คำเตือนจากศัตรูหัวใจ

คมมีดโกนเล่มเล็กถูกกรีดลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีจนเกิดเสียงเสียدสีที่บาดแก้วหู รินลดากลั้นหายใจ นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมองปลายโลหะวาววับที่ปักคาอยู่ตรงหน้า ห่างจากปลายนิ้วเธอไม่ถึงคืบ กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายคาวเลือดลอยอวลอยู่ในห้องรับรองวีไอพีของไนต์คลับชื่อดัง คนสนิทของคาร์ลosส่งยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างเพรียวระหงในชุดเดรสเข้ารูปด้วยสายตาแทะโลมไร้มารยาท "นายใหญ่ของฉันฝากเตือนมาว่า ของที่เล่นกับไฟ... วันหนึ่งอาจโดนไฟครอกจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับโน้มตัวเข้าหา "คุณรินลดาเป็นผู้หญิงฉลาด ไม่น่าเอาอนาคตมาทิ้งไว้กับคนเลือดเย็นอย่างธาม ธราดล เลยจริงๆ" "ถ้าพูดจบแล้ว ก็ไสหัวออกไป" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นจากความมืดมิดมุมห้อง ธามก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับแผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงวูบหนึ่ง นัยน์ตาดุดันคมปลาบจับจ้องไปยังชายฉกรรจ์ลูกน้องของคาร์ลอสราวกับมองซากศพที่ยังเดินได้ คนสนิทของคาร์ลอสหน้าถอดสีไปชั่วขณะ แต่ยังฝืนยิ้มเยาะ "ระวังตัวไว้เถอะครับคุณธาม ของรักของคุณ... อาจจะไม่ได้อยู่กับคุณตลอดไป" พริบตาเดียว ร่างของธามก็พุ่งเข้าไปประชิด มือหนาคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายกระชากเข้าหาด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน แรงกดดันมหาศาลทำให้ชายคนนั้นสำลักน้ำลาย หน้าแดงก่ำด้วยความตกใจกลัว "กลับไปบอกเจ้านายแก..." ธามกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลึก เยียบเย็นจนน่าขนพองสเกล "ว่าถ้ายังกล้าส่งสุนัขมารังפאกคนของฉันอีก คราวหน้าฉันจะไม่ส่งแค่คำเตือน... แต่จะส่งศพกลับไปให้มันเลือกโลง" ผลวะ! ร่างนั้นถูกเหวี่ยงกระแทกกับผนังห้องอย่างไม่ใยดี ก่อนที่มันจะรีบวิ่งหนีหายไปในความมืดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องรับรองอีกครั้ง รินลดาผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เธอยังคงยืนตัวตรง พยายามรักษาฟอร์มของนักเจรจาต่อรองมืออาชีพเอาไว้ แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ธามหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจทั่วเรือนร่างระหงเพื่อประเมินความเสียหาย รังสีความหึงหวงและโทสะที่ระอุอยู่ภายในถูกเก็บกดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย แต่กล้ามเนื้อสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกำลังฟ้องว่าเขากำลังโกรธจัดเพียงใด "ใครอนุญาตให้เธอมาพบมันตามลำพัง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม รุกไล่เข้าไปใกล้ทีละก้าว จนรินลดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ฉันมีเหตุผลทางธุรกิจ..." รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาเรียวจะเริ่มสั่นน้อยๆ เมื่อแผงอกกว้างของเขาเข้ามาปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมด "และฉันก็จัดการเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้คุณ..." "จัดการเองเหรอ?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นไปทาบกับผนังด้านข้าง กักขังร่างของเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ กลิ่นกายหอมกรุ่นปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก "สภาพเธอยืนตัวสั่นอยู่เมื่อกี้เขาเรียกจัดการเองงั้นสินะ รินลดา" "ธาม ปล่อยนะ..." เธอพยายามดันอกเขาออก แต่แรงของผู้ชายร่างสูงใหญ่อย่างเขามีหรือที่เธอจะต้านทานไหว "ทำไมฉันต้องปล่อย ในเมื่อเธอดื้อด้านจนหาเรื่องใส่ตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า" ธามก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียน ความใกล้ชิดนี้ทำเอาสติของรินลดากระเจิดกระเจิง "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าเอาชีวิตมาเสี่ยงกับเกมสกปรกของคาร์ลอส" "ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณนะที่จะได้มาคอยบงการ!" เธอกัดฟันกรวด นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "จำใส่สมองอันน้อยๆ ของเธอไว้ซะ..." ธามกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบฉายแสงวาววับราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหวงอาณาเขต มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนให้เงยรับสัมผัส "รินลดา เธอกล้าก้าวขาเข้ามาในอาณาจักรของฉันแล้ว ร่างกายนี้... ลมหายใจนี้... และแม้แต่เงาของเธอ ก็เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว คาร์ลอสไม่มีสิทธิ์แตะต้อง แม้แต่ปลายเล็บ!" รสจูบดุดัน ร้อนแรง และไร้ซึ่งความปรานีทาบทับลงมาทันทีที่เขาพูดจบ ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการลงทัณฑ์ที่เธอทำให้เขาต้องหัวเสีย รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวปากกลับถูกบงการให้เผยอรับรสสัมผัสวาบหวามที่เขาป้อนให้อย่างไร้ทางขัดขืน ความโกรธ ความหึงหวง และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนผสมปนเปกันอยู่ในจูบนั้น ธามตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม มือข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาแนบชิดจนแผ่นอกแนบสนิทกัน ส่วนมืออีกข้างสอดเข้าขยุ้มกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงศีรษะเธอให้รับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มที่ รินลดาครางประท้วงในลำคอ สมองที่เคยเฉียบคมและเต็มไปด้วยกลยุทธ์การเจรจาพังทลายลงในชั่วพริบตา ภายใต้สัมผัสร้อนแรงที่แผดเผาจนสติสัมปชัญญะหลุดลอย แรงต่อต้านค่อยๆ อ่อนระทวยลง ปลายนิ้วที่เคยจิกทึ้งไหล่เขาเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อพยุงร่างที่แทบจะทรุดฮวบลงกับพื้น ธามถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำของเธอด้วยความพึงพอใจ "จำไว้ว่าอย่าท้าทายความอดทนของฉันอีก..." เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบความชื้นที่มุมปากให้อย่างเบามือ แต่คำพูดต่อมากลับเย็นเยียบเข้ากระดูกดำ "เพราะคืนนี้... ฉันจะคิดบัญชีกับเธอให้สาสมในแบบที่เธอไม่มีวันลืม" รินลดาเงยหน้าขึ้นมองเขา หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นปนเร่าร้อน ธามอุ้มร่างเพรียวขึ้นแนบอกโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ก้าวเดินออกจากห้องรับรองเพื่อมุ่งตรงไปยังรถยนต์ส่วนตัวที่จอดรออยู่ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนอันตราย แต่ทว่า... ก่อนที่ประตูรถจะถูกปิดลง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธามก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคยปรากฏเด่นหร่า ธามขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสายด้วยความหงุดหงิด "ว่าไง..." "คุณธามครับ..." เสียงปลายสายสั่นเครือและกระหืดกระหอบจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่สุดของเราที่ท่าเรือ... กำลังถูกไฟไหม้!" ธามชะงักกึก นัยน์ตาคู่นคมหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่จนรินลดาที่นั่งอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ น갑 --- *กุหลาบอาบแสงจันทร์*