รัศมีแห่งอำนาจมืด

กลิ่นดินปืนยังไม่ทันจางหายจากปลายจมูก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก็ก้าวผ่านกรอบประตูห้องประชุมเข้ามา ราวกับมัจจุราชที่เดินออกมาจากขุมนรก ธาม ธราดล ไม่ได้สนใจเศษปูนที่ร่วงกราวลงมาจากรอยกระสุนบนเพดานแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาคมกริบราวกับใบมีดโกน กวาดมองความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความนิ่งสนิทที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองศึก แม้ว่าขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ แต่เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายนิ้วเรียวจิกเข้าหากันจนเล็บจิกฝังลงบนฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "คิดจะเล่นเกมสงครามจิตวิทยากับฉันเหรอลดา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้น ทว่ามันกลับเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ธามสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานระหว่างความเย็นชาของโคโลญจ์ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายรอบตัว แผ่ขยายเข้ากดทับพื้นที่หายใจของเธอจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร... ธาม" รินลดาเค้นเสียงตอบกลับ แม้ลำคอจะแห้งผาก รสชาติความเค็มปร่าของเหงื่อซึมตามขมับ แต่แววตาคู่สวยที่จ้องมองกลับไปนั้นไม่มีความหวาดกลัว เจืออยู่เลย มีเพียงประกายท้าทายที่ลุกโชน ราวกับกองไฟดวงเล็กๆ ที่พร้อมจะแผดเผาคนที่เข้ามาใกล้ ธามหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบเดียว แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายที่สูงใหญ่กว่าทาบทับลงมาจนเธอกลายเป็นกวางน้อยในกำมือ มือหนายื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ผ่านโครงหน้าเรียวรูปไข่ของเธออย่างถือวิสาสะ มันไม่ใช่สัมผัสที่อ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการคุกคามอย่างไร้ยางอาย รินลดาเบี่ยงหน้าหนีตามสัญชาตญาณ ทว่าปลายนิ้วแข็งแกร่งกลับตรึงคางเธอไว้แน่น บังคับให้ดวงตาคู่สวยต้องสบประสานกับนัยน์ตาดิบเถื่อนของเขาตรงๆ "กล้าดีนี่... มองหน้าฉันโดยไม่ก้มหัวให้เหมือนคนอื่นๆ" ธามกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเย็นชา "เธอคิดว่าความอวดดีจะช่วยปกป้องตระกูลที่ล่มจมของเธอได้งั้นเหรอ?" "ศักดิ์ศรีของฉันไม่ได้มีไว้ให้คุณเหยียบย่ำ... เหมือนกับที่พวกคุณทำลายชีวิตคนอื่น!" เธอกัดฟันกรอด สวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนที่กลั่นออกมาจากแผลเป็นในอดีต ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มและสั่นพร่าในอก ร่างกายของเขยิบเข้าแนบชิดจนรินลดาแทบไม่มีพื้นที่ถอยหลังแผ่นหลังบางชนเข้ากับกระจกใสหน้าห้องประชุมที่สะท้อนภาพความเปราะบางและดุดันในเวลาเดียวกัน มือใหญ่อีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดอย่างไร้ความปรานี แรงบด เบียดจากสรีระกำยำทำให้เธอรับรู้ถึงไอความร้อนระอุที่แผ่อשอกมาจากเรือนร่างของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "ปากเก่งนักนะ... อยากลองดูไหมล่ะ ว่าศักดิ์ศรีที่เธอหวงนักหวงหนานี่มันจะแหลกคามือฉันได้ง่ายแค่ไหน" ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาใกล้จนเกือบจะแนบชิด รสชาติของความอันตรายและเสน่หาที่เย้ายวนจนน่ากลัวแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ รินลดาหายใจติดขัด หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนเธอแทบลืมหายใจ ในวินาทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขากำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นเสียงเถียงของเธอ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องประชุมฝั่งทิศตะวันออกถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวาน... ของแกสินะ ธาม" เสียงทุ้มกังวานติดสำเนียงเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของ คาร์ลอส ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นและปืนในมือที่เล็งตรงมายังแผ่นหลังของธามอย่างไร้ความเกรงกลัว! กุหลาบอาบแสงจันทร์ (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ)