วินาทีตัดสินชีวิต

กลิ่นอับชื้นของน้ำทะเลผสมกลิ่นคาวสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่รินลดาถูกเหวี่ยงลงกระแทกกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างระหงสะท้านไปถึงขั้วหัวกระดูก แต่เธอกลับไม่มีแม้แต่เสียงร้องเล็ดลอดออกมา มีเพียงสายตาวาวโรจน์ที่จ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส ศัตรูคู่อาฆาตที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ปากเก่งนักนะแม่นักเจรจา... ถึงเวลาที่ฝีปากพวกนั้นจะกลายเป็นเสียงครางใต้ร่างฉันแล้วล่ะมั้ง" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมมาหมายจะกระชากกลุ่มผมของเธอให้เงยขึ้น *ปัง!* กระสุนปืนนัดเดียวแหวกอากาศเฉียดใบหูของคาร์ลอสไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนเกิดรอยไหม้ที่ผิวแก้ม ร่างของชายฉกรรจ์ชะงักกึก ก่อนที่เขาจะหันขวับไปยังต้นเสียง ท่ามกลางความมืดมิดของโกดังท่าเรือร้าง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของธาม ธราดล ก้าวออกมาจากเงาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ดวงตาคมกริบคู่นั้นดุดันรากับพญามัจจุราชที่พร้อมจะพิพากษาทุกชีวิตที่ขวางหน้า "ถ้าแกแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะควักลูกตาแกออกมาให้หมามันกิน คาร์ลอส" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าสะพรึงกลัวจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกอัดแน่นที่ตีรวนอยู่ในอก เมื่อเห็นว่าธามยอมก้าวเข้าสู่กับดักนี้เพียงเพื่อเธอ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจและเลือดเย็นที่สุดในวงการมาเฟีย กลับยืนอยู่ตรงนี้เพื่อแลกทุกอย่างกับลมหายใจของเธอ "โอ้... ฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยหญิงสาวสินะ ธาม แกคิดเหว่าพรรคพวกของแกข้างนอกจะรอดออกไปได้หมดงั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นIยิ้มหยัน พร้อมกับส่งสัญญาณให้ลูกน้องนับสิบคนชักอาวุธขึ้นเล็งตรงมาที่ธามทันที ความตายอยู่แค่เอื้อม... พื้นที่รอบตัวเต็มไปด้วยรัศมีแห่งการฆ่าฟันที่พร้อมจะระเบิดขึ้นได้ทุกวินาที แต่ธามกลับไม่มีทีท่าหวาดหวั่น เขาสบตากับรินลดารuwเสี้ยววินาทีหนึ่ง แววตาร้าวลึกที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันตรายที่แม้แต่ความตายก็ไม่อาจพรากไปได้ "ฉันไม่สนใจว่าข้างนอกจะเป็นยังไง... แต่คนของฉัน ต้องปลอดภัย" สิ้นเสียงคำรามต่ำ ธามพุ่งตัวเข้าปะทะกับกระสุนนัดแรกทันทีอย่างไร้ความกลัว ความชุลมุนวุ่นวายระเบิดขึ้นกลางท่าเรือร้าง เสียงปืนสนั่นหวั่นไหว เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเข้ากับผนังปูนเก่าคร่ำคร่า ร่างของศัตรูล้มลงทีละคนด้วยฝีมืออันเด็ดขาดและดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มที่ระบายความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดลงบนคมกระสุนและหมัดหนักๆ แต่ในเสี้ยววินาทีที่ธามเผลอเพราะต้องรับมือกับลูกน้องของคาร์ลอสที่กรูเข้ามาพร้อมกัน คาร์ลอสก็คว้ามีดสั้นพุ่งเข้าประชิดตัวรินลดา ลากร่างบางให้ลุกขึ้นพร้อมกับจ่อคมมีดแนบชิดกับลำคอระหงทันที! "วางปืนลงซะ! ไม่งั้นคอสวยๆ นี่ได้ขาดคามือฉันแน่ ธาม!" คาร์ลอสตะโกนลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความคลุ้มคลั่ง ธามชะงักกึก ปืนในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่น ลมหายใจของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึกเป็นครั้งแรกในชีวิต ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนจนแทบแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ปล่อยเธอ..." ธามคำรามออกมาจากลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกดดันขั้นสุด "อยากให้ฉันปล่อยงั้นเหรอ? งั้นก็คุกเข่าลงสิ! คุกเข่าลงต่อหน้าฉัน แล้วฉันอาจจะพิจารณาไว้ชีวิตผู้หญิงของแก!" คาร์ลอสกดปลายมีดให้จมลึกลงไปอีกนิด จนรินลดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด และมีหยดเลือดสีแดงสดซึมไหลออกมาตามคมมีด "อย่านะธาม... ห้ามคุกเข่า!" รินลดาฝืนเปล่งเสียงลอดไรฟัน แม้ร่างกายจะสั่นเทาแต่แววตายังคงแข็งกร้าว ศักดิ์ศรีของเธอไม่อนุญาตให้ผู้ชายที่เธอรักต้องก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น ธามมองรอยเลือดบนลำคอระหงนั้น หัวใจของเขาราวกับถูกบีบขยี้จนแหลกสลาย ความสุขุมและเยือกเย็นทั้งหมดที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนจะค่อยๆ ย่อตัวลง... ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน แต่ทว่า ในวินาทีที่หัวเข่าข้างหนึ่งของธามกำลังจะแตะพื้น สายตาดุดันคู่นั้นก็สบเข้ากับดวงตาของรินลดาที่ส่งสัญญาณบางอย่างมาให้เขา... สัญญาณที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจครั้งสุดท้าย *เปรี้ยง!* เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นจากมุมมืดที่ไม่มีใครคาดคิด กระสุนพุ่งทะลุเข้าที่ข้อมือของคาร์ลอสอย่างแม่นยำจนมีดหลุดร่วงจากมือ รินลดาไม่รอช้า เธอใช้ศอกกระแทกเข้าที่ท้องของคาร์ลอสเต็มแรงก่อนจะทิ้งตัวหลุดจากการเกาะกุม และในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเอง ธามที่ไม่ต้องกังวลเรื่องตัวประกันอีกต่อไป ก็พุ่งทะยานเข้าไปราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ มือหนากระชากคอเสื้อของคาร์ลอสขึ้นมา ก่อนจะซัดหมัดหนักๆ เข้าใส่ใบหน้าของศัตรูซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมานาน จนคาร์ลอสสลบเหมือดคาเท้า ความเงียบงันกลับมาปกคลุมท่าเรือร้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจรัวเร็วของคนทั้งสอง ธามทิ้งร่างของศัตรูลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันขวับมาหารินลดาที่ยืนพิงเสาปูนอยู่ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความเร็วสูงราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้า มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปสัมผัสรอยแผลบางเฉียบที่ลำคอของเธอ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบเลือดออกอย่างเบามือที่สุด ราวกับเผลอรุนแรงนิดเดียวเธอก็จะเจ็บปวดเจียนตาย "เธอเจ็บตรงไหนอีกไหม..." เสียงของธามแหบพร่า ดวงตาที่เคยดุดันกลับฉายแววห่วงหาอาทรอย่างปิดไม่มิด ร่างกายของเขายังคงสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวลึกๆ ที่เกือบจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้เนื้อตัวจะมอมแมมและมีรอยฟกช้ำ "ฉันไม่เป็นไร... แต่คุณบ้าหรือเปล่าธาม เกือบจะคุกเข่าให้มันอยู่แล้วเชียว" "ถ้าแลกกับการที่เธอปลอดภัย... ต่อให้ต้องก้มหัวให้ซาตาน ฉันก็ทำ" คำพูดนั้นหนักแน่นและจริงจังจนรินลดาถึงกับนิ่งงั้น หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงปืนเมื่อครู่ ความรู้สึกอัดแน่น อบอุ่น และเร่าร้อนตีรวนขึ้นมาในอกจนแทบหายใจไม่ออก เสน่หาอันตรายที่ห่อหุ้มตัวตนของมาเฟียหนุ่มกำลังหลอมละลายกำแพงทั้งหมดในใจเธอ ธามไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างดุดัน เร่าร้อน และเรียกร้อง เพื่อระบายความหวาดกลัวและแรงปรารถนาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน รินลดาครางประท้วงในลำคอ แต่เรียวปากกลับเผยอรับรสจูบอันดุเดือดนั้นอย่างยินยอมพร้อมใจ มือเรียวเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกทึ้งเส้นผมของเขาเพื่อระบายความวาบหวามที่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รสชาติของเลือดผสมผสานกับความหวานล้ำทำให้จูบนี้ทั้งดิบเถื่อนและลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน ท่ามกลางซากปรักหักพังของท่าเรือร้างและความตายที่เพิ่งผ่านพ้นไป แรงปรารถนาอันตรายกลับลุกโชนขึ้นอย่างไร้การควบคุม ธามผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจร้อนจัดรินรดอยู่เหนือผิวแก้มเนียน นัยน์ตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะกลืนกินวิญญาณ "รอดตายมาได้แล้ว..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปากของเธอ พร้อมกับปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ลงมาตามแนวขอบกระโปรงอย่างถือสิทธิ์ "แต่หลังจากนี้... เธอไม่มีทางได้หนีฉันพ้นอีกแล้ว รินลดา" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ กุหลาบอาบแสงจันทร์