ขอบคุณที่ไว้ใจ

"คุณจะให้ฉันพูดว่าอะไรคะ... ในเมื่อในใจคุณเองก็มีบทสรุปที่เตรียมไว้รอท่าอยู่แล้ว" ลลินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกจนของเหลวสีแดงเข้มไหวสะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้องทำงานของธาวิน เธอไม่ได้กำลังกล่าวหา แต่เธอกำลังสั่นคลอน ประสบการณ์จากชีวิตที่พังทลายในอดีตสอนให้เธอรู้ว่า ทุกความเมตตาที่ดูไร้ที่ติมักซ่อนเงื่อนปมบางอย่างไว้เสมอ เหมือนกับดักที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง ธาวินไม่ได้ถอยหนี เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและยาสูบอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของลลินเต้นผิดจังหวะ เขาไม่ได้รับสายตาที่แข็งกร้าวของเธอ แต่กลับวางมือลงบนขอบโต๊ะข้างๆ แขนของเธออย่างเบามือ เป็นการล้อมกรอบที่ไม่ได้กักขัง แต่เป็นการปกป้อง "ผมไม่ได้มีบทสรุป ลลิน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงใจจนน่ากลัว "ผมแค่มี 'ความพยายาม' ที่จะเปลี่ยนจุดจบเดิมๆ ที่เราเคยเจ็บปวดด้วยกันมาแล้วเท่านั้น" ลลินนิ่งไป อึดใจนั้นความเงียบภายในห้องหนักอึ้งราวกับมีมวลสารกดทับ เธอจำแววตาที่เย็นชาของเขาในชาติก่อนได้ดี แววตาที่มองเธอเหมือนเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจ แต่วันนี้... แววตานั้นกลับเปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความอดทน และความนัยที่ว่าเขาพร้อมจะยอมแลกทุกอย่างเพียงเพื่อให้เธอไม่เดินถอยห่างออกไปมากกว่านี้ "ทำไมต้องเป็นตอนนี้คะ? ทำไมต้องเป็นฉัน?" ลลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ พยายามค้นหาความลวงที่อาจซ่อนอยู่ใต้ความนุ่มนวลนั้น "เพราะสำหรับผม ไม่มีช่วงเวลาไหนที่เหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว" ธาวินขยับเข้ามาอีกก้าว จนลมหายใจของเขาอุ่นรดหน้าผากเธอ "ผมไม่ได้ต้องการแผนการ ผมต้องการแค่โอกาส... โอกาสที่จะทำให้คุณมั่นใจว่า ต่อให้โลกทั้งใบจะหมุนเปลี่ยนไปอย่างไร ผมก็จะเป็นเพียงที่พักพิงที่วางใจได้ที่สุดสำหรับคุณ ลลิน" กำแพงที่ลลินสร้างขึ้นด้วยความหวาดระแวงค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันเริ่มละลายไปกับความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ เธอเริ่มมองเห็นรอยร้าวในความเข้มแข็งของเขา ซึ่งมันไม่ได้ทำให้เขาดูอ่อนแอ แต่มันทำให้เขามี 'ความเป็นมนุษย์' ที่เธอเคยเฝ้าตามหา มือเรียวของลลินวางลงบนหน้าอกของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก ความเงียบในครานี้ไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเข้าใจที่ไร้คำบรรยาย เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า การลดการป้องกันตัวลงไม่ใช่การพ่ายแพ้ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการยอมรับความจริงที่ว่า เธอเองก็โหยหาความรักครั้งนี้ไม่ต่างกัน "ฉัน... อาจจะยังไม่พร้อมจะเชื่อใจคุณทั้งหมด" ลลินเอ่ยเสียงแผ่ว สารภาพความในใจอย่างตรงไปตรงมา "แต่ถ้าคุณอยากจะเดินไปกับฉันในเส้นทางนี้จริงๆ... คุณต้องสัญญา ว่าจะไม่ทิ้งให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวอีก" ธาวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา—เป็นยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่งด้วยเล่ห์เหลี่ยมธุรกิจ—เขาเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสนั้นอบอุ่นจนลลินรู้สึกถึงความหวังที่ซึมลึกเข้ามาในใจ ทว่า ในจังหวะที่ลลินกำลังจะผ่อนคลายความรู้สึกทั้งหมดลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานของธาวิน ก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "หวังว่าฉันคงไม่ได้ขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นอะไรอยู่หรอกนะ?" เสียงของผู้มาเยือนนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ ลลินหันไปมองแล้วต้องเบิกตากว้างจนแทบลืมหายใจ ร่างสูงโปร่งของบุคคลที่เธอคิดว่าสูญเสียไปนานแล้วกำลังยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เขามองตรงมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต และในมือของเขานั้น... ถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราลับเฉพาะที่เธอรู้จักมันดีที่สุด "ลลิน... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างเขาจะปกป้องเธอได้พ้นจากเรื่องที่เธอปิดบังไว้?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้กับความรักของทั้งสองคนนะคะ - ดาริกาส่องแสงค่ะ