ความตายที่เฉียดกราย

เสียงเหล็กกระทบเนื้อหนังหนักหน่วงดังก้องสะท้อนไปทั่วโกดังร้างอับชื้น กลิ่นคาวเลือดผสมกับฝุ่นผงคลุ้งกระจายในอากาศราวกับกลิ่นอายของความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ รินลดาถูกพันธนาการอยู่กับเก้าอี้ไม้เก่าๆ ด้วยเชือกเส้นหนา รอยบาดที่ข้อมือขาวเนียนเริ่มซึมซาบด้วยหยาดเลือดสีสด แต่หัวใจของเธอกลับเจ็บปวดร้าวลึกยิ่งกว่าความเจ็บทางกาย เมื่อดวงตาสั่นระริกคู่นั้นจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอรักสุดหัวใจ... ธาม ธราดล มาเฟียหนุ่มผู้เคยสุขุม เย็นชา และกุมอำนาจเหนือทุกสิ่งในมือ บัดนี้กำลังถอดสูทราคาแพงออกอย่างไร้ความเสียดาย เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการหักเหลี่ยมเฉือนคมและแรงปะทะเมื่อครู่ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์จ้องเขม็งไปยัง "คาร์ลอส" ศัตรูตัวฉกาจที่กำลังยิ้มเยาะเย้ยด้วยความสะใจ ขณะที่ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อตรงมายังร่างของรินลดา "แกเลือกทางผิดแล้วล่ะ ธาม... ผู้หญิงคนเดียว แลกกับอาณาจักรทั้งหมดที่แกสร้างมา มันคุ้มค่าตรงไหนวะ?" คาร์ลอสหัวroเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและกระหายในชัยชนะ ธามไม่ตอบคำถามนั้น ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างดุดัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงราวกับติดลบ สำหรับเขา รินลดาไม่ใช่แค่ "ตัวประกัน" หรือ "เครื่องมือต่อรอง" เธคือลมหายใจ คือขีดจำกัดเดียวที่เขาไม่เคยยอมให้ใครก้าวล่วง และวินาทีนี้... มันคือสงครามที่ไม่มีคำว่าถอยหลัง เพี๊ยะ! หมัดหนักหน่วงของธามพุ่งเข้าเสยเข้าที่ปลายคางของคาร์ลอสอย่างเต็มแรง แรงปะทะมหาศาลทำให้ร่างของศัตรูเซถลาไปตามแรงหมัด เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของคาร์ลอสทันที ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่งก่อนจะสวนหมัดกลับมาเข้าที่โหนกแก้มของธามอย่างจัง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วซีกหน้า แต่ธามกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้าน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "อย่าแตะต้องเธอ!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวลอดไรฟัน ดิบ เถื่อน และทรงพลังจนคาร์ลอสชะงัก รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ เธอรู้ดีว่าธามกำลังเล่นกับความตาย การที่เขาเลือกเข้าแลกหมัดและปกป้องเธอแบบนี้ หมายความว่าเขายอมทิ้งไพ่ตายทุกใบในมือ ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อต่อรองกับซาตานอย่างคาร์ลอส "ธาม... พอ, พอได้แล้ว..." เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยห้ามด้วยความสั่นเครือ หัวใจของเธอเจ็บปวดราวกับถูกบีบขยี้เป็นชิ้นๆ เมื่อเห็นรอยแผลและหยาดเลือดบนใบหน้าคมคายนั้น "คุณไม่ต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้..." "เงียบซะ ริน..." ธามหันกลับมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที แววตาร้าวลึกที่ส่งผ่านมาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันตรายและความรักที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความดิบเถื่อน "ฉันบอกแล้ว... ว่าไม่มีใครหน้าไหนเอาตัวเธอไปจากฉันได้ แม้แต่นรกก็ไม่มีสิทธิ์!" คาร์ลอสที่เช็ดเลือดมุมปาก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย มันหยิบปืนพกขึ้นมาแล้วเล็งตรงไปที่ศีรษะของรินลดาอีกครั้ง "ปากดีนักนะธาม! งั้นก็ดูให้เต็มตา ว่าผู้หญิงที่แกยอมตายแทน จะมีสภาพยังไงเมื่อกระสุนนัดนี้เจาะทะลุกะโหลกเธอ!" "แกกล้า!" ธามคำรามลั่น พุ่งเข้าประชิดตัวคาร์ลอสด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ที่ตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่นแล้วบิดจนเสียงกระดูกลั่นกรอบ คาร์ลอสร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ปืนในมือหลุดร่วงลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น ความชุลมุนบังเกิดขึ้นในพริบตา ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายต่างชักอาวุธขึ้นเล็งใส่กันและกัน บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนขาดสะบั้น ทว่าในสายตาของธามเวลานี้ มีเพียงรินลดาเท่านั้นที่อยู่ในโฟกัส ร่างสูงสาวเท้ายาวเข้าไปหารินลดาที่ยังคงถูกพันธนาการอยู่ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเมื่อสัมผัสแก้มเนียนนุ่มที่เปื้อนคราบฝุ่น รอยสัมผัสที่ร้อนผ่าวและหนักหน่วงถ่ายทอดความห่วงใยและความโกรธเกรี้ยวที่อัดแน่นอยู่ในอก รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนกและซาบซึ้งใจ "ธาม..." "ฉันอยู่นี่แล้ว..." เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นระคนเสน่หาอันตราย "ไม่มีใครทำอะไรเธอได้อีก... ปลอดภัยแล้ว ริน" ก่อนที่รินลดาจะได้เอื้อMคำใดออกมา มือหนาก็ตวัดมีดพกตัดเชือกที่พันธนาการข้อมือเธอจนขาดสะบั้น ร่างบางโผนเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งทันที กลิ่นกายคุ้นเคยผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทำให้เธอโอบกอดแผ่นหลังกว้างนั้นแน่น ฝังใบหน้าลงกับซอกคออุ่นด้วยความโหยหาและหวาดกลัวที่เพิ่งผ่านพ้น ธามกอดกระชับร่างบางแนบอก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เนียน สัมผัสจากสรีระแนบชิดจุดไฟปรารถนาที่มอดไหม้อยู่ข้างในให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางซากปรักหักพังและความตายที่เฉียดกราย เขาซุกใบหน้าลงกับเรือนผมหอมกรุ่นสูดดมความหวานล้ำเพื่อยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ยังเป็นของเขา... และจะไม่มีวันหลุดมือไปไหนได้อีก ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังเข้าปกคลุม และเสียงหอบหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของโกดัง... แปะ... แปะ... แปะ... ธามชะงักกาย ดึงรินลดามาไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณนักล่า ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังเงาดำที่ก้าวออกมาจากมุมอับชื้นของเสาปูน ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีขาวสะอาดตาตัดกับบรรยากาศเปื้อนเลือด ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนานราวกับกำลังดูละครฉากใหญ่ที่ใกล้ถึงจุดไคลแม็กซ์ "ทำได้เยี่ยมมาก ธาม... กล้าหาญสมกับเป็นเจ้าพ่อแห่งวงการธุรกิจจริงๆ" เสียงทุ้มรื่นหูดังขึ้น พร้อมกับที่ลูกน้องนับสิบชีวิตก้าวออกมาจากเงามืด ปิดล้อมพวกเขาทุกด้านจนไร้ทางหนี "แต่ก็น่าเสียดายนะ... ที่ความรักมักทำให้คนฉลาดทำเรื่องโง่ๆ เสมอ" รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน... คนที่พวกเขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าดงกระสุนและห้วงเสน่หาอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!