อำนาจที่พังทลาย

เปลวเพลิงสีส้มฉานที่กำลังกลืนกินโครงสร้างเหล็กกล้าและกระจกนิรภัยมูลค่าหลายพันล้านเยี่ยงคฤหาสน์หรูของคาร์ลอส สะท้อนวาววับอยู่ในดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งก้นบึ้งของ ธาม ธราดล ผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่ทำลายอาณาจักรที่คู่ปรับร่วมสายเลือดและศัตรูคู่อาฆาตใช้เวลาสร้างมาค่อนชีวิตด้วยกระสุนปืนหรือระเบิด แต่เขาทำมันด้วย 'มือเปล่า' และอำนาจมืดที่บงการได้แม้กระทั่งลมหายใจของคนรอบข้าง กลิ่นอายของดินปืน ควันไฟ และความพินาศคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แผดเผาทุกความเย่อหยิ่งของคาร์ลอสให้กลายเป็นเพียงเถ้าธุลีใต้รองเท้าหนังราคาแพง "มองอะไรอยู่หรือคะ... คุณธาม" เสียงหวานแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของ รินลดา ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินทุกสิ่ง เธอไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวผ่านเศษซากความเสียหายเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเขา ปลายสายตาของเธอจับจ้องไปยังร่างสะบักสะบอมของคาร์ลอสที่ถูกลูกน้องของธามกดให้นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนและคราบเลือด ธามไม่ตอบคำถามนั้นในทันที เขายังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นเทพแห่งความตาย นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ที่ปลายมวนยังคงเรืองแสงสีแดงก่อนจะพ่นควันสีเทาเข้มออกมาปะปนกับอากาศร้อนระอุ ดวงตาคมกริบกวาดมองอาณาจักรที่ล่มสลายด้วยฝีมือตนเองด้วยความรู้สึกว่างเปล่าระคนสะใจ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะได้รูปจะแย้มยิ้มเย็นเยียบ "ฉันบอกมันแล้ว... ว่าอะไรที่เป็นของฉัน แม้แต่เศษผง มันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง" เสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยขึ้น ราרเรียบแต่น่ากลัวจนทำให้คนที่ได้ฟังต้องขนลุกชัน คาร์ลอสหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งที่มุมปากแตกยับและมีเลือดไหลซก "แกมันไอ้ปีศาจธาม! ทำลายทุกอย่าง... แกคิดว่าแกชนะงั้นเหรอ รินลดามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่รอวันหักหลังแกเหมือนที่มันทำกับฉัน!" เพี๊ยะ! ไม่ใช่ฝ่ามือของธาม แต่เป็นรินลดาที่ก้าวเข้าไปตบหน้าคาร์ลอสอย่างเต็มแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำให้หน้าของไอ้มาเฟียผู้พ่ายแพ้หันไปตามแรงกระแทก เธอยืนจ้องหน้ามันด้วยแววตาวาวโรจน์ที่ไม่เคยยอมแพ้ให้ใคร มือบางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะอדרเนตรแห่งความแค้นที่ได้รับการชำระสะ้าง "หุบปากเน่าๆ ของแกซะ คาร์ลอส" รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่เด็ดเดี่ยว "ฉันไม่ใช่หมากของใคร และคนที่ยืนอยู่จุดจบไม่ใช่ฉัน... แต่คือแก" ธามหันกลับมามองหญิงสาวข้างกาย แววตาดิบเถื่อนที่เคยเต็มไปด้วยความกระหายเลือดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา มือหนาเอื้อมไปคว้าท้ายทอยของเธอ รั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะบดริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่ปะปนไปด้วยกลิ่นควันไฟ เลือด และรสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตา มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของท่ามกลางซากปรักหักพัง ความรุนแรงที่แฝงไปด้วยความหิวกระหายทำให้รินลดาต้องเผยวาบหวาม เธอกำปกเสื้อของเขาแน่น ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันร้อนผ่าวที่เป่ารดริมฝีปาก จูบนั้นยาวนานและดุดันราวกับจะกลืนกินวิญญาณ ธามถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้รินลดาหอบหายใจโกยกอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความตัดพ้อและปรารถนาที่ตีรันกันอยู่ในอก "กลับกันเถอะค่ะ... ที่นี่ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว" รินลดากระซิบเสียงพร่า เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างถือสิทธิ์ "ยังหรอก ริน..." ธามก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนให้ใจสั่นสะท้าน "เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก... ในเมื่ออาณาจักรนี้พังลงด้วยมือฉันแล้ว คืนนี้... เธอต้องชดใช้ให้ฉันบนเตียงด้วยร่างกายและหัวใจของเธอทั้งหมด" ยังไม่ทันที่รินลดาจะได้เอ่ยคัดค้าน วงแขนแข็งแกร่งก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกทันทีโดยไม่สนใจสายตาของลูกน้องนับสิบคนที่ยืนรายล้อมท่ามกลางกองเพลิง ธามก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังมุ่งตรงไปยังรถยนต์หรูที่จอดรออยู่ โดยมีเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บแค้นของคาร์ลอสไล่หลังมา ภายในห้องโดยสารที่มืดสนิทและเงียบงัน มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเพลิงไหม้ที่ส่องทะลุกระจกเข้ามาแต่งแต้มบรรยากาศให้เร่าร้อนและอันตราย ธามกดร่างบางลงกับเบาะหนังนุ่ม ทาบทับด้วยเรือนร่างกำยำที่แผ่ไอความร้อนออกมาจนน่ากลัว ดวงตาสีดำสนิทมองเธอนิ่งราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องเหยื่อในกำมือ "คุณธาม... อื้อ..." เสียงประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงสัมผัสที่จาบจ้วง เร่าร้อน และลึกซึ้งจนสมองของรินลดาขาวโพลน มือหนาปลดกระดุมเสื้อสูทของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจร้อน เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดหวั่นและปรารถนาอันรุนแรง ธามซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อประทับตราจอง ความเจ็บแปลบผสานกับความวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่างจนรินลดาต้องแอ่นอกรับสัมผัส มือเรียวขยุ้มเส้นผมสีดำสนิทของเขาแน่นระบายความเสียวซ่านที่กัดกินจิตใจ "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน ริน... ไม่ว่าโลกใบนี้จะเหลือแค่เถ้าถ่าน เธอก็หนีฉันไม่พ้น" เสียงกระซิบพร่าริมใบหูปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด แต่ในวินาทีที่เปลวเพลิงด้านนอกเริ่มมอดดับลง และความเงียบสงบเข้าปกคลุม เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของธามก็แผדเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อน ธามขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขายังคงไม่ละมือจากเรียวขาเนียนนุ่มของหญิงสาว ก่อนจะควิ้วขมวดแน่นเมื่อเหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า เบอร์แปลกที่ไม่ควรจะมีใครรู้... และรหัสผ่านที่ปรากฏบนหน้าจอนั้นทำให้ร่างสูงชะงักกึก "มีอะไรหรือคะ..." รินลดาถามเสียงพร่า หอบหายใจถี่กระชั้นขณะมองใบหน้าคมคายที่จู่ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเยียบเย็น ธามกดรับสาย ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังลอดออกมา... เสียงของคนที่ควรจะตายไปในกองเพลิงเมื่อหลายปีก่อน เสียงของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าธามมาตลอดชีวิต *“สนุกมากไหมธาม... กับการเผาบ้านเด็กเล่นของฉัน? แต่เสียดายนะ ที่ตัวจริง... ไม่ได้อยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก”* ดวงตาของธามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต ขณะที่รินลดาหน้าถอดสีเมื่อสังเกตเห็นแววตาไหววูบอันตรายของมาเฟียหนุ่ม "แก..." ธามเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานยิ่งกว่ากองเพลิงเมื่อครู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดาร์กและเร่าร้อนของคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!