รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืด ทันทีที่รินลดาก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนเพนต์เฮาส์ส่วนตัว ร่างบางก็ต้องผะอืดผะอมกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ถูกกรีดจนไส้ทะลัก และบนอกของมันมีคราบเลือดสดๆ เขียนทิ้งไว้ด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *“ของขวัญชิ้นต่อไป... อยู่ที่ห้องนอนของคุณแล้วนะ ธาม”* หัวใจของนักเจรจาสาวกระตุกวูบ สติสัมปชัญญะกรีดร้องเตือนภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว คาร์ลอสไม่ได้แค่ขู่ แต่ศัตรูกำลังเยาะเย้ยความปลอดภัยของอาณาจักรที่ธามสร้างขึ้นมา ฉับพลัน ประตูห้องนอนก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของธาม ธราดล พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่ได้กลิ่นเลือด นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องและหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสั่นเทาของรินลดา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้คนเดียว" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว เจือไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง "ฉัน... ฉันแค่วิ่งหนีเสียงผิดปกติข้างนอก..." รินลดาพยายามเถียง แม้ลำคอจะตีบตันด้วยความกลัว "โกหก!" ธามก้าวเข้าประชิดตัวเธอในพริบตาเดียว ฝ่ามือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียวตรึงไว้แน่นจนกระดูกแทบแหลก แรงบีบสะท้อนความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนภายใต้ความเยือกเย็นของมาเฟียหนุ่ม "เธอรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน! ถ้าไอ้คาร์ลอสซุ่มยิงเธอตรงนี้ ศพเธอก็คงเย็นเฉียบไปแล้ว!" "ปล่อยฉันนะธาม! คุณไม่มีสิทธิ์มาตะคอกใส่ฉัน!" รินลดาดิ้นรนสุดแรงเกิด แรงโมโหผสมปนเปไปกับความหวาดกลัวทำให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาในอาณัติของคุณ! และฉันไม่ใช่คนอ่อนแอที่ต้องให้คุณมาคอยกักขัง!" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาดิบเถื่อนฉายแวววาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดชนวน ความดุดันและเผด็จการพุ่งพล่านจนเกินกว่าจะควบคุม "คิดว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหน รินลดา? ปากดี เจรจาเก่งนักไม่ใช่เหรอ... ลองใช้ปากคู่นี้บอกฉันซิ ว่าเธอจะรอดพ้นจากเงื้อมมือมันได้ยังไงถ้าไม่มีฉัน!" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็เหวี่ยงเธอไปปะทะกับกำแพงห้องนอนอย่างแรง ความเจ็บปวดแลابไปทั่วแผ่นหลัง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้โวยวาย ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ รสจูบดิบเถื่อนและเร่าร้อนดึงลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาล็อกท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสอันป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม ขณะที่มืออีกข้างกระชากสาบเสื้อของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รินลดาครางประท้วงในลำคอ มือบางทุบอกแกร่งเพื่อประท้วงความเผด็จการที่ไร้เหตุผลนี้ แต่ยิ่งเธอดิ้นรนเท่าไหร่ วงแขนแข็งแรงก็ยิ่งรัดแน่นราวกับงูยักษ์ที่กำลังขดรัดเหยื่อ กลิ่นอายความเป็นชายและกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความโกรธเกรี้ยวของเขา กลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ร่างกายเธอร์ร้อนผ่าวอย่างน่าละอาย ธามถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างที่สั่นเทาด้วยแรงปรารถนาและโทสะ รอยแดงช้ำที่ริมฝีปากบางและผิวเนียนที่ปรากฏต่อสายตาทำให้สติสัมปชัญญะของมาเฟียหนุ่มขาดผึ่ง "เธอทำให้ฉันคลั่ง, รินลดา..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่อง "ในเมื่อเธอดื้อด้านนัก... ฉันก็จะสอนให้เธอรู้ว่า การเป็นของฉัน มันหมายความว่ายังไง" ไม่รอให้เธอได้เอ่ยปฏิเสธ ธามช้อนร่างบางขึ้นแนบอก ก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ร่างระห่างถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่เบามือนัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทาบทับลงมา ราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น ความมืดมิดภายในห้องโอบล้อมทั้งสองไว้ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาอันตรายที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง ร่างกายที่เบียดเสียดแนบชิดสร้างความวาบหวามจนรินลดาต้องหลับตาลงด้วยความลุ่มหลง เธอเกลียดความเผด็จการของเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสจากธามกำลังทำให้หัวใจของเธอทรยศต่อสมอง มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์ ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนเป็นไฟ รสจูบครั้งใหม่ที่ตามมานุ่มนวลขึ้นแต่กลับลึกซึ้งและกระชากวิญญาณยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งเกี่ยวรั้งชุดของเธอออกไปพ้นทาง เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่สะท้อนภายใต้แสงจันทร์สลัวจากหน้าต่างบานใหญ่ "ธาม..." เธอครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เมื่อสะโพกสอบขยับเข้าแนบชิดจนรับรู้ถึงตัวตนอันร้อนระอุที่พร้อมจะแผדเผาเธอให้เป็นจุล "มองหน้าฉัน..." เขาสั่งเสียงพร่า นัยน์ตาดำมืดเต็มไปด้วยไฟเสน่หาและคำขาดที่เด็ดเดี่ยว "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... คนเดียวเท่านั้น" ความสุขสมอันดุดันและลึกซึ้งเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางเสียงครางหวานและสัมผัสที่ร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย รินลดาถูกพาเข้าสู่ห้วงแห่งความเร่าร้อนที่ไร้ทางหนีทีไล่ แรงกระแทกกระทั้นที่เปี่ยมไปด้วยความหึงหวงและอำนาจทำให้เธอสติหลุดลอยไปไกล ความเจ็บปวดในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยคลื่นความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนที่อันตรายและเต็มไปด้วยรอยร้าว เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง รินลดานอนหอบหายใจรดอยู่บนอกแกร่งของธาม ร่างกายระบมไปทั่วทุกสัดส่วน ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานข้างเตียงกลับดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ธามเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองข้อความบนหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่กล้ามเนื้อบนใบหน้าจะกระตุกเกร็งด้วยความเดือดดาล หน้าจอปรากฏภาพถ่ายล่าสุดจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องนอน... เป็นภาพของบุคคลที่ไม่คาดฝันกำลังยืนยิ้มเยาะอยู่หน้าประตู พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงถึงธาม *“ขอบคุณสำหรับความสุขนะธาม... แต่ดูเหมือนฉันจะได้สิ่งที่ต้องการไปหมดแล้วล่ะ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่าน และเตรียมรับมือกับจุดพลิกผันครั้งใหญ่ในตอนต่อไปนะคะ!