ความลวงที่แสนหวาน

"คุณคิดว่าการแสดงง้องุ้งงิ้งตบตาเด็กอมมือแบบนี้ จะหลอกคาร์ลอสได้จริงๆ หรือครับ... รินลดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ชิดใบหูนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ทว่าขณะเดียวกันก็กรุ่นไปด้วยกลิ่นอายอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล รินลดาเกร็งตัวขึ้นน้อยๆ เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาเพื่อซ่อนประกายความหวาดหวั่นที่วับวามอยู่ในหน่วยตา ก่อนจะหันกลับไปสบตากับธาม ธราดล—มาเฟียหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเธอและเกมเดิมพันครั้งนี้ไว้ทั้งหมด แสงไฟสลัวจากห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของโรงแรมหรูสะท้อนลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับร้อนแรงดั่งเปลวเพลิงในเตาหลอม เขาจงใจโน้มตัวลงมาประชิดจนแผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ธามใช้ท่อนแขนแข็งแกร่งกักตัวเธอไว้ในวงแขน เป็นการจำกัดพื้นที่ที่ทำให้ลมหายใจของเธอกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย "ถ้าฉันไม่ทำถึงขนาดนั้น คาร์ลอสจะยอมเชื่อใจเหรอคะ" รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แววตาของนักเจรจาสาวไม่มีความหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "การที่เราทะเลาะกันจนถึงขั้นฉันเดินออกจากห้องประชุมของเขา มันคือแผนที่เราตกลงกันไว้ไม่ใช่หรือไงคะ คุณธาม... หรือว่าคุณกำลังหึงจนขาดสติกันแน่?" มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะ ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและดิบเถื่อนจนหญิงสาวต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสจากปลายนิ้วที่หยาบกร้านเล็กน้อยตามประสาคนผ่านโลกมามากทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความสั่นสะท้าน "หึงเหรอ? คุณประเมินความรู้สึกของตัวเองสูงเกินไปแล้ว รินลดา" ธามก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรินอยู่เหนือกลีบปากทำให้สติของเธอแทบกระเจิง "แต่สิ่งที่ผมเกลียดที่สุด คือการเห็นผู้ชายอื่นมองคุณด้วยสายตาแบบที่คาร์ลอสทำ... สายตาที่มันอยากจะฉีกทึ้งเสื้อผ้าของคุณออกเป็นชิ้นๆ เหมือนที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้" คำพูดจาจาบจ้วงและดิบเถื่อนนั้นไม่ได้ทำให้รินลดากลัว หากแต่มันกลับจุดชนวนความเร่าร้อนในสายเลือดของเธอให้พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความตึงเครียดจากการแสดงละครตบตาคาร์ลอส—ศัตรูตัวฉกาจที่กำลังจ้องจะฮุบกิจการและตัวเธอ—หลอมรวมเข้ากับแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ธามมักจะหยิบยื่นให้อย่างไร้ความปรานีเสมอ "ถ้าคุณอยากจะฉีกมันนัก... ทำไมไม่ลองดูล่ะคะ" รินลดากระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ท้าทายไม่แพ้กัน เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา จงใจใช้นิ้วมือเรียวข่วนเบาๆ ที่ท้ายทอยใต้ร่มผ้า ธามคำรามต่ำในลำคอราวกับเสือร้ายที่ถูกยั่วโมโห ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยไฟราคะที่พุ่งพรวดขึ้นอย่างไร้การควบคุม ไม่รอช้า... ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มของเธอทันทีอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและดลบันดาลด้วยความหึงหวงเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนรุนแรงที่สูบ ฉากหน้าพวกเขาคือคู่รักนักธุรกิจที่กำลังแตกหักและมีความสัมพันธ์ล้มเหลวตามแผนการตบตาที่วางไว้เพื่อหลอกให้คาร์ลอสตายใจ แต่เบื้องหลังประตูบานนี้ ในห้องพักส่วนตัวที่มืดมิดและไร้ผู้คน ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับเดือดดาลและแนบแน่นจนแทบหลอมละลายเป็นร่างเดียวกัน ธามกอดกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ ขณะที่รินลดาก็แอ่นกายเข้าหาอย่างยินยอมพร้อมใจ เรียวลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี ทำให้สมองของเธอขาวโพลน ลืมสิ้นทุกแผนการ ลืมสิ้นแม้กระทั่งว่าใครคือศัตรูตัวจริง มือหนาเลื่อนต่ำลงมาบีบเคล้นสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าชุดทำงานอย่างหนักหน่วง เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวถูกกลืนหายไปกับรสจูบอันดุเดือด ธามถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวซบอยู่กับอกแกร่ง หน้าอกของทั้งคู่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว "แผนการ 'ความลวงที่แสนหวาน' ของคุณมันเกือบจะสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว รินลดา" ธามก้มลงกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำ น้ำเสียงของเขายังคงหอบสะท้านเล็กน้อย "แต่จำไว้... ต่อให้เราต้องแกล้งทำเป็นเกลียดกันต่อหน้าไอ้คาร์ลอสมากแค่ไหน บนเตียงหรือในอ้อมแขนของผม คุณเป็นของผมคนเดียว... เข้าใจไหม?" รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏขึ้นที่มุมปากของนักเจรจาสาวผู้ไม่เคยยอมแพ้ใคร "ถ้าคุณแน่ใจว่าคาร์ลอสจะติดกับดักของเรา... ฉันอาจจะยอมเป็นของคุณแค่คนเดียวก็ได้ค่ะ" แต่ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลุกเป็นไฟด้วยแรงปรารถนาอันเร่าร้อนนั้นเอง... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของธามที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานหน้าห้อง หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดปรากฏชื่อที่ไม่ควรจะปรากฏในเวลานี้... 'คาร์ลอส' ธามชะงัก ร่างกายที่กำลังร้อนรุ่มด้วยไฟเสน่หาเย็นเยียบลงชั่วพริบตา ดวงตาคมกริบหันกลับมามองรินลดาที่หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ เกมการแสดงที่ควรจะจบลงแค่การตบตา กลับมีตัวแปรปริศนาก้าวเข้ามาแทรกกลางในเวลาที่อันตรายที่สุด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันตรายนี้ด้วยกันนะคะ