เกมเจรจาบนโต๊ะอาหาร

"คิดว่าจะลอบกัดหมาลอบกัดอย่างแก จะมีปัญญาทำอะไรฉันได้มากกว่านี้เสียอีก คาร์ลอส" เสียงทุ้มต่ำของธาม ธราดล ไม่ได้มีความสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย แม้ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบจะจ่ออยู่ตรงแผ่นหลังกว้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษไม่ได้หันกลับไปมองทันที เขายังคงยืนนิ่งสงบราวกับประติมากรรมหินอ่อน ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดภายใต้เนื้อผ้ากลับเกร็งตัวพร้อมปะทะ รินลดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามบนโต๊ะอาหารหรูหรากลางภัตตาคารส่วนตัว สะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก เมื่อสถานการณ์พลิกผันจากดินเนอร์ธุรกิจกลายเป็นสนามประลองกระสุนในชั่วพริบตา "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ ธาม... แต่ลองดูซิว่ากระสุนนัดนี้ จะทะลุหัวใจแกได้เร็วกว่าที่แกจะสั่งคนมาเด็ดหัวฉันหรือเปล่า" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง เขากวาดสายตาเลยผ่านแผ่นหลังของธามมาสบเข้ากับรินลดา รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ส่วนเธอก็ตาถึงนี่ รินลดา เลือกเกาะไอ้สารเลวนี้เพื่อความอยู่รอด แต่เสียดาย... มันปกป้องเธอไม่ได้ตลอดรอดฝั่งหรอ" บรรยากาศในห้องอาหารส่วนตัวตึงเครียดจนแทบหยิบจับเป็นก้อนได้ กลิ่นอายของความตายและดินปืนลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไวน์ชั้นดีบนโต๊ะ รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด สมองของนักเจรจาสาวหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าหากขยับตัวผิดแม้แต่นิดเดียว เลือดจะสาดกระเซ็นเต็มโต๊ะอาหารมื้อนี้ทันที ทว่าภายใต้ความหวาดกลัว เธอกลับเห็นประกายบางอย่างในแววตาของธาม—ประกายความกระหายเลือดที่ถูกปลุกเร้า "ถ้าแกกล้ายิง ชายคาตรงนี้คงเป็นโลงศพของแกในอีกสามวินาทีต่อมา คาร์ลอส" ธามเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงอำนาจจนน่าขนลุก เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ราวกับไม่ยี่ห้อต่อความตายที่จ่ออยู่ข้างหลัง "ลูกน้องของฉันล้อมตึกนี้ไว้หมดแล้ว แกก้าวขาเข้ามาได้ แต่ไม่มีทางเดินออกไปทั้งที่ยังมีลมหายใจ" ทันทีที่สิ้นคำพูด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูห้องอาหาร พร้อมกับเสียงปลดล็อกไกปืนที่ดังประสานกันอย่างไร้ความปรานี คาร์ลอสหน้าถอดสีเล็กน้อย รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน ความโลภและความแค้นทำให้เขาประเมินกำลังของธามต่ำเกินไป "ฝากไว้ก่อนเถอะ ธาม!" คาร์ลอสกัดฟันกรวดด้วยความแค้นใจ ก่อนจะตัดสินใจลดปืนลงแล้วถอยหลังพรวดพราดออกไปทางประตูด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับลูกสมุนที่เหลือ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดันและกลิ่นอายอันตรายที่ยังคงตลบอบอวล แกร็ก! เสียงประตูปิดลง ธามวางแก้วไวน์ลงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น เขากวาดสายตาดุร้ายมาที่หญิงสาวฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินลดาที่ยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ แรงกดดันจากตัวเขาแผ่ซ่านจนเธอกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ลง "เกมเจรจาเมื่อครู่ยังไม่ทันจบ รินลดา..." ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นอายของแอลกอฮอล์และนิโคตินปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "เธอคิดจะหักหลังฉันไปซบไอ้คาร์ลอส หรือเธอแค่ชอบความตื่นเต้นเร้าใจเวลามีคนเอาปืนมาจ่อหัวกันแน่ หื้ม?" "ฉัน... ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!" รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาภายใต้โต๊ะจะสั่นเทาด้วยความกลัว เธอดันอกกว้างที่โน้มเข้ามาใกล้ด้วยมือทั้งสองข้าง แต่กลับพบว่ามันแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก "คุณก็เห็นว่าฉันตกใจแค่ไหน!" "หึ ปากเก่งนักนะ" ธามคว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียว รั้งร่างบางให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัว แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะกักขังเธอไว้ในอาณัติ สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากสั่นระริกนั้นด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ "แต่ฉันชอบเวลาที่เธอเถียงฉัน... มันน่าลงทัณฑ์ให้หลาบจำนัก" "ปล่อยนะ ธาม! นี่มันเรื่องธุรกิจ..." "ธุรกิจบ้าบออะไรกัน ในเมื่อตอนนี้มีแค่เธอกับฉัน" ธามไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธ ร่างสูงรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอย บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสอันเร่าร้อนที่ถาโถมเข้ามา ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่ดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความหิวกระหาย รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะทุบตีอกแกร่งและเบือนหน้าหนี แต่เรียวปากกลับถูกบดขยี้ด้วยความเร่าร้อนจนสมองขาวโพลน รสจูบของมาเฟียหนุ่มทั้งดุดันและลึกล้ำ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่เอวออกแรงบีบเค้นจนเนื้อตัวสั่นสะท้าน แรงปรารถนาอันตรายที่สะสมมาตลอดการเจรจาถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสที่ร้อนระอุ รินลดาพยายามขัดขืนในตอนแรก แต่ทว่าความอ่อนล้าและความหวามไหวที่ไหลเวียนไปตามกระแสเลือดกลับทรยศเธอ เรียวแรงที่เคยมีมลายหายสิ้น มือที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นอย่างไร้ทางสู้ เผลอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสวาบหวามที่เขาหยิบยื่นให้อย่างลืมตัว เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังประสานกันในห้องอาหารส่วนตัวที่เงียบงัน ธามผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนใสที่แดงระเรื่อ ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยับด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน ร่างกายของเขาร้อนผ่าวและต้องการมากกว่าแค่รสจูบผิวเผินนี้ "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน รินลดา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเธอกลั้นเสียงครางอื้ออึงในลำคอแทบไม่ไหว "ต่อให้ใครหน้าไหนก็แย่งเธอไปจากอกฉันไม่ได้..." ทว่า ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังจะหลอมละลายสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หา เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของธามก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ธามขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขายังคงไม่ละสายตาจากริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาว ก่อนจะควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความรำคาญ รินลดาหอบหายใจแรง พยายามตั้งสติและถอยหลังหนีเพื่อสร้างระยะห่าง ทว่าสายตาที่บังเอิญเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเขา กลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันที เบอร์แปลกไร้ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามา ทำให้ธามชะงักกรามขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที *“ของขวัญชิ้นต่อไป... อยู่ที่ห้องนอนของคุณแล้วนะ ธาม”* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้กับ "กุหลาบอาบแสงจันทร์" นะคะ