ความลับในเอกสาร

“อย่าเพิ่งเปิดค่ะ!” ลลินตวาดลั่นโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางคว้าหมับเข้าที่ขอบแฟ้มเอกสารหนาหนักที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของธาวิน หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เสียงเคาะประตูสามครั้งเมื่อครู่นี้ยังคงก้องอยู่ในหู แต่มันกลับเงียบสนิทราวกับเสียงสะท้อนจากความว่างเปล่า ธาวินที่เพิ่งก้าวกลับเข้ามาในห้องหลังจากลืมโทรศัพท์มือถือ ชะงักกึก สายตาคมกริบมองท่าทีตื่นตระหนกของหญิงสาวสลับกับเอกสารตรงหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความแปลกใจกลายเป็นความสงสัยในชั่วพริบตา “ลลิน? คุณเป็นอะไรไป หรือว่า... เห็นอะไรในนั้น?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้ลลินรู้สึกถึงไอเย็นวาบที่ไขสันหลัง เธอหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย เอกสารตรงหน้าไม่ใช่แค่แผนการตลาดธรรมดา แต่มันคือเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงกับบริษัทในเครือข่ายของตระกูลศิรินทร์—ตระกูลที่เป็นต้นเหตุความพินาศในชีวิตแต่งงานของเธอเมื่อชาติภพก่อน ในชาติที่แล้วเธอไม่ได้สังเกตเห็นตัวเลขที่แปลกประหลาดเหล่านี้จนกระทั่งสายเกินไป แต่วันนี้ ด้วยดวงตาที่ผ่านโลกมาอย่างชอกช้ำ เธอเห็นมันชัดเจน... รอยโหว่ที่ถูกอำพรางไว้ด้วยความละเอียดอ่อน “ฉันแค่... ทำแฟ้มตกค่ะ” ลลินโกหกคำโต พยายามคลี่ยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด “เลยรีบคว้าไว้ กลัวว่าเอกสารสำคัญจะกระจัดกระจาย” ธาวินเดินเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่เหนือไหล่เธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่เธอเคยเกลียดชังในอดีต บัดนี้กลับทำให้หัวใจของเธอไหววูบอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กดสายตามองแฟ้มเล่มนั้นอยู่นาน ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะขอบแฟ้มเบาๆ “คุณรู้ใช่ไหม ว่าผมไม่อยากมีความลับกับคุณ” เขาพูดเสียงนุ่ม “โดยเฉพาะเรื่องงานที่ผมตั้งใจทำเพื่ออนาคตของเรา” ลลินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่ม เธอเห็นความทะเยอทะยานที่เคยทำให้เขาหลงผิด แต่วันนี้... ในดวงตาคู่นั้นกลับมีความอ่อนโยนที่ฉายชัดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เธอตัดสินใจแล้ว ว่าจะไม่อยู่เฉยให้โศกนาฏกรรมซ้ำรอยเดิม “ถ้าอนาคตของเราต้องแลกด้วยการที่ใครบางคนกำลังจะลากคุณลงเหวด้วยตัวเลขพวกนี้... คุณยังจะอยากทำมันไหมคะ?” เธอถามเสียงสั่น แต่แววตามั่นคง ธาวินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขาไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองที่เธอละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัว แต่เขากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างให้เธอได้หายใจ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานช้าๆ ราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ “คุณเห็นอะไร ลลิน?” เขาถามด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “บันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีนอมินีในชื่อบริษัทลูกของศิรินทร์...” เธอค่อยๆ เปิดหน้าเอกสารออก “ถ้าโครงการนี้เดินหน้าไปจนจบ คุณจะไม่ใช่คนได้กำไร แต่จะเป็น ‘แพะรับบาป’ เพียงคนเดียวที่ต้องขึ้นศาลเมื่อความแตก” ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ลลินมองดูธาวินที่กำลังขมวดคิ้วแน่น มือหนากำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความทะเยอทะยานในอดีตกำลังปะทะกับความเป็นจริงที่เธอหยิบยื่นให้ตรงหน้า เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ หากเขาเลือกความโลภ... เธอจะเดินจากไปทันทีโดยไม่หันหลังกลับ “ใครเป็นคนส่งเอกสารนี้มาให้คุณ” ธาวินเงยหน้าขึ้น ดวงตาเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น ไม่ใช่กับเธอ แต่กับสิ่งที่เขาเพิ่งได้รับรู้ “มันไม่ใช่คำถามที่สำคัญเท่ากับ... คุณจะหยุดมันได้เมื่อไหร่” ลลินวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดัง ‘ปึก’ ฟังดูหนักแน่นพอๆ กับการตัดสินใจของเธอ ธาวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ลลินอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาของนักธุรกิจผู้เลือดเย็น แต่เป็นสายตาของชายหนุ่มที่เพิ่งค้นพบว่าสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไม่ใช่ความสำเร็จ แต่เป็นผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งพร้อมจะเสี่ยงอันตรายเพื่อปกป้องเขา “ถ้าผมหยุดมันตอนนี้ ผมอาจจะเสียทุกอย่างที่สร้างมา” เขาหยุดเว้นจังหวะ “แต่ถ้าผมไม่หยุด... ผมอาจจะเสียคุณไปตลอดกาล” ลลินหัวใจกระตุกวูบ เธออยากจะกอดเขาไว้ แต่ความหวาดระแวงในอดีตยังคงเป็นกำแพงขวางกั้น “คุณไม่ได้เสียทุกอย่างหรอกค่ะ ธาวิน” เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “อย่างน้อยคุณก็ยังมีความจริงใจเหลืออยู่บ้าง... หรือเปล่าคะ?” ธาวินไม่ตอบคำถามนั้น เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอแน่นราวกับจะยืนยันตัวตนของกันและกัน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ครั้งนี้มันดังและหนักหน่วงกว่าเดิม จนทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมองประตูไม้บานใหญ่พร้อมกัน “คุณธาวินครับ... คุณศิรินทร์มาขอพบด่วนครับ เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญอยากจะคุยเกี่ยวกับ ‘โครงการตัวเลข’ ที่คุณกำลังถืออยู่” ลลินหน้าซีดเผือด เธอหันกลับมามองธาวินที่นิ่งสนิทไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล... รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่มีแผนร้ายซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น “บอกเขาให้รอข้างนอก” ธาวินสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหันมามองลลินด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ส่วนคุณ... ลลิน ผมว่าเรามีเรื่องที่ต้อง ‘ทำความเข้าใจ’ กันอีกยาวเลยล่ะ” เขาก้าวผ่านเธอไปที่ประตู ล็อคมันไว้แน่น แล้วหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลับที่เธอเองก็ยังไม่เคยล่วงรู้ ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 10 นี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความลับนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับลลินและธาวินมากขึ้นนะคะ!