สัมผัสอันตรายที่ไม่อาจเลี่ยง

แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสาดส่องลอดผ่านม่านมู่ลี่สีเข้มเข้ามาภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศยามวิกาลอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ บนหน้าจอสมาร์ทโฟนราคาสูงยังคงปรากฏภาพถ่ายล่าสุดจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องนอน... รอยยิ้มเยาะเย้ยของคาร์ลอส ศัตรูตัวฉกาจที่กำลังเหิมเกริมส่งตรงมาเย้ยหยันอำนาจของธาม ธราดล ชายหนุ่มเจ้าของห้องผู้ยืนนิ่งสงบราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังซ่อนเล็บ รินลดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของมาเฟียหนุ่มที่คมคายราวกับรูปสลัก ความเงียบงันภายในห้องนี้มันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงปืนนับร้อยนัด เส้นเลือดที่ขมับของธามปูดโปนเล็กน้อยบ่งบอกถึงโทสะที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในอก "เกมมันเริ่มสนุกแล้วสินะ... รินลดา" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของธามดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซุ่มเสียง ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อในอาณาจักรของมัน "คุณธาม... ตั้งสติก่อนค่ะ ภาพนั่นมันแค่การปั่นหัวของคุณจากคาร์ลอส เขาจงใจ..." รินลดาพยายามจะอธิบายด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย แต่ทว่าฝ่าหนาใหญ่ของเขากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวบางของเธอเสียก่อน แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไงว่ามันกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?" ธามก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนกายของหญิงสาวลุกชันไปทั่วร่าง "แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ... มันกล้าดียังไงถึงกล้าก้าวล้ำเข้ามาแตะต้องของๆ ฉัน" "ฉันไม่ใช่ของๆ ใครทั้งนั้น!" รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววพยศและท้าทาย แม้ภายในใจจะหวั่นไหวจนแทบยืนไม่อยู่กับแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อถูกดึงเข้าไปใกล้จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับเรือนร่างอ้อนแอ้น "ดื้อด้านนักนะ... ทั้งที่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตกอยู่ในกำมือของฉันแท้ๆ" ธามหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น แววตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมองสัดส่วนเย้ายวนภายใต้ชุดสูททางการที่ยับยู่ยี่จากการยื้อยุดเมื่อครู่ "อยากลองดีกับฉันมากใช่ไหมรินลดา?" มืออีกข้างหนึ่งของธามเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น รั้งร่างของหญิงสาวให้แนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความสุขุมเยือกเย็นมาตลอดทั้งวันพรั่งพรูออกมา ราวกับเขื่อนที่พังทลายลงอย่างไร้การควบคุม รินลดาผะแผ่วเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังอย่างถือวิสาสะ "ปล่อยนะ... อื้อ..." คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความหึงหวงบ้าคลั่งกระชากสติของรินลดาให้หลุดลอยไปในพริบตา ธามขบเม้มริมฝีปากนุ่มของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว บังคับให้เธอต้องเผยอริมฝีปากออกรับสัมผัสวาบหวามที่เขาป้อนให้อย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย มือหนาออกแรงบีบเค้นสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าจนเธอต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความโกรธเกรี้ยวจากภาพถ่ายเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนถ่ายกลายเป็นเพลิงเสน่หาที่ร้อนแรงและอันตราย ธามอุ้มร่างบางขึ้นด้วยพละกำลังมหาศาลจนรินลดาต้องใช้แขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งไว้ตามสัญชาตญาณ ขาเรียวเกี่ยวตวัดสะโพกสอบของเขาไว้แน่นโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังบางถูกกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารและแฟ้มงานกระจัดกระจายร่วงหล่นลงพื้นอย่างไร้ความหมาย "คุณธาม... อ๊ะ... เดี๋ยว..." รินลดาครางประท้วงเมื่อสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะจากเข็มขัดของเขากระทบกับผิวเนื้อ เปลือกตาบางหลarพริ้มลงด้วยความรู้สึกวูบวาบยามที่ปลายนิ้วแข็งแกร่งแทรกซึมผ่านร่มผ้าเข้ามาลูบไล้สะโพกมนอย่างจงใจ กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้หรูหราโชยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติของเธอพร่าเลือน ธามซุกใบหน้าลงที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจอง ประกาศกร้าวให้คาร์ลอสและใครก็ตามที่บังอาจมองเธอได้รับรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร ลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่ตรงเนินอกอิ่มทำให้รินลดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นจุล ริมฝีปากหยักพรมจูบไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดด้วยความชำนาญท่ามกลางความมืดสลัว "ธาม... หยุดนะ..." เธอท้วงเสียงแผ่วเบa มือเล็กขยุ้มเส้นผมสีดำสนิทของเขาไว้แน่นด้วยความสับสนระหว่างความโกรธและความต้องการที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะต้านทาน "สายไปแล้ว..." เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของมาเฟียหนุ่มแดงก่ำด้วยไฟราคะและความดุดัน "ในเมื่อมันอยากดูนัก... ฉันก็จะทำให้มันเห็นว่าเธอเป็นของใคร... ทั้งตัวและหัวใจ" สัมผัสอันวาบหวามและลึกซึ้งกำลังจะก้าวข้ามเส้นบางๆ ไปสู่ห้วงแห่งความสัมพันธ์ที่ไม่อาจย้อนกลับ รินลดาหอบหายใจถี่กระชั้น หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นจนทะลุขีดจำกัด ปลายจมูกโด่งของธามคลอเคลียอยู่กับแก้มนวลเนียน ขณะที่มือหนากำลังจะปลดเปลื้องพันธนาการชิ้นสุดท้ายออก... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างรวดเร็ว ทำลายบรรยากาศเร่าร้อนราวกับสายฟ้าฟาดกลางพายุฝน ธามชะงักกึก ร่างกายกำยำหยุดการเคลื่อนไหวทันที ดวงตาคมกริบฉายแววฆ่าฟันพุ่งตรงไปที่บานประตูห้องทำงานด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งถึงขีดสุด รินลดาหอบหายใจตัวโยน รีบดึงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำผ่านอินเตอร์คอมจากบอดี้การ์ดหน้าห้องจะดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ "นายครับ... มีพัสดุเร่งด่วนส่งตรงถึงคุณรินลดาครับ... เป็นกล่องของขวัญผูกโบสีแดงสด และ... และมีเสียงสัญญาณบางอย่างดังติ๊ดๆ อยู่ข้างในครับ!" ธามหรี่ตาลงทันที แววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกกวาดกลับมามองหน้ารินลดาที่ซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ