ความจริงที่ถูกเปิดเผย

เอกสารปึกหนาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพงระยับ ไม่ได้ส่งเสียงดังอึกทึก แต่มันกลับดังก้องกังวานเสียดแทงเข้าไปถึงโสตประสาทของรินลดา ราวกับเสียงอสุนีบาตที่ฟาดผ่าลงกลางใจจนแหลกสลายเป็นจุล ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววทระนงและชาญฉลาดในการเจรจา บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางสั่นเทิ้มจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือเรียวบางเอื้อมออกไปคว้าขอบโต๊ะทำงานของธามไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่สมองสีขาวโพลนหยุดทำงานไปชั่วขณะ ภาพความทรงจำในวัยเด็ก—กองเพลิงสีแดงฉานที่กลืนกินบ้านหลังน้อย เสียงกรีดร้องของมารดา และร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อที่นอนจมกองเลือด—ไหลทะลักกลับเข้ามาในห้วงคำนึงราวกับภาพยนตร์ซ้ำร้ายที่ถูกฉายซ้ำด้วยความเร็วสูง "คุณ... คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่คะ ธาม" เสียงหวานเอ่ยถามออกไปอย่างยากเย็น แววตาคู่สวยที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยความแค้น บัดนี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ร่างกายสะท้านไหวอย่างรุนแรงเมื่อก้มลงมองกระดาษแผ่นบนสุดที่หลุดรอดออกมาจากซองเอกสารลับ ซึ่งปรากฏภาพถ่ายใบหน้าของบุคคลผู้หนึ่ง—บุคคลที่เธอเคารพรักและไว้วางใจมาตลอดชีวิต ธาม ธราดล ไม่ได้ขยับกายเข้าไปประชิดตัวเธออย่างทุกครั้ง ความเงียบงันที่น่ากลัวแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานกว้างขวาง แววตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความล้อเล่นแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความเยียบเย็น ดิบกระด้าง และสะท้อนความจริงอันโหดร้ายที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนึกสมเพชในโชคชะตา "ความจริงที่เธอพยายามตามหามาตลอดสิบปีไงล่ะ รินลดา" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คนที่สั่งฆ่าครอบครัวเธอในคืนนั้น ไม่ใช่คาร์ลอสอย่างที่เธอเข้าใจ... แต่เป็นคนใกล้ตัวเธอที่สุดต่างหากล่ะ" "ไม่จริง! โกหก!" รินลดาส่ายหน้าหวือ หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงหล่นเผาะลงบนหลังมือ มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อ "คุณโกหกฉัน ธาม! คุณต้องการเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อปกป้องใครกันแน่ ทำไมคุณถึงใจร้ายขนาดนี้!" "ฉันไม่เคยโกหกเธอ รินลดา" มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างมั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ร่างสูงใหญ่ทาบทับเงาทะมึนลงบนร่างเล็กที่สั่นสะท้าน "เปิดดูเอกสารหน้าสุดท้ายสิ... แล้วเธอจะรู้ว่าความภักดีที่เธอเคยมอบให้ใครบางคน มันช่างไร้ค่าและโง่เขลาเพียงใด" รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวต่อความจริงที่กำลังจะปรากฏ เธอไม่อยากอ่าน ไม่อยากรับรู้สิ่งใดอีกแล้ว แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความแค้นที่สุมอกมานานนับทศวรรษก็ผลักดันให้มือสั่นเทานั้นเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายขึ้นมาพลิกดู ภาพถ่ายในเอกสาร... ลายเซ็นกำกับ... และเส้นทางการเงินที่ถูกสาวไส้จนถึงต้นตอ ดวงตาของรินลดาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างทั้งร่างเย็นเฉียบราวน้ำแข็งสลาย เธอก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะดุดเข้ากับมุมโซฟา แต่ธามไวรัสกว่า เขายื่นมือหนาคว้าเอวบางเข้ามารวบกอดแนบอกไว้อย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษอันคุ้นเคยและออโรร่าอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันยิ่งทำให้เธอดิ่งจมลงสู่ห้วงความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง "คุณ... คุณอา..." ชื่อนั้นหลุดรอดจากริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอด้วยความช็อกสุดขีด "คนที่ฉันนับถือเหมือนพ่อแท้ๆ... เป็นคนฆ่าครอบครัวฉันเองอย่างนั้นเหรอคะ..." น้ำตาแห่งความเจ็บปวดทะลักทลายออกมาอย่างไร้การควบคุม รินลดาซบหน้าลงกับอกแกร่งของธาม ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งสิ้น ความจริงที่กระชากหน้ากากผู้มีพระคุณจอมปลอมออก ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกเคว้งคว้างโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาซัดกระหน่ำจนเธอแทบหายใจไม่ออก ธามนิ่งเงียบ ปล่อยให้หญิงสาวระบายความอ่อนแอออกมาบนแผงอกของเขา มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างเบามือโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกของมาเฟียผู้ไร้หัวใจ—ความรู้สึกที่ต้องการปกป้องผู้หญิงคนนี้จากโลกอันโหดร้าย แม้ว่าตัวเขาเองจะเป็นส่วนหนึ่งของความโหดร้ายนั้นก็ตาม "ร้องออกมาให้พอ รินลดา" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่กับเรือนผมหอมกรุ่น "เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว... จำคำนี้ไว้ให้ขึ้นใจ" คำพูดที่อ่อนโยนผิดวิสัยของมาเฟียหนุ่ม ทำให้รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความดุดันหรือความต้องการครอบครองอย่างเคย แต่มันกลับฉายประกายความจริงจังและมั่นคงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังถักทอไปด้วยสายใยความรู้สึกอันซับซ้อนและลึกซึ้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งอย่างเร่งร้อน ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยบอดี้าร์ดคนสนิทของธาม "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงหอบหายใจของลูกน้องคนนั้นทำให้ธามต้องผละออกจากรินลดาอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมกริบหันไปตวัดมองด้วยความไม่พอใจ "มีอะไรวะ ลุกลี้ลุกลนเป็นเด็กไปได้" ธามเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ "คือ... คนของเราที่คฤหาสน์ฝั่งเหนือเพิ่งส่งข่าวมาด่วนครับ..." บอดี้การ์ดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของธามและรินลดาเย็นเฉียบในเสี้ยววินาที "ตอนนี้... คาร์ลอสพานักฆ่าบุกเข้าไปจับตัว 'คุณหนูเล็ก' ทายาทคนเดียวของตระกูลศัตรูที่เราซ่อนไว้ เป็นตัวประกันแล้วครับนาย!" กุหลาบอาบแสงจันทร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาจนถึงตอนนี้นะคะ