จูบพิฆาตกลางงานเต้นรำ

"ถ้าคุณคิดจะเดินเข้าไปในงานนั้นด้วยรอยยิ้มจอมปลอมเพื่อเอาอกเอาใจคาร์ลอส... ฉันแนะนำให้คุณถอดชุดราตรีราคาแพงนี่ออกซะ แล้วกลับไปนอนรอความตายบนเตียงนุ่มๆ ของคุณเสียยังจะดีกว่าค่ะ รินลดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของธาม ธราดล ดังลอดผ่านความเงียบงันภายในห้องแต่งตัวส่วน VVIP ของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว กลิ่นอายอันตรายจากตัวตนของเขาแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงอย่างเฉียบพลัน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซุ่มเสียง เงาของเขาแผ่ทับร่างระหงในชุดราตรีสีแดงเพลิงผ่าสูงจนเผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวย รินลดาไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอยังคงยืนถือสร้อยเพชรเม็ดงามอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ดวงตากลมโตคู่สวยตวัดกลับไปมองชายหนุ่มผ่านเงาสะท้อนด้วยแววตาที่ท้าทายและดื้อรั้นไม่แพ้กัน "คุณธามกำลังกลัวอะไรอยู่คะ? กลัวว่าคู่ค้าคนสำคัญของคุณจะถูกฉันแย่งชิงความสนใจไปจนหมด หรือว่า... กลัวว่าเกมที่คุณวางไว้มันจะพังคามือผู้หญิงที่คุณดูถูกนักกันแน่" รินลดาย้อนถาม เสียงหวานใสกังวานแต่เจือด้วยความคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตา ระยะห่างระหว่างกันมีไม่ถึงคืบจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ของคนตรงหน้า ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรในชุดราตรีที่รัดรูปเน้นส่วนโค้งเว้าอย่างอารมณ์เสีย มือหนายื่นออกไปคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างไร้ความปรานีแล้วกระชากเข้าหาแนบชิดจนหน้าอกของเธอแนบติดกับแผงอกแกร่ง แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกึก รินลดาขมวดคิ้วมุ่น พยายามจะดันอกเขาออกแต่มีหรือที่เรี่ยวแรงแค่นี้จะสั่นคลอนมัจจุราชอย่างเขาได้ "ปากเก่งนักนะ..." ธามกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด สัมผัสจากลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียนจนขนลุกซู่ "จำใส่สมองอันชาญฉลาดของคุณเอาไว้ รินลดา... คาร์ลอสไม่ใช่แค่ศัตรูทางธุรกิจ มันคือหมาบ้าที่จ้องจะขย้ำทุกอย่างที่เป็นของฉัน และคุณ... ตอนนี้คุณกำลังสวมรอยเป็น 'ของเล่น' ชิ้นโปรดที่ฉันยังไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนแตะต้องทั้งนั้น ถ้ามันกล้าแม้แต่จะมองคุณด้วยสายตาโลภ มากเกินหน้าที่ ฉันจะควักลูกตาสุนัขตัวนั้นออกมาให้คุณดูสดๆ กลางฟลอร์เต้นรำ... คอยดูสิ" แววตาที่จริงจังและดิบเถื่อนของธามทำให้หัวใจของรินลดาเต้นกระหน่ำอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะประกายไฟแห่งความเร่าร้อนอันตรายที่สาดส่องออกมาจากนัยน์ตาคู่นั้น มันคือความหวงแหนที่ถูกบิดเบือนด้วยอำนาจและความดิบเถื่อนในแบบฉบับของมาเฟีย ซึ่งมันทั้งน่ากลัวและเย้ายวนใจในเวลาเดียวกัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะแย้มยิ้มเย้ายวนออกมาราวกับปีศาจสาวพราวเสน่ห์ "ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสคะ... ว่าคุณแน่จริงพอที่จะปกป้อง 'ของเล่น' ชิ้นนี้จากเงื้อมมือของคาร์ลอส ไม่ใช่แค่ดีแต่ขู่ไปวันๆ" สิ้นคำพูดท้าทายนั้น ธามไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัวริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รสจูบที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และการลงทัณฑ์ที่บีบคั้นลมหายใจ รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่ความวابหวามจะเข้าจู่โจมจนสมองขาวโพลน มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เธอต้องอ้าปากรับสัมผัสวาบหวามที่ตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ ลิ้นร้อนกวาดต้อนไปทั่วโพรงปากนุ่มอย่างอุกอาจจนเธอต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบลงจนแทบจะละลายคาอ้อมแขนแกร่งของเขา มันคือจูบที่ประกาศความเป็นเจ้าของ... จูบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและแรงปรารถนาอันอันตรายที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล เมื่อธามยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง รินลดาก็หอบหายใจตัวโยน ใบหน้าเนียนแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำเยิ้มด้วยพิษเสน่หาที่เขาจงใจมอมเมา ธามก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็กที่ขึ้นสีแดงจัด เสียงกระซิบพร่าต่ำเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังคุกกรุ่น "คืนนี้... เราจะได้เห็นดีกัน" เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงบอลรูมขนาดมหึมาที่ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับ แสงไฟสีนวลสะท้อนกับเครื่องเพชรราคาแพงระยับบนเรือนร่างของบรรดาไฮโซและนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล ทว่าบรรยากาศความหรูหรานั้นกลับถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดที่สัมผัสได้ทันทีที่ร่างสูงสง่าของธาม ธราดล ก้าวเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวคู่ควงที่สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง รินลดาในชุดราตรีสีแดงเพลิงเดินเคียงบ่าเคียงไหล่มากับมาเฟียหนุ่ม รัศมีแห่งความเฉลียวฉลาดและเย่อหยิ่งที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าสวยคมทำให้เธอดูโดดเด่นราวกับราชสีห์สาวที่ก้าวเข้าสู่ดงพยัคฆ์ ทุกสายตากวาดมองมาที่พวกเขา บ้างก็ชื่นชม บ้างก็หวาดหวั่น และมีสายตาคู่หนึ่งที่มองมาด้วยความโลภโมโทสันอย่างปิดไม่มิด คาร์ลอสยืนถือแก้วแชมเปญรออยู่บริเวณมุมหนึ่งของงาน มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหยียดหยามขณะที่ดวงตาสคมกริบจับจ้องมาที่รินลดาไม่วางตา ราวกับเสือดาวที่เจอเหยื่ออันโอชะ เขาก้าวเข้าขวางทางเดินของทั้งคู่ด้วยท่าทางยโสโอหัง รอยยิ้มจอมปลอมถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าคมเข้มที่มีรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณขากรรไกร "ยินดีต้อนรับครับ คุณธาม... ไม่คิดเลยว่าคุณจะกล้าพา 'ดอกไม้งาม' ดอกนี้มาเดินเฉิดฉายในสถานที่ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมเช่นนี้" คาร์ลอสเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สายตาโลมเลียจ้องมองตั้งแต่เรียวขาเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงขึ้นมาจนถึงเนินอกอิ่ม ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงในพริบตาเดียว ธามยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แววตานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก แต่มือหนาที่โอบกระชับรอบเอวบางของรินลดาไว้กลับบีบแน่นขึ้นจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บแปลบแต่เธอเลือกที่จะนิ่งเฉยเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาของคาร์ลอสอย่างไม่เกรงกลัว "หนามแหลมจะคมแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนเด็ดมันค่ะ คุณคาร์ลอส" รินลดาเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามแต่เย็นชาจนคู่สนถึงกับชะงักไปชั่วขณะ คาร์ลอสหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ "ปากกล้าดีนี่... สมแล้วที่เป็นนักเจรจาคนเก่งของธาม แต่ระวังตัวหน่อยเถอะครับ ของสวยๆ งามๆ แบบนี้ ถ้าตกไปอยู่ในมือของคนที่รู้คุณค่ามากกว่า มันอาจจะน่าเสียดาย... ถ้าต้องแหลกคามือไปซะก่อน" ธามก้าวขึ้นมาบังร่างของรินลดาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบหรี่ลงอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนผู้คนรอบข้างต้องรีบถอยร่นออกห่าง น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเยือกเย็นที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ "ของชิ้นนี้... ต่อให้มันจะแหลกคาสามือฉัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้หมาข้างถนนตัวไหนได้แม้แต่ปลายนิ้วสัมผัส จำคำพูดของฉันเอาไว้ให้ดี คาร์ลอส" บรรยากาศระหว่างสองขั้วอำนาจตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ รินลดาเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของธามที่เต็มไปด้วยความดุดันและเด็ดเดี่ยว หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดหวั่นและลุ่มหลงในอำนาจอันป่าเถื่อนของเขา ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมและไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากด้านหลังของคาร์ลอส พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทจีนโบราณผู้มีอิทธิพลระดับตำนานที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วก้าวออกมาจากเงาดำของเสาหินอ่อน "เก่งมาก... ลูกชาย พ่อไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าประกาศสงครามกับตระกูลของเรากลางงานนี้" ธามชะงักกึก ร่างสูงแกร่งแข็งค้างไปในทันที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต ขณะที่รินลดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ *กุหลาบอาบแสงจันทร์*