ความเปราะบางของมาเฟีย

คราบเลือดสีเข้มบนเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงของธาม ธราดล ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับร่องรอยความเสียหายที่ซ่อนอยู่ภายใต้โครงร่างกำยำนั้น รินลดาเบิกตากว้าง ค้างนิ่งอยู่กับภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ยังติดตรึงในโสตประสาท ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนเปไปกับความระทึกใจที่ยังไม่จางหาย เมื่อบุคคลที่พวกเขาเคยเชื่อสนิทใจว่านอนแน่นิ่งกลายเป็นเถ้าธุลีไปเมื่อหลายปีก่อน กลับยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ประหนึ่งปีศาจที่ปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรกเพื่อทวงคืนทุกสิ่ง แต่ก่อนที่บรรยากาศรอบตัวจะระเบิดเป็นผุยผงด้วยความตกตะลึง ธามกลับกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียม เขาใช้มือข้างหนึ่งดันร่างของรินลดาให้ไปหลบอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวอย่างไร้เสียง ก่อนที่ความโกลาหลจะถูกระงับลงด้วยคำสั่งเด็ดขาดของเจ้าถิ่นที่ตามเข้ามาสมทบ ทำให้เงาร่างปริศนานั้นถอยร่นหายไปในความมืดของค่ำคืนอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายอันตรายที่ยังลอยวนอยู่ในอากาศ ประตูห้องนิรภัยส่วนตัวถูกปิดล็อกลงอย่างแน่นหนา ภายในห้องกว้างขวางถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายซึ่งเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยแผล "นั่งลงค่ะ ธาม" รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น มือเรียวบางหยิบกล่องปฐมพยาบาลสีขาวขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้เนื้อดี หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่เพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะแววตาของมาเฟียหนุ่มที่ในตอนนี้มันเต็มไปด้วยรอยร้าวลึกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ธามแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้สีเข้ม เขากระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปอะเปื้อนเลือดออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นแผลฉีกขาดน่ากลัวบริเวณหัวไหล่หนาและรอยกระสุนเฉี่ยวที่ยังคงมีเลือดไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย "ฉันไม่ใช่เด็กอมมือ รินลดา แค่แผลแมวข่วนแค่นี้..." "หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ เถอะค่ะ!" เธอสวนกลับทันควัน ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดระคนห่วงใยอย่างไม่รู้ตัว รินลดาขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษเพศ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ และบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าจมูกจนเธอต้องผ่อนลมหายใจเข้าลึก เธอนั่งลงคุกเข่าเบื้องหน้าเขา มือเรียวเอื้อมไปแตะสำลีชุบแอลกอฮอล์ลงบนปากแผลอย่างเบามือที่สุด "อึก..." ธามส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ร่างกายกำยำเกร็งกระตุกขึ้นมาทันทีตามสัญชาตญาณของการบาดเจ็บ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกแหลกได้ แต่เขากลับยั้งมือไว้ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มที่ข้อมือของเธออย่างเผลอไผล ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและดุดัน จ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เขาอย่างใกล้ชิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ผสานกันเป็นจังหวะ "ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยถาม แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่ กลับอ่อนแสงลงอย่างน่าประหลาด ยามที่มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของนักเจรจาจอมพยศ "กลัวฉันตาย... หรือกลัวว่าไม่มีใครคุ้มกะลาหัวเธอ?" "ฉันกลัวว่าถ้าคุณตาย ฉันจะไม่ได้เงินค่าจ้างตามสัญญาต่างหากล่ะคะ" รินลดาเชิดหน้าขึ้นเถียง ทั้งที่หัวใจในอกเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกยามเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยไล้ข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา "ปากเก่ง..." ธามกระิบชิดริมฝีปาก ไอร้อนจากลมหายใจของเขาเป่ารดผิวแก้มนวลจนเกิดกระแสไฟแปลบปลาบวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่มันคือความตึงเครียดทางอารมณ์ที่อบอวลไปด้วยแรงปรารถนาอันอันตราย รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อมือหนาของมาเฟียหนุ่มไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ข้อมือ แต่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาโอบประคองท้ายทอยของเธอไว้ แรงดึงดูดมหาศาลจากตัวตนของเขาทำให้เธอกลายเป็นกวางน้อยที่ติดกับดัก ลอยละลิ่วตกลงไปในห้วงเสน่หาที่ไร้ทางออก "ริน..." เสียงเรียกชื่อเธอนั้นราวกับมนต์สะกด ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มสากก่อนจะกดจูบลงบนขมับบางอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์ดิบเถื่อนโดยสิ้นเชิง ทำให้รำลึกได้ว่าภายใต้เกราะเหล็กที่ห่อحุ้มมาเฟียผู้นำเอาไว้ ความเปราะบางที่เขาซ่อนเร้นมาตลอดกำลังถูกเปิดเปลือยต่อหน้าเธอเพียงคนเดียว มือหนารั้งเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทไร้ช่องว่าง ความอบอุ่นจากแผงอกกว้างแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามา รินล่าวางมือลงบนลาดไหล่กว้างที่มีแผลฉกรรจ์โดยอัตโนมัติเพื่อพยุงตัว ความหวาดระแวงจากโลกภายนอกเลือนหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยรสสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากไฟพิศวาสที่ถูกจุดขึ้นในความมืด ริมฝีปากหยักลึกประกบทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวลในคราแรก ก่อนจะทวีความเร่าร้อนและดุดันขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พรั่งพรู รินลดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลนราวกับถูกสูบสิ้นวิญญาณ เธอยอมจำนนต่อรสจูบอันเอาแต่ใจแต่เปี่ยมด้วยความโหยหา มือเรียวขยำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่ลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างไม่รู้จักพอ ความเจ็บปวดจากบาดแผลภายนอกดูเหมือนจะเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเจ็บปวดหวามไหวจากความปรารถนาที่ลุกลาม ธามผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อกอบโกยอากาศ หายใจหอบกระชั้นชิด หน้าผากแนบชิดติดกับหน้าผากของเธอ ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิดที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย "เธอเข้ามาในเกมนี้เองนะ รินลดา..." เสียงกระิบแหบพร่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วอุ่นที่ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าภายใต้ร่มผ้า ทำให้เธอสะท้านเฮือก "อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปง่ายๆ อีก..." ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังลึกซึ้งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทที่ทำให้บรรยากาศร้อนระอุต้องสะดุดลง "นายครับ! แย่แล้วครับ... ระบบรักษาความปลอดภัยหลักถูกเจาะ และ... และมีภาพถ่ายส่งตรงถึงหน้าจอห้องทำงาน..." ธามผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงและเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง ดวงตาสนิทดุจเหยี่ยวกวาดมองหน้าจอมอนิเตอร์ที่ติดอยู่มุมห้อง ซึ่งเวลานี้กำลังสว่างวาบขึ้นด้วยตัวเอง ภาพบนหน้าจอปรากฏร่างของใครบางคนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขา ใบหน้าภายใต้แสงไฟสลัวหันกลับมามองกล้องวงจรปิดโดยตรง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมาถึงพวกเขา... และที่สำคัญที่สุดคือ เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านระบบเครื่องเสียงดังลั่นห้อง *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... น้องชาย"* "กุหลาบอาบแสงจันทร์"