ชีวิตใหม่ที่เลือกเอง

คราบเลือดของคาร์ลอสยังคงเปื้อนเปรอะอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบของห้องโถงใหญ่ แต่สำหรับรินลดาแล้ว สิ่งที่แหลกสลายไม่ใช่ซากศพของศัตรูคู่อาฆาต หากแต่เป็นโซ่ตรวนแห่งพันธนาการที่ล่ามหัวใจเธอไว้กับโลกมืดใบนี้มานานแสนนาน ดวงตาคู่คมของธาม ธราดล ที่เคยเต็มไปด้วยความกระหายการครอบครองและความดิบเถื่อน บัดนี้กลับไหววับด้วยความเปราะบางที่เขาไม่เคยยอมให้ใครหน้าไหนได้เห็น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มชุ่มโชกไปด้วยคราบเหงื่อและกลิ่นอายคาวเลือด ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ไร้ซึ่งความฮึกเหิม เหลือเพียงความเวิ้งว้างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกร้าว "เธอเลือกแล้วสินะ... ริน" เสียงทุ้มต่ำพอดังขึ้น ทว่าบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ เปลวไฟในดวงตาของเขาไม่ได้มอดดับ แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า หากคำตอบของเธอไม่ใช่เขา รินลดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาแต่เด็ดเดี่ยวผุดขึ้นที่มุมปาก เรียวปากอิ่มที่ผ่านรสจูบอันดุเดือดและคราบน้ำตามานับครั้งไม่ถ้วน เม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต "ฉันไม่ได้เลือกเพื่อจะเดินไปหาใครอีกแล้วค่ะ ธาม... ฉันเลือกเพื่อตัวเอง" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่เต็มอก "ที่ผ่านมา ชีวิตของฉันถูกบงการโดยอดีต ถูกขีดเส้นด้วยอำนาจ และถูกล่ามไว้ด้วยคำว่าหนี้บุญคุณ... แต่วันนี้ รินลดาคนเดิมตายไปพร้อมกับกองเลือดตรงนั้นแล้วค่ะ" ธามพุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือดาวที่ตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรั้งเข้าหาแนบกายอย่างแรงจนลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียว กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ บนตัวเขา ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ยังคงคุกรุ่น แรงบีบที่เอวหนักหน่วงจนขึ้นรอยแดง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่คมกริบนั้น "คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ ริน..." ธามกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "เธอคิดว่าหลังจากที่เอาทั้งร่างกายและวิญญาณมาผูกติดไว้กับฉัน เธอกจะเดินออกไปสู่อิสรภาพโดยไม่มีรอยแผลเป็นจากฉันติดตัวไปได้งั้นเหรอ?" "ถ้าคุณคิดจะใช้โซ่เส้นเดิมมาล่ามฉันไว้ล่ะก็..." รินลดายกมือขึ้นทาบอกแกร่งของเขา แรงผลักเพียงน้อยนิดสะท้อนความตั้งใจอันแน่วแน่ แววตาคู่สวยฉายประกายท้าทายที่ทำให้หัวใจของมาเฟียผู้เย่อหยิ่งกระตุกวูบ "คุณก็ลองยิงฉันให้ตายคามือตอนนี้เลยสิคะ ธาม! เพราะถ้าฉันรอดออกไปได้ ฉันจะไม่หันหลังกลับมามองผู้ชายที่คิดว่าความรักคือการกักขังอีกเด็ดขาด!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งของคนทั้งคู่ ธามจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ ค้นหาความหวาดกลัวที่เคยมี... แต่มันว่างเปล่า มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและประกายไฟแห่งอิสรภาพที่สט่องประกายเจิดจ้าเสียจนเขาเกือบแสบตา ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มหยัน ก่อนที่เขาจะกระชากร่างบางเข้ามารับจูบอันดุเดือดและเร่าร้อนราวกับจะกลืนกิน รสจูบในครานี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มันคือการประกาศิตครั้งสุดท้าย การบดขยี้กลีบปากอิ่มด้วยความโหยหาและโกรธเกรี้ยวที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่เมื่อความวาบหวามและสัมผัสคุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ กายสาวก็พานอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนแกร่งอย่างน่าไม่อาย มือหนาเลื่อนขึ้นสอดเข้าใต้กลุ่มผมนุ่ม ขยำขยี้และตรึงศีรษะเธอให้รับรสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่เรียวขาแกร่งแทรกตัวเข้ามาเบียดกั้นระหว่างเรียวขาของเธอ บังคับให้รินลดาต้องแอ่นกายแนบชิดรับความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกอณูผิว ผิวเนื้อที่เสียดสีกันผ่านเนื้อผ้าสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความตึงเครียดระเบิดออกเป็นความหิวกระหายที่ถูกเก็บกดไว้มานาน ธามซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยกุหลาบสีเข้มเพื่อตีตราจองเป็นครั้งสุดท้าย ลมหายใจกระชั้นชิดของเขาปะปนกับเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน "ฉันเกลียดความดื้อรั้นของเธอ... ริน" เขาคำรามชิดผิวเนื้อที่สั่นสะท้าน "แต่ฉันก็เกลียดตัวเองมากกว่า ที่ไม่เคยชนะใจคนที่อยากบินหนีไปจากกรงนี้เลยสักครั้ง" รินลดาหอบหายใจสะท้าน มือเรียวที่เคยผลักไส บัดนี้กลับขยุ้มไหล่กว้างของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ ความเร่าร้อนที่เคยทำลายล้างเธอกำลังหลอมรวมเข้ากับความยินยอมพร้อมใจอย่างแท้จริง ไม่มีฝ่ายใดเหนือกว่า ไม่มีฝ่ายใดถูกบงการ มีเพียงคนสองคนที่ยอมจำนนต่อกันด้วยแรงปรารถนาอันบริสุทธิ์ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวถอนออกอย่างอาลัยอาวรณ์ ธามผละใบออกเล็กน้อยเพื่อสบตาเธอนิ่งนาน แววตาที่เคยแข็งกร้าวและไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับสะท้อนภาพหญิงสาวผู้เป็นทั้งจุดอ่อนและชัยชนะในคราเดียว "ไปซะ... ริน" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยอนุญาตในที่สุด พร้อมกับคลายอ้อมแขนที่พันธนาการเธอไว้ออกช้าๆ "ไปใช้ชีวิตที่เธอเลือกเอง... แต่จำไว้ว่า ถ้าโลกใบใหม่ของเธอไม่มีความสุข ประตูบ้านของฉันจะเปิดต้อนรับผู้หญิงโง่คนนี้เสมอ" รินลดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ หยาดน้ำใสเอ่อคลอเบ้าแต่ไม่มีวันร่วงหล่น เธอยิ้มให้เขาเป็นครั้งแรก—รอยยิ้มที่บริสุทธิ์และงดงามที่สุดเท่าที่มาเฟียหนุ่มเคยเห็นมาในชีวิต เธอก้าวถอยหลังทีละก้าว หันหลังให้กองเลือด อดีตอันมืดมน และชายผู้ทรงอิทธิพลที่ยอมก้มหัวให้ความรัก ประตูบานใหญ่เปิดออกรับแสงสว่างและสายลมแห่งอิสรภาพที่โชยปะทะใบหน้า ทว่า... ในวินาทีที่เธอก้าวพ้นธรณีประตูและกำลังจะก้าวเดินไปสู่อนาคตที่วาดฝันไว้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังขึ้นก้องโถงทางเดิน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ก้าวเข้ามาขวางทางออกไว้ทั้งหมด... และเงาร่างสูงสง่าในความมืดที่ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ ก็เอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจของรินลดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่อีกครั้งนะ... คุณนักเจรจาคนเก่ง น่าเสียดายที่เกมนี้... มันยังไม่จบ" *** กุหลาบอาบแสงจันทร์