ความลับใต้เงามาเฟีย

คราบเลือดบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของธาม ธราดล ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ รินลดาหายใจเข้าได้ไม่เต็มปอด กลิ่นอายของดินปืน คาวเลือดจางๆ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมปนเปกันจนน่าเวียนหัว ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไม่ใช่บาดแผลเหวอะหวะที่สีข้างของเขา แต่เป็นแววตาคู่นั้น—แววตาที่ปกติมักจะเย็นชาดุจน้ำแข็งไร้ก้นบึ้ง บัดนี้กลับไหววูบราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพายุซัดสาด "มองอะไร" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับมือหนาที่กดแผลตัวเองแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ธามกัดฟันกรอด ข่มความเจ็บปวดไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยองที่คุ้นเคย แต่เหงื่อกาฬที่ผุดพรายตามไรผมและสันจมูกโด่งเป็นสันกลับฟ้องชัดเจนว่ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนนี้กำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความตาย "คุณควรไปโรงพยาบาลค่ะ ไม่ใช่มานั่งเก๊กขรึมอยู่ตรงนี้" รินลดาเอ่ยเสียงแข็ง พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง เธอขยับตัวเข้าหาด้วยสัญชาตญาณของนักเจรจาที่ต้องควบคุมสถานการณ์ แต่กลับถูกมือใหญ่คว้าข้อมือไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "หุบปาก... แล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลตรงนั้นมา" คำสั่งเฉียบขาดไร้ซึ่งความอ่อนข้อ แต่เรี่ยวแรงที่บีบข้อมือเธอกลับสั่นเทาอย่างปิดไม่มิด รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่ต่อปากต่อคำอีกต่อไป ร่างระหงรีบก้าวไปหยิบกล่องสีขาวมาเปิดออก อุปกรณ์ทำแผลถูกเทระเกะระกะบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ย ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเขา มือเรียวสั่นเล็กน้อยยามเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปรอะเปื้อนเลือดออกทีละเม็ด นิ้วเรียวปัดผ่านแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจากคมกระสุนและมีดกรีดเก่าก่อน แสดงถึงเส้นทางชีวิตที่ผ่านมาอย่างโชกโชน แต่รอยแผลฉกรรจ์สดๆ ที่กำลังมีเลือดซึมออกมาคือสิ่งที่เธอนั่งมองอยู่ตรงหน้า ธามสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนปากแผล ความเจ็บแล่นริ้วไปทั่วร่างจนกล้ามเนื้อสันกรามขบเข้าหากันแน่น แต่เขากลับไม่ปริปากร้องสักแอะ มีเพียงมืออีกข้างที่เอื้อมขึ้นมาคว้าม้ายผมยาวสลวยของเธอไว้ แล้วกดท้ายทอยให้เข้ามาแนบชิดกับอกแกร่ง "ธาม... คุณกำลังทำอะไร ปล่อยนะ ฉันจะทำแผลให้" รินลดาสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดอยู่เหนือศีรษะ "อยู่เฉยๆ... ยัยตัวแสบ" เสียงกระซิบนั้นช่างแหบพร่าและเปราะบางเหลือเกิน มันไม่ใช่เสียงคำรามของราชสีห์ผู้เกรียงไกร แต่เป็นเสียงของคนที่กำลังพังทลายจากภายใน ธามฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สูดดมกลิ่นกายสาวที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางกายลงได้บ้าง ร่างกายใหญ่โตทิ้งน้ำหนักพิงโซฟาด้วยความอ่อนล้า นี่คือ "ด้านที่เปราะบาง" ที่สุดในชีวิตของมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และเขากำลังยอมเปิดเผยมันต่อหน้าผู้หญิงที่เขาควรจะมองว่าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจ สัมผัสจากริมฝีปากร้อนที่กดจูบลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่าผ่านชุดเดรสสายเดี่ยว ทำให้รินลดาตัวแข็งทื่อ แรงปรารถนาอันอันตรายที่เคยแผดเผาพวกเขากลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้งท่ากลาบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ความตึงเครียดเปลี่ยนผ่านเป็นความวาบหวามอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว "คุณเจ็บมากใช่ไหม..." เสียงของรินลดาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความโกรธแค้นและทิฐิที่มีต่อมาเฟียผู้โหดเหี้ยมถูกความสงสารและแรงดึงดูดทางเพศกัดเซาะจนพังทลาย "ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันตายคามือ... ก็ช่วยทำให้ฉันลืมความเจ็บนี้ทีสิ" ธามเงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยแววตาดำมืดที่เต็มไปด้วยไฟสวาทระอุ รonic และความต้องการดิบเถื่อนที่ไม่อาจอดกลั้น มือหนาเลื่อนจากท้ายทอยลงมาโอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางให้ลอยขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว "อ๊ะ! ธาม แผลคุณ..." รินลดาอุทานเสียงหลง มือเล็กดันแผงอกเขาไว้ แต่กลับกลายเป็นการสัมผัสกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ "ช่างหัวแผลเวรนี่เถอะ..." ธามคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะประกบจูบลงบนเรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน เร่าร้อน และเรียกร้อง ราวกับต้องการสูบวิญญาณของเธอเข้าไปในร่าง ลิ้นร้อนรุกล้ำกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินลดาครางอือในลำคอ สมองขาวโพลนราวกับถูกไฟแผดเผา มือที่เคยดันอกเขาเปลี่ยนเป็นจิกขยำบ่ากว้างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เรียวปากร้อนผ่าวไล่ต่ำลงมาตามซอกคอระหง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงช้ำเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบทะลุอก ธามซุกไซ้ใบหน้าลงกับเนินอกอิ่มที่กระกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ มือหนาสอดเข้าไปใต้เนื้อผ้า ไล้สัมผัสผิวเนียนละเอียดอย่างหลงใหล แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนบดบังความเจ็บปวดจากบาดแผลจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของชายหญิงที่โหยหากันและกันในค่ำคืนอันมืดมิด รินลดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ ภายใต้เงาสลัวของห้องนิรภัย มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงเนื้อตัวเสียดสีกันที่ดังสะท้อนก้อง ธามพลิกตัวกดเธอนอนลงกับโซฟาตัวยาวโดยไม่สนความเจ็บที่แปลบปลาบขึ้นมาที่สีข้าง ร่างหนาทาบทับลงมา ครอบครองริมฝีปากและเรือนร่างของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเร่าร้อนที่ไร้ทางออก ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขสมกำลังจะพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่เบื้องบน ตามด้วยเสียงระเบิดตูมสนั่นที่ทำให้พื้นคฤหาสน์สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! ธามชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดุจปีศาจในเสี้ยววินาที เขารีบผละออกจากร่างบาง จัดเสื้อผ้าลวกๆ แล้วหยิบปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว "ซ่อนตัวอยู่หลังตู้เหล็ก... อย่าส่งเสียงเด็ดขาด" เสียงกระซิบเฉียบขาดสั่งการ ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันที่ธามจะก้าวพ้นขอบประตู แสงไฟสปอตไลท์สว่างจ้าก็ส่องทะลุผ่านกระจกเข้ามา พร้อมกับร่างของชายผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ใบหน้าครึ่งหนึ่งซีกอยู่ใต้เงาหมวก แต่อย่างน้อยรินลดาก็จำรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมนั้นได้แม่นยำ... คาร์ลอส! "โอ้... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของพวกคุณสินะ ธาม" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนนับสีปากกระบอกที่หันตรงมายังพวกเขาทั้งคู่ในห้องนิรภัยแห่งนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งและเผชิญหน้ากับพายุแห่งอารมณ์นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ กุหลาบอาบแสงจันทร์