หันขวับ ควันไฟและเศษปูนกระจายเกลื่อนท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสนามรบ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างสง่างามราวกับมัจจุราช ธาม ธราดล มาถึงแล้ว และสายตาคู่คมที่กวาดมองไปรอบโกดังนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงถึงขีดสุด "ปล่อยเธอซะ... แล้วฉันจะไว้ชีวิตแกให้เหลือลมหายใจกลับออกไป" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาจนคนฟังต้องขนหัวลุก ปืนในมือเล็งตรงไปที่ศีรษะของคาร์ลอสอย่างไร้ความลังเล "แกมาคนเดียวเหรอวะ ไอ้อวดดี!" คาร์ลอสสบถอย่างหัวเสีย พร้อมกับกระชากตัวรินลดาขึ้นมาแล้วเอาปืนจ่อขมับเธอไว้เป็นโล่กำบัง "วางอาวุธลงซะ ไม่งั้นสมองสวยๆ ของเมียแกได้กระจายติดผนังแน่!" ธามชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังรินลดาที่ส่งสายตาสื่อความหมายบางอย่างกลับมา ดวงตาคู่นั้นบอกเขาว่า... *อย่าสนฉัน ยิงมันซะ!* แต่หัวใจของมาเฟียผู้ไร้ความปรานีกลับบีบตัวเข้าหากันอย่างเจ็บปวด เขายอมทิ้งทุกสิ่ง พลิกแผ่นดินเพื่อมาตรงนี้ ก็เพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้ให้อยู่ในอ้อมแขน ไม่ใช่เพื่อให้เธอกลายเป็นศพต่อหน้าต่อตา "ฉันนับหนึ่งถึงสาม..." คาร์ลอสกดปากกระบอกปืนแนบขมับรินลดาแน่นขึ้นจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง "วางปืนลง!" ธามสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างน่ากลัว ในเสี้ยววินาทีที่คาร์ลอสเผลอเหลียวมองลูกน้องที่กำลังวิ่งเข้ามาสมทบ ร่างของธามก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นทะลุไหล่ของคาร์ลอสจนมันกรีดร้องลั่นโกดัง ร่างของทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้น ฝุ่นตลบอบอวลท่ามกลางเสียงปืนที่สาดกระสุนใส่กันระนาวจากลูกน้องทั้งสองฝ่าย ธามไม่สนใจแผลถลอกหรือกระสุนที่เฉียดผ่านแขนเสื้อ เขากระชากคอเสื้อคาร์ลอสขึ้นมาแล้วซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้ายับเยินซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดอาบ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพุ่งตรงไปที่เก้าอี้ที่รินลดาถูกมัดไว้ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเมื่อใช้มีดพกตัดเชือกที่พันธนาการข้อมือเรียวออก ทันทีที่อิสรภาพคืนกลับมา รินลดาก็โผเข้าซบลงกับอกแกร่งของเขาแน่น แรงสะอื้นไห้ที่ถูกกลั้นไว้มานานระเบิดออกมาพร้อมกับอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับกลัวว่านี่คือความฝัน "นาย... นายบ้าจริงๆ ด้วยที่มา" เธอพึมพำเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนเขา "ฉันยอมตายได้... ถ้าต้องเสียเธอไป" ธามกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบลงบนขมับชื้นเหงื่อของเธออย่างทะนุถนอม สัมผัสอันคุ้นเคยที่ช่วยดับเพลิงโทสะในอกให้มอดลงเหลือเพียงความอบอุ่นล้ำลึก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงและความโล่งอกเข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังเสาปูน พร้อมกับเสียงเหล็กขึ้นลำกล้องปืนที่จ่อตรงมายังแผ่นหลังของธามพอดี! "ระวังค่ะธาม!" รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเงาดำของมือปืนที่รอดชีวิตกำลังเหนี่ยวไกพุ่งตรงมาที่หลังของชายหนุ่ม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ