พันธนาการแห่งความใคร่

ความเงียบงันภายในห้องพักวีไอพีเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับอัดแน่นไปด้วยแรงดันอากาศที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเป็นอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของธาม ธราดล ที่ยืนค้ำหัวรินลดาอยู่ริมกระจกบานยักษ์ "คุณมันบ้าไปแล้วหรือไง ธาม!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย แม้ข้อมือทั้งสองข้างของเธอจะถูกพันธนาการไว้ด้วยมือข้างเดียวของเขาอย่างแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก รินลดาพยายามบิดข้อมือหนี แต่ยิ่งขัดขืน แรงบีบก็ยิ่งรัดแน่นจนผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดงก่ำ ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากความหวาดหึงและสถานการณ์อันตรายเมื่อครู่ที่เธอเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้กับคาร์ลอส "ใช่... ฉันมันบ้า" ธามก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้วเนียนจนรินลดาต้องเบือนหน้าหนี "บ้าเพราะส่งเธอไปเจรจา แต่สุดท้ายเธอกลับทำตัวอวดดีจนเกือบพลาดท่าให้ไอ้สารเลวนั่น!" "ฉันจัดการได้!" เถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยไม่ยอมหลบสายตาดุดันที่จ้องมองมา "ฉันคือนักเจรจา ไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะต้องให้คุณมาคอยอุ้มตลอดเวลา!" "เหรอ?" คำพูดเย้ยหยันหลุดออกมาพร้อมกับปลายนิ้วหยาบกร้านที่ยื่นไปเชยคางมนบังคับให้เธอกลับมาสบตา ปลายนิ้วนั้นออกแรงบีบเบาๆ แต่เด็ดขาด ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อ "ถ้าจัดการได้ ทำไมตอนที่มันแตะต้องตัวเธอ... แววตาเธอมันถึงสั่นระริกขนาดนั้นฮะ รินลดา!" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความจริงถูกจี้ใจดำจนคำแก้ตัวติดอยู่ ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไร ร่างสูงก็โน้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากของเธออย่างดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีแต่ความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเรียกร้องจนแทบขาดใจ มันไม่ใช่จูบแห่งความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์... การประกาศความเป็นเจ้าของที่ดิบเถื่อนและทรงพลัง รินลดาครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสที่รุกราน แต่มือหนาอีกข้างกลับสอดเข้าที่ท้ายทอย ล็อกรั้งศีรษะเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหลบ รสจูบที่เริ่มจากความป่าเถื่อน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้มอดไหม้ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี กวาดต้อนลมหายใจของเธอจนสมองขาวโพลน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพช ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของร่างกายทรยศความตั้งใจทั้งหมด เมื่อปลายนิ้วของธามเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจ ธามผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ หน้าอกแกร่งกระฮึ่มขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่กระชั้นชิด "จำไว้... รินลดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนแต่ทรงอำนาจดังชิดริมหู "เธอเป็นของฉัน... ร่างกายนี้ ลมหายใจนี้ และแม้กระทั่งหัวใจอวดดีดวงนี้ ก็เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น" ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงเพลิงสวาทที่ลุกโชนขึ้นมาแทนที่อย่างควบคุมไม่อยู่ ธามอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวจนรินลดาต้องรีบยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอหนาตามสัญชาตญาณ ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกปนความปรารถนาที่ยากจะปฏิเสธ "ธาม... เดี๋ยวสิ..." "ไม่มีเดี๋ยวนี้ทั้งนั้น" เขาก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะวางร่างเธอลົງไปอย่างทะนุถนอมในวินาทีสุดท้ายแต่แฝงความเร่งเร้า ร่างสูงทาบทับลงมาทันทีราวกับเงาตามตัว น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาไม่ได้ทำให้เธอบดอัด แต่กลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นระรัว มือเรียวพยายามดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่ธามกลับจับข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอีกครั้ง ส่วนมืออีกข้างเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว "หยุดมองฉันแบบนั้น..." เสียงกระซิบของรินลดาขาดห้วง เมื่อริมฝีปากร้อนของเขาเคลื่อนต่ำลงมาพรมจูบที่ซอกคอขาวผ่อง ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้เธอสะท้านเยือกไปทั้งร่าง "มองยังไง?" ธามเงยหน้าขึ้นมาสบตา รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก "มองคนที่กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของฉันอย่างสมบูรณ์แบบน่ะเหรอ?" สัมผัสอันวาบหวามเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่มีการผ่อนปรน ร่างกายสองร่างหลอมรวมเข้าหากันภายใต้ความมืดสลัวและเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้น บทเพลงแห่งความเร่าร้อนและแรงปรารถนาอันตรายดำเนินไปอย่างดุเดือด ทุกสัมผัส รสจูบ และแรงอารมณ์ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไร้การปิดบัง ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ลึกซึ้ง รินลดาจิกปลายนิ้วลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้ามาไม่หยุดหย่อน ขณะที่ธามโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับลมหายใจของเขา เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ท่ามกลางความเงียบงันและไอร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนเตียงนอนกว้าง ร่างเปลือยเปล่าแนบชิดกันภายใต้ผ้าห่มผืนหนา รินลดานอนหอบหายใจรดอยู่บนแผงอกแกร่งของชายหนุ่ม นิ้วเรียวของธามไล่เส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน ทว่า... ความสุขสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังมุ่งตรงมายังห้องนอนนี้ ธามขมวดคิ้วมุ่น แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ร่างสูงผุดลุกขึ้นคว้ากางเกงมาสวมอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่โทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงแผดเสียงแหลมดังลั่น ชายหนุ่มกดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล เสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทดังลอดออกมาด้วยความร้อนรน "นายครับ! แย่แล้วครับ! บอดี้การ์ดหน้าห้องถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว และ... ตอนนี้พวกของคาร์ลอสกำลังบุกเข้ามาในเพนต์เฮาส์ครับ!" ธามหันขวับกลับมามองรินลดาที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจบนเตียงนอน ขณะที่ประตูห้องนอนด้านหลังกำลังถูกถีบพังเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของศัตรูตัวฉกาจที่ก้าวเข้ามาพร้อมปืนในมือ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความเร่าร้อนนี้นะคะ!