การตัดสินใจครั้งสำคัญ

“ถ้าการหนีคือวิธีเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย งั้นฉันก็คงเป็นผู้ชายที่ล้มเหลวที่สุดในชีวิตนี้ ลลิน” เสียงของธาวินไม่ได้กร้าวร้าว แต่มันหนักแน่นและสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม เขาวางปากกาเซ็นเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา เสียงกระทบกันของมันดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนลลินรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ลลินกำสายกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้มองหน้าเขา ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่กรอบรูปใบเก่าบนชั้นหนังสือ แววตาของเธอว่างเปล่าทว่าเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่กำลังพัดกระหน่ำ “ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะธาวิน... มันเป็นความผิดของเวลา ที่บังเอิญลากฉันกลับมาเจอสถานการณ์เดิมๆ ในวันที่ฉันยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับมัน” “แล้วเมื่อไหร่คะลลิน?” รินรดาที่นั่งอยู่บนโซฟารับแขกเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้ง “เมื่อไหร่ที่ความพร้อมจะมาถึง? หรือต้องรอให้โอกาสครั้งที่สองนี้กลายเป็นเศษซากเหมือนครั้งก่อนเสียก่อน ถึงจะยอมรับว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนผลักไสทุกคนออกไปจากชีวิต?” คำถามของเพื่อนสนิทเหมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก ลลินสะอึก เธอรู้ดีว่ารินรดาหวังดี แต่มันเจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องยอมรับความจริงข้อนั้น ลลินหันไปมองธาวิน สายตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่สายตาของคนที่ทะเยอทะยานหรือบ้างานเหมือนเมื่อชาติภพก่อน แต่เป็นแววตาของผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมวางทุกอย่างลงเพียงเพื่อจะรอคอยเธอเพียงคนเดียว เขายืนขึ้นก้าวเข้ามาใกล้เธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่วันแรกที่พบกันในวัยสาว ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ “ผมจะไม่รั้งคุณไว้ด้วยคำสัญญาที่กินไม่ได้อีกแล้ว” ธาวินพูดพลางเว้นจังหวะหายใจ สายตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธออย่างค้นหา “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ไม่ว่าคุณจะเลือกเดินไปทางไหน ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ใช่ในฐานะคู่ชีวิตที่กดดันคุณ แต่ในฐานะใครสักคนที่อยากเห็นคุณมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้นจะไม่มีผมอยู่ด้วยก็ตาม” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่แทรกความเงียบ ลลินหลับตาลง ภาพความทรงจำที่แตกสลายในอดีตฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องไห้ของเธอในวันที่เซ็นใบหย่า ความรู้สึกอ้างว้างที่เกาะกินหัวใจจนไม่อยากตื่นมาพบวันใหม่... ทุกอย่างย้อนกลับมาเตือนให้เธอกลัว แต่ทว่า... เมื่อเธอลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ความมืดมนเดิมๆ แต่เป็นชายหนุ่มที่ยอมทิ้งความทะนงตนเพื่อขอโทษเธอในสิ่งที่เขายังไม่ได้ทำในชาตินี้ด้วยซ้ำ เธอตัดสินใจแล้ว... ความเงียบที่ยาวนานจบลงด้วยการสูดลมหายใจเข้าลึก ลลินค่อยๆ ปล่อยมือจากกระเป๋า เธอขยับเข้าไปใกล้ธาวินอีกก้าวหนึ่ง จนกระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอ “ฉันไม่ได้กลัวคุณนะคะธาวิน...” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่กังวาน “แต่ฉันกลัวตัวเอง กลัวว่าถ้าฉันทุ่มเทหัวใจลงไปอีกครั้ง แล้วสุดท้ายทุกอย่างมันจะพังทลายลงเหมือนเดิม ฉันจะกลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลย” “ถ้ามันจะพัง เราก็แค่สร้างมันขึ้นมาใหม่” ธาวินตอบสวนทันทีโดยไม่ลังเล “แต่ครั้งนี้เราจะไม่สร้างมันบนความคาดหวัง เราจะสร้างมันบนความเข้าใจที่เราไม่เคยมีให้กันมาก่อน คุณลลิน... ให้โอกาสตัวเองได้ลองเชื่อใจคนที่กำลังพยายามเปลี่ยนตัวเองเพื่อคุณดูสักครั้งเถอะนะคะ” ลลินมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอมองเห็นความจริงใจที่ถูกขัดเกลาด้วยประสบการณ์ชีวิตที่โชกโชนของเขาทั้งสองคน ความรักในวัยผู้ใหญ่ไม่ใช่เรื่องของความหวือหวา แต่มันคือการยอมรับข้อผิดพลาดของกันและกัน แล้วจับมือเดินผ่านมันไป “ถ้างั้น...” ลลินเว้นจังหวะ หัวใจของเธอเต้นจังหวะหนักหน่วงเหมือนคนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาแต่เลือกที่จะก้าวเดินต่อ “เรามาลองเริ่มต้นใหม่ในแบบที่ไม่มีใครต้องหนีจากกันอีกดีไหมคะ แต่ฉันมีข้อแม้ข้อเดียว... ห้ามปิดบังความรู้สึกที่มีต่อกันอีก ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่” ธาวินเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและทำให้คนมองรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาแตะที่หลังมือของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความอบอุ่นไปทั่วร่างกาย “ตกลงครับ... ผมสัญญา” ในวินาทีที่ทุกอย่างดูเหมือนจะลงตัวและเริ่มเข้าที่เข้าทาง ความเงียบภายนอกห้องทำงานก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงและฉับพลัน ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสหรูหราที่ลลินจำได้แม่นยำว่าเป็นคนในอดีตที่เธอไม่อยากพบที่สุดก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปในทันที “ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอฉากรักหวานซึ้งกันแบบนี้นะคะ ธาวิน... ลลิน” เสียงของหญิงสาวผู้นั้นแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยพลังอำนาจ “แต่ดูเหมือนคุณสองคนจะลืมไปนะคะ ว่าก่อนจะเริ่มต้นใหม่ได้ คุณต้องสะสาง 'หนี้แค้น' ที่ค้างคามาจากวันวานให้จบเสียก่อน” เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนามาวางตรงหน้าธาวิน ก่อนจะเบนสายตาที่แฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายมาทางลลิน “เพราะถ้าความลับนี้ถูกเปิดเผย... ต่อให้คุณจะพยายามหนีไปไกลแค่ไหน ลลิน... คุณก็จะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขบนกองซากปรักหักพังของชีวิตตัวเองอีกต่อไป” หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามบทบาทการตัดสินใจของลลินต่อไปในตอนหน้านะคะ ดาริกาส่องแสง