แผนซ้อนแผน

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวฉีกกระชากความเงียบงันของห้องพักหรูในโรงแรมกลางกรุงจนยับเยิน เศษปูนและเศษไม้กระจายเกลื่อนกลาดตามแรงระเบิดจากกระสุนนัดแรกที่คาร์ลอสซัดเข้าใส่บานประตู ทว่าในวินาทีที่ความเป็นความตายทาบทับอยู่บนเส้นด้าย ธาม ธราดลหาได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวรินลดาที่ยังคงเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างรวดเร็วดุจเสือชีตาห์ มือหนาคว้าเอวบางกระชากเข้ามาแนบชิดอกแกร่งในขณะที่มืออีกข้างชักปืนพกสีดำสนิทออกจากเอวขึ้นตั้งรับอย่างแม่นยำ “หมอบลง, รินลดา!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับที่เขาผลักเธอล้มลงไปหลบหลังตู้ไม้เนื้อหนา แรงกระแทกทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด แต่ยังไม่ทันที่ความหวาดกลัวจะกัดกินขั้วหัวใจ ธามก็เหนี่ยวไกสวนกลับออกไปสามนัดซ้อนผ่านช่องว่างของประตูที่พังทลาย เสียงกรีดร้องสบถอย่างเจ็บปวดดังขึ้นจากลูกน้องของคาร์ลอสที่ล้มฟาดลงไปนอนกองกับพื้น คาร์ลอสในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงก้าวผ่านร่างไร้ลมหายใจของลูกน้องเข้ามาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาของมันวาวโรจน์ด้วยความกระหายอำนาจและแรงตัณหาที่ต้องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แห่งเอเชีย “ไงล่ะ ธาม แกคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่ในรูหนูนี้ได้นานแค่ไหน ข้อมูลลับของคลังสินค้าล็อตใหญ่ที่สุดอยู่ในมือฉันแล้ว แกกับผู้หญิงสำอางคนนั้นไม่มีทางรอดไปได้หรอก!” คาร์ลอสตะโกนก้อง พร้อมกับยกกระบอกปืนเล็งตรงมายังจุดที่ธามและรินลดากำลังซ่อนตัวอยู่ รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองอันปราดเปรื่องของนักเจรจาต่อรองประมวลผลอย่างรวดเร็วดุจฟ้าแลบ เธอรู้ดีว่าหากปะทะกันตรงๆ ด้วยกำลัง พวกเธอมีแต่ตายกับตาย ข้อมูลรหัสผ่านระบบเซิร์ฟเวอร์ของคาร์ลอสที่เธอแอบเจาะเข้ามาได้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังคงค้างอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตในมือ หากทำลายมันไม่ได้หรือเอาออกไปไม่ได้ ทุกอย่างจะจบเห่ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะแขนแกร่งของธามเบาๆ สายตาสื่อสารกันอย่างรู้ใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด รินลดาอาศัยจังหวะที่คาร์ลอสกำลังสั่งให้ลูกน้องอีกสองคนยิงกดดัน กระซิบข้างหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “ธาม... ฉันมีแผน ฉันจะล่อมันออกไปทางระเบียงฝั่งซ้าย คุณต้องจัดการตัวหัวหน้าซะ” “บ้าหรือเปล่า! ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอเอาชีวิตไปเสี่ยงเด็ดขาด” ธามคำรามลั่นในลำคอ แววตาคมกริบฉายแววดุดันและหงุดหงิดจนน่ากลัว มือหนาบีบต้นแขนของเธอแน่นราวกับจะหักกระดูกเพื่อย้ำเตือนถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและไม่อนุญาตให้เธอขยับไปไหน “ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ เราจะตายกันหมดทั้งคู่!” รินลดาตอกกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมดุของเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว “เชื่อใจฉัน... ธาม” คำว่า ‘เชื่อใจ’ จากปากของผู้หญิงที่เขาเกือบจะทำลายชีวิตในอดีต กลับมีพลังมหาศาลในการสั่นคลอนหัวใจที่ด้านชาของมาเฟียหนุ่ม ธามกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนที่เขาจะตัดสินใจพยักหน้าสั้นๆ อย่างจำยอม “ถ้าเธอเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะตามไปล้างบางโคตรเหง้ามันให้หมดสิ้น!” ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่ง รินลดาก็กระโจนออกจากที่กำบังพุ่งตัวไปทางระเบียงพร้อมกับส่งเสียงร้องเรียกความสนใจ “ทางนี้! คนที่พวกแกตามหาอยู่ทางนี้ต่างหาก!” “จับตัวนังนี่ไว้ อย่าให้มันหนีไปได้!” คาร์ลอสคำรามลั่นด้วยความโมโห สั่งให้ลูกน้องวิ่งตามรินลดาออกไปที่ระเบียงทันที นั่นคือจังหวะสังหารที่ธามรอคอย! ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มดีดตัวพุ่งพรวดออกจากที่ซ่อนราวกับพายุหมุน กระบอกปืนในมือคำรามลั่นสามนัดซ้อน ส่งกระสุนฝังเข้าที่ขั้วหัวใจของลูกน้องคาร์ลอสทั้งสองคนล้มคว่ำลงทันทีแบบไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง คาร์ลอสเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหันกลับมาพบว่าปากกระบอกปืนสีดำมืดสนิทของธามจ่ออยู่ตรงระหว่างคิ้วของตนเองแล้ว “เกมพลิกแล้วล่ะ, คาร์ลอส” ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี แววตาดุดันราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะปลิดชีพอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ ในขณะเดียวกัน รินลดาที่วิ่งล่อศัตรูออกไปที่ระเบียงก็ไม่ได้เสียที เธออาศัยความคล่องแคล่วหลบหลีกคมกระสุนที่ยิงเฉี่ยวร่างไปอย่างหวุดหวิด ก่อนจะใช้จังหวะที่ลูกน้องคนสุดท้ายเสียหลักเตะตัดขาจนมันร่วงตกลงจากระเบียงชั้นสามลงไปกระแทกพื้นเบื้องล่างเสียงดังสนั่น เธอหอบหายใจรดรินด้วยความเหนื่อยอ่อน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวย ทว่ารอยยิ้มแห่งชัยชนะกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอเดินกลับเข้ามาในห้องนอนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยควันดินปืนและคราบเขม่า โดยมีธามที่กำลังใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ท้ายทอยของคาร์ลอสจนมันล้มฟาดหมดสติไปกองกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ ธามทิ้งปืนลงบนพื้น เสียงโลหะกระทบกับเนื้อไม้ดังสนั่น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาหารินลดาที่ยืนพิงผนังห้องอยู่ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเหมือนเมื่อครู่ หากแต่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาอันดิบเถื่อนและเร่าร้อนที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม “เธอเก่งเกินไปแล้วนะ, รินลดา” เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหู ขณะที่มือหนาเอื้อมไปรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและเร่าร้อนไม่แพ้กัน “ปล่อยนะ... ธาม เราเพิ่งจะเคลียร์กับคาร์ลอสเสร็จ...” รินลดาพยายามท้วงติงด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขาเริ่มไล้ซอกซอนไปตามลาดไหล่เนียนที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยจากการต่อสู้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง “เรื่องของมันช่างหัวมันสิ...” ธามคำรามต่ำในลำคอ มือหนาเลื่อนขึ้นสอดเข้าในกลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับรสจูบอันดุดันและเอาแต่ใจที่เขาโหยหามาตลอดค่ำคืนนี้ ริมฝีปากหยักบดขยี้เรียวปากนุ่มของเธออย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง ราวกับต้องการลงโทษที่เธอแอบไปเสี่ยงอันตรายด้วยตัวเอง รินลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ หลอมละลายสติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น เรียวขาอ่อนแรงจนต้องใช้มือโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ท่ามกลางซากปรักหักพังและกลิ่นอายความตายของศัตรู ไฟเสน่หาอันเร่าร้อนกลับลุกโชนขึ้นอย่างไร้การควบคุม ธามอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก พาเธอกลับไปที่เตียงนอนกว้างที่ยังหลงเหลือร่องรอยความเร่าร้อนจากก่อนหน้านี้ ร่างสูงทาบทับลงมาด้วยความกระหายหิว ริมฝีปากร้อนผ่าวไล่จูบซับไปทั่วลำคอระหงและเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ สัมผัสหนักหน่วงและวาบหวามทำให้รินลดาครางฮือในลำคอ ยอมจำนนต่อแรงปรารถนาอันตรายที่เขาหยิบยื่นให้อย่างเต็มใจ ทว่า ในขณะที่เปลวไฟรักกำลังแผดเผาร่างกายของทั้งคู่ให้หลอมละลายรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแท็บเล็ตบนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้นแทรกความเงียบงัน... *ติ๊ง!* หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นพร้อมกับข้อความจากบุคคลนิรนามที่ส่งตรงถึงระบบเซิร์ฟเวอร์ของธามโดยเฉพาะ: **"ยินดีด้วยที่จัดการคาร์ลอสได้... แต่ข้อมูลลับทั้งหมดตอนนี้ อยู่ในมือฉันเรียบร้อยแล้ว, ผู้กองธาม"** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความเข้มข้นนี้ร่วมกันนะคะ