แสงแดดอุ่นๆ

“คำถามนั้น... คุณถามในฐานะคนที่อยากปกป้องฉัน หรือถามในฐานะคนที่ต้องการขุดคุ้ยความผิดพลาดของฉันกันแน่คะ ธาวิน?” เสียงของลลินราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในจังหวะที่เธอเอ่ยชื่อเขา เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงที่ยืนพิงกรอบประตูระเบียง ดวงตาของเธอจดจ้องอยู่กับหนังสือเล่มเก่าบนตัก แต่ตัวอักษรเหล่านั้นกลับพร่าเลือนจนเธออ่านไม่รู้เรื่อง ธาวินไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแต่มองแผ่นหลังที่ดูเปราะบางนั้นด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาเคยมีให้ใคร ความเงียบในห้องทำงานของเขาเย็นเยียบและบีบคั้น ราวกับเข็มนาฬิกาทุกเข็มกำลังกรีดลงบนความทรงจำที่ทั้งคู่พยายามซ่อนไว้ “ถ้าผมบอกว่า ทั้งสองอย่างล่ะ?” เขาขยับเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเขาอบอุ่นจนลลินสัมผัสได้ถึงไอจางๆ นั้นผ่านทางแผ่นหลัง “ผมไม่ได้อยากปกป้องคุณเพื่อลบความผิดคุณทิ้ง แต่มันคือการยอมรับว่า ต่อให้คุณเคยทำอะไรที่เลวร้ายที่สุด... ผมก็พร้อมจะเป็นกำแพงให้คุณ” ลลินปิดหนังสือดัง ‘ปึก’ เธอหันกลับมาประจันหน้ากับเขา ดวงตาที่เคยสุขุมบัดนี้ฉายแววรวดร้าว “คุณพูดง่ายนะคะ เพราะคุณไม่เคยรู้ว่าคนอย่างฉันแบกอะไรไว้บ้าง การที่ฉันได้รับโอกาสครั้งที่สอง ไม่ได้หมายความว่าอดีตที่เน่าเฟะจะระเหยไปได้ง่ายๆ เหมือนหมอกตอนเช้า” ธาวินทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ มือหนาเอื้อมไปกุมมือลลินที่เย็นเฉียบเอาไว้ เขาไม่ได้บีบแน่น แต่มันมั่นคงพอที่จะทำให้คนหัวใจหลงทางอย่างเธอหยุดชะงัก “ลลิน... อดีตคือหนังสือที่อ่านจบไปแล้ว ต่อให้คุณจะขีดฆ่าประโยคไหนในนั้น แต่มันก็เปลี่ยนเนื้อเรื่องไปไม่ได้ สิ่งเดียวที่เราทำได้ในตอนนี้ คือการอ่านบทใหม่ด้วยกัน ผมขอแค่โอกาสให้เราได้เรียนรู้ตัวตนที่แท้จริง ไม่ใช่คนที่พยายามสมบูรณ์แบบเพื่อใคร” เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาในมือนั้น ลลินไม่ได้ดึงมือออก เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาคำลวงที่มักจะแฝงอยู่ในแววตาของนักธุรกิจผู้ทะเยอทะยานอย่างธาวินในชาติก่อน... แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความเวิ้งว้างและความห่วงใยที่ซื่อตรงจนน่ากลัว “คุณเปลี่ยนไปมากนะคะ” เธอพึมพำ “ผมแค่กลัว” ธาวินยอมรับออกมาตรงๆ เสียงของเขาแหบพร่า “ผมกลัวว่าวันหนึ่งเมื่อคุณเห็นตัวตนที่แท้จริงของผม... ผมจะกลายเป็นคนเดิมที่ทำให้คุณเสียใจ” ช่วงเวลาหลังจากนั้นไม่มีคำพูดใดเกิดขึ้น ทั้งคู่จมดิ่งลงในความเงียบที่ไม่ได้อึดอัดเหมือนแต่ก่อน แต่กลับเป็นความสงบที่เหมือนแสงแดดอุ่นๆ ในฤดูใบไม้ผลิที่ค่อยๆ ละลายก้อนน้ำแข็งในใจของลลิน เธอยอมให้เขากุมมือพาเดินออกไปยังระเบียงกว้าง มองแสงสีส้มทองที่อาบไล้ไปทั่วเมือง ทั้งสองยืนเคียงข้างกันโดยไม่ต้องรักษาระยะห่างเหมือนที่ผ่านมา ธาวินค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้จนไหล่ของทั้งคู่แตะกัน ลลินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา มันเป็นความรู้สึกที่เธอมองข้ามไปในชาติที่แล้ว มัวแต่ไขว่คว้าหาความมั่นคงในรูปแบบของเงินตราและหน้าตาทางสังคม จนลืมไปว่าความมั่นคงที่แท้จริงคือการมีใครสักคนที่พร้อมจะวางทุกอย่างลงเพื่อยืนข้างเราในวันที่พายุโหมกระหน่ำ “ถ้าฉันบอกว่า เรื่องที่ฉันปิดบังไว้ มันอาจจะทำให้คุณหมดอนาคต... คุณยังจะจับมือฉันไว้แบบนี้ไหมคะ?” ลลินถามเบาๆ ราวกับเป็นการทดสอบครั้งสุดท้าย ธาวินไม่ได้ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาหันมาหาเธอแล้วใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างแผ่วเบา “สำหรับผม อนาคตที่ไม่มีคุณ... มันก็แค่ความว่างเปล่าที่มาพร้อมกับความร่ำรวยที่ไร้ความหมาย ลลิน ไม่ว่าเรื่องนั้นจะคืออะไร เราจะจัดการมันด้วยกัน” ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะคลี่คลาย ลลินกำลังจะเอ่ยปากเปิดเผยความลับเรื่องพินัยกรรมที่เธอได้รับมาในชาติก่อน... ทว่า เสียงเคาะประตูห้องทำงานกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน “คุณธาวินคะ ขอโทษที่ต้องรบกวนค่ะ” เสียงของเลขาหน้าห้องดังแทรกผ่านเข้ามาด้วยความร้อนรน “คุณรินรดามาขอพบด่วนค่ะ เธอแจ้งว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับหลักฐานของคดีที่คุณลลินเคยเกี่ยวข้องในอดีต ซึ่งตอนนี้... กำลังถูกนำมาเผยแพร่ในสื่อโซเชียลค่ะ” ใบหน้าของลลินซีดเผือดลงในทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตระหนก มือที่เพิ่งถูกธาวินกุมไว้กลับสั่นระริกราวกับใบไม้ที่ถูกลมพายุซัดกระหน่ำ เมื่อหันไปมองธาวิน เธอพบว่าแววตาที่เคยอบอุ่นของเขากลับเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและดุดันอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “หมายความว่ายังไงที่ว่าหลักฐานถูกเปิดเผย?” ธาวินตะโกนถาม เสียงของเขาดังก้องจนคนข้างนอกสะดุ้ง “ลลิน... บอกผมมาเดี๋ยวนี้ ว่านอกจากเรื่องพินัยกรรมที่คุณปิดบังไว้ คุณยังทำอะไรลงไปอีกในวันที่คุณคิดว่าไม่มีใครมองเห็น!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกผ่านตัวอักษรไปพร้อมกับดาริกาส่องแสงนะคะ