กับดักมรณะ

กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กและควันบุหรี่ราคาถูกตีเข้าจมูกทันทีที่สติของรินลดากลับคืนมา ข้อมือทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนหนาหนักจนผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นรอยแดงช้ำจากการเสียดสี ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาถึงหัวไหล่ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือแววตาพMร่าพรายราวกับสัตว์ป่าหิวกระหายที่กำลังจ้องมองเธออยู่ตรงหน้า "ตื่นแล้วหรือครับ... คุณนักเจรจาคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืด คาร์ลอส ก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจ เขากวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างระหงที่กำลังสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นแต่น่าค้นหาในคราเดียวกัน รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด รสชาติเค็มปร่าของโลหิตกระจายไปทั่วโพรงปาก แต่นั่นไม่อาจเทียบเท่ากับความเดือดดาลที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก "แกต้องการอะไรกันแน่ คาร์ลอส... ถ้าอยากได้หุ้นส่วนบริษัทของธาม ทำไมไม่ไปเจรจากันให้มันถูกวิธีวะ" รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันไม่ยอมแพ้แม้จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างราบคาบ คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนเกือบชิด ปลายนิ้วหยาบกร้านเอื้อมขึ้นมาหมายจะแตะต้องใบงดงามที่เชิดขึ้นอย่างถือดี แต่รินลดากลับสะบัดหน้าหนีสุดแรง พร้อมส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์ไปให้ "วิธีงั้นเหรอ? สำหรับคนอย่างฉัน ของที่อยากได้... ต้องแย่งชิงมาด้วยวิธีของฉันเอง" คาร์ลอสหัวเราะชอบใจยิ่งขึ้นเมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวของเธอ "โดยเฉพาะผู้หญิงที่เป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของไอ้ธาม... คุณคิดจริงๆ เหรอว่ามันจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อผู้หญิงปากดีอย่างคุณ?" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของรินลดา แม้ปากจะบอกว่าธามเป็นเพียงมาเฟียไร้หัวใจที่ใช้เธอเป็นเครื่องมือ แต่ลึกๆ แล้วสัมผัสร้อนแรงและแววตาร้าวลึกที่เขาเคยมีให้ในยามค่ำคืนอันเร่าร้อน มันกลับย้ำเตือนว่าเธอกำลังเป็นจุดอ่อนที่อันตรายที่สุดของเขาจริงๆ ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศรอบตัวธาม ธราดล เปรียบเสมือนพายุโซนร้อนที่กำลังก่อตัวพร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่งให้ราบเป็นหน้ากลอง ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏภาพวิดีโอสดของรินลดาถูกล่ามโซ่อยู่ในกรงขังมรณะ "นายใหญ่ครับ ส่งทีมจู่โจมเข้าไปเลยไหมครับ?" ลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เพราะไม่เคยเห็นนายใหญ่ของตนน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน ธามไม่ได้ตอบทันที เขายกบุหรี่ขึ้นสูบ ควันสีเทาพวยพุ่งบังใบหน้าครึ่งซีกที่ตึงเครียดจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางกดดันจนแทบหายใจไม่ออก สมองของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลกำลังคำนวณความเสี่ยงทุกย่างก้าว คาร์ลอสจงใจเปิดช่องโหว่เพื่อให้เขาเดินเข้าไปติดกับดักอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ แต่มันคือสงครามศักดิ์ศรีและความตาย "ไม่ต้อง..." ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา "เตรียมรถ แล้วเตรียมกระสุนให้พร้อม... กูจะไปรับของของกูคืนด้วยตัวเอง" ตัดภาพกลับมาที่โกดังร้าง คาร์ลอสโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของรินลดา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอนึกขยะแขยงจนขนลุกซู่ "ถ้าผัวรักของคุณมันไม่มาภายในหนึ่งชั่วโมงนี้... ผมนี่แหละที่จะเป็นคนสอนให้คุณรู้ว่า ความเร่าร้อนที่แท้จริงมันเป็นยังไง แทนที่จะรอความตาย..." รินลดาตวัดสายตากลับไปจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความหวาดระแวง แต่หัวใจกลับปฏิเสธที่จะยอมจำนน เธอแย้มยิ้มหยันออกมาทั้งน้ำตาคลอเบ้า "แกฝันไปเถอะ... ธามไม่มีทางปล่อยให้คนอย่างแกเหยียบย่ำฉันแน่" "งั้นเราก็มาคอยดูกัน... ว่าระหว่างกระสุนของมัน กับเตียงนอนของฉัน อันไหนจะถึงตัวคุณก่อนกัน!" คาร์ลอสแค่นAหัวเราะอย่างสะใจ ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูเหล็กบานใหญ่ แรงระเบิดทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวใคร คาร์ลอสสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังทางเข้า ขณะที่รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจและประกายความหวังที่วาบขึ้นในอก ร่างสูงสง่าของธาม ธราดล ก้าวผ่านกลุ่มควันสีเทาเข้ามาในความมืด ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองสภาพของรินลดาแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่คาร์ลอสด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ธามปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยสักรูปงูพิษที่ต้นคอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ไร้ซึ่งความปรานี "มึงกล้ามากนะ... ที่แตะต้องของๆ กู" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่ธามชักปืนพกสีดำสนิทออกจากเอว เล็งตรงไปยังหน้าผากของคาร์ลอสอย่างไร้ความลังเล... และก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าอีกนับร้อยคู่ก็ล้อมรอบโกดังแห่งนี้ไว้ทั้งหมดแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ