รอยร้าวที่ยากจะประสาน

กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความตาย ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัวของธาม ธราดล แผ่นกระดาษสีเหลืองซีดที่รินลามือกำไว้แน่นจนสั่นระริก เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นไม้สักทองของคฤหาสน์หลังนี้—เอกสารคำสั่งลับที่ลงลายมือชื่อด้วยหมึกสีดำสนิทของ 'ธาม ธราดล' เมื่อสิบปีก่อน คำสั่งที่พรากชีวิตของบิดามารดาเธอไปอย่างไร้ความปรานี ดวงตากลมโตของรินลดาที่เคยฉายแววท้าทายและเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและแค้นเคือง เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นทั้งเจ้าของหัวใจและผู้ทำลายชีวิตเธอในเวลาเดียวกัน ร่างสูงแกร่งของธามชะงักคึก แววตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ บัดนี้ไหววูบด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในชีวิตของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล "คุณ... คุณโกหกฉันมาตลอดเหรอธาม" เสียงหวานสั่นเครือหลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเผือด เธอหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง สมเพชที่หลงใหลในอ้อมกอดอันตราย สมเพชที่ยอมมอบทั้งร่างกายและจิตใจให้กับฆาตกรที่ฆ่าครอบครัวเธอ "ริน..." ธามก้าวเท้าเข้าหาด้วยความร้อนรน มือหนาที่เคยใช้ควบคุมอาณาจักรธุรกิจมืดเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียว แต่รินลดากลับถอยหลังกรูดราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา "อย่าเข้ามานะ!" เธอหวีดร้องเสียงดังลั่น แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังจนหัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบ "คุณทำลายครอบครัวฉัน แล้วยังทำทีเป็นเข้ามาใกล้ชิด เพื่ออะไร? เพื่อดูว่าฉันโง่แค่ไหนงั้นเหรอธาม! สนุกมากไหมที่ได้เล่นกับความรู้สึกของคนที่ไม่มีทางสู้!" "ฟังฉันก่อนริน..." ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมเข้มฉายแววเจ็บปวดลึกซึ้งที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด เอกสารนั่น..." "หลักฐานคาตาแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาแก้ตัวอีกเหรอ!" รินลดาปาแฟ้มเอกสารใส่หน้าอกแกร่งเต็มแรง กระดาษสีเหลืองปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วงหล่นลงพื้น "คุณมันก็แค่ฆาตกรเลือดเย็นคนหนึ่ง! ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!" ความอดทนอันน้อยนิดของมาเฟียผู้เอาแต่ใจขาดผึ่งลงทันที ธามพุ่งเข้าประชิดตัวร่างบางด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรวบเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับปทุมถันอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ รินลดาพยายามดิ้นรนทุบตีแผงอกแกร่งอย่างบ้าคลั่ง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดเสือร้ายที่กำลังโมโห "ปล่อยฉันนะ คนเลว! ปล่อย!" "ฉันบอกให้ฟังไง!" ธามคำรามลั่นด้วยน้ำเสียงทุบต่ำที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์อันดิบเถื่อน เขาล็อกใบหน้าหวานด้วยมือข้างเดียว บังคับให้ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่เขา "ใช่! ฉันอยู่ในเหตุการณ์นั้น ฉันรู้เรื่องทั้งหมด แต่คนที่ฆ่าครอบครัวเธอไม่ใช่ฉัน!" รินลดาชะงักกึก หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอัดอั้นและจริงจังจนเธอเกือบจะคล้อยตาม แต่ความเจ็บปวดในอดีตมันฝังรากลึกเกินกว่าจะเชื่อคำหวานของคนที่เธอจับได้คาหนังคาเขา "โกหก... คุณพูดคำไหนฉันก็ไม่เชื่อคุณอีกแล้ว" เธอยิ้มหยันทั้งน้ำตา ความระทมทุกข์ระเบิดออกมาเป็นความเร่าร้อนอันบ้าคลั่ง เธอยื่นมือไปกระชากปกเสื้อสูทของเขาลงมาแล้วประกบจูบลงบนริมฝีปากหยักหนาอย่างไร้ความปราณี เป็นรสจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น คลุ้มคลั่ง และรสชาติเค็มปร่าของน้ำตา ธามครางต่ำในลำคอด้วยความเร่าร้อนที่ถูกจุดประกายขึ้นอย่างรวดเร็ว เขายอมรับจูบอันดุดันนั้นก่อนจะพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นผู้ควบคุม มือหนากระชากเสื้อคลุมผ้าไหมของหญิงสาวออกจนเผยให้เห็นไหล่เนียนนุ่มและผิวเนื้อนวลผ่องที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รสจูบที่เคยดุดันเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้ง เร่าร้อน และเว้าวอน ธามขบเม้มริมฝีปากอิ่มจนบวมเจ่อ กวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มืออีกข้างลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่า สร้างความสั่นสะท้านเยือกเย็นและร้อนรุ่มไปพร้อมๆ กัน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกันในความมืด แรงปรารถนาอันตรายที่เก็บกดไว้พวยพุ่งขึ้นมาทำลายเหตุผลทุกอย่าง ธามอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมให้ริมฝีปากผละออกจากกันแม้แต่น้อย รินลดากอดรอบคอแกร่งไว้แน่น เล็บคมจิกเข้าที่ลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านและอารมณ์อันปั่นป่วนที่เขามอบให้ ร่างสูงวางเธอลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่อย่างทะนุถนอมท่ามกลางความดุดัน ธามทาบทับลงมา ร่างกายกำยำบดBี้เข้าหาความอ่อนนุ่มอย่างหิวกระหาย เขาสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือหนาปัดป่ายไปทั่วเรือร่างอรชร ปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกอย่างไร้ความปราณี เปิดเผยผิวเนื้อเนียนละเอียดที่บัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยพิษสวาท สัมผัสอันชำนาญและร้อนแรงของธามดึงสติของรินลดาให้หลุดลอย เธอแอ่นกายรับสัมผัสจากเขาด้วยความเต็มใจแม้ในใจจะเจ็บปวด เสียงหอบหายใจกระเส่าดังประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่เต็มไปด้วยความรัก ความแค้น และแรงปรารถนาอันรุนแรงดำเนินไปอย่างไร้ทางออก ทั้งคู่ต่างโรมรันพันตูเข้าหากันราวกับต้องการกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปในร่าง เพื่อลบเลือนความเจ็บปวดทั้งหมดด้วยไฟสวาทที่แผดเผา แต่ในขณะที่ห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพังประตูห้องทำงานดังโครมครามขึ้นที่ด้านนอก ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสุขนะท่านประธาน..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของ 'คาร์ลอส' ศัตรูตัวฉกาจดังขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับแสงไฟฉายจากกระบอกปืนที่สาดส่องเข้ามาตรงโซฟาที่พวกเขากำลังแนบชิดกัน "แต่ดูเหมือนว่า... ความลับที่นายซ่อนไว้ มันกำลังจะจบลงตรงนี้แล้วล่ะ" กุหลาบอาบแสงจันทร์ 🌹✨