ความสับสนของหัวใจ

“คุณรู้จักผมดีเกินไป... ลลิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธาวินไม่ได้มีแววตำหนิ แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง เขาละสายตาจากเอกสารบนโต๊ะทำงาน วางปากกาหมึกซึมลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ราวกับต้องการจะทะลุผ่านม่านตาที่สงบนิ่งของเธอเข้าไปสำรวจจิตวิญญาณที่ซ่อนอยู่ภายใน ลลินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าคำถามที่เขาทิ้งไว้เมื่อครู่นี้ไม่ใช่การปรารภลอยๆ แต่มันคือการ ‘ตั้งคำถาม’ ที่เขาสะสมมาตลอดหลายสัปดาห์ “ฉันแค่เป็นคนช่างสังเกตค่ะคุณธาวิน” เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จัดระเบียบหัวใจที่เต้นผิดจังหวะให้กลับมาเป็นปกติ “การทำงานกับคุณ... ถ้าไม่ระวังตัวหรือรู้จักจังหวะการรับมือให้ดี คงไม่แคล้วโดนกลืนกินไปพร้อมกับแผนงานของคุณหรอกค่ะ” “ไม่หรอก” ธาวินยันตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าในสูทสีเทาเข้มขยับเข้ามาใกล้จนเธอก้าวถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยไม่ตั้งใจ “ความช่างสังเกตมันมีขอบเขตของมัน แต่สิ่งที่คุณมี... มันเหมือนกับคนที่เคยเดินผ่านร้อนผ่านหนาวมากับผมเสียจนทะลุปรุโปร่ง ลลิน คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมทุกครั้งที่ผมมองตาคุณ ผมถึงเห็น ‘ใครบางคน’ ที่ผมเคยทำหล่นหายไปในอดีตซ้อนทับอยู่ในนั้น” อากาศในห้องทำงานดูจะเบาบางลงอย่างกะทันหัน ลลินรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาบนใบหน้า แต่เธอเลือกที่จะกอดอกไว้แน่นเพื่อปิดบังความหวั่นไหว เธอยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มแบบที่เธอเคยใช้รับมือกับเขาเมื่อหลายปีก่อนในชีวิตที่แล้ว “เราทุกคนต่างมีอดีตที่อยากลืม หรือไม่ก็อยากแก้ไขไม่ใช่เหรอคะ? คุณเองก็ดูเหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่างอยู่เหมือนกัน... หรือบางทีคุณอาจจะแค่เหนื่อยกับการเป็นนักธุรกิจที่สมบูรณ์แบบจนอยากหาข้อผิดพลาดของคนอื่นมากลบเกลื่อนความเหงาของตัวเอง” ธาวินชะงักไป คำพูดของเธอแทงทะลุเข้าไปในหัวใจของเขาอย่างจัง มันเป็นประโยคที่เขาเคยพูดกับตัวเองในวันที่ทุกอย่างพังทลายเมื่อชาติภพก่อน... ชาติภพที่เขาไม่มีวันได้บอกลากับผู้หญิงที่เขารักที่สุด “คุณพูดเหมือนกับว่าคุณรู้จักความเหงาของผมดี” เขายื่นมือออกไป ราวกับจะเอื้อมไปแตะไหล่ของเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ เหมือนคนลังเลที่จะข้ามเส้นแบ่งระหว่างเจ้านายและลูกน้อง “รินรดาบอกฉันเสมอค่ะ ว่าความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่ไว้จมปลัก แต่มันคือเข็มทิศ” ลลินเบี่ยงตัวหลบสายตาที่ร้อนแรงนั้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นสวนหย่อมที่เริ่มผลัดใบ “คุณธาวินคะ... บางครั้งคำตอบที่คุณตามหา อาจไม่ได้อยู่ที่ว่าใครเป็นใคร แต่อยู่ที่ว่าตอนที่คุณมีโอกาส คุณเลือกที่จะทำอย่างไรกับคนข้างๆ ต่างหาก” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ธาวินมองแผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งความคุ้นเคย ทั้งความสงสัย และความหวงแหนที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด เขาพยายามจะปะติดปะต่อจิ๊กซอว์ที่กระจัดกระจาย แต่ละชิ้นส่วนของลลินดูเหมือนจะเป็นเงาสะท้อนของอดีตที่เขาโหยหา แต่เธอก็ยังคงเป็นปริศนาที่งดงามเกินกว่าจะเอื้อมถึง “คุณเหมือนเธอจริงๆ” เขาพึมพำเสียงแผ่ว “เหมือนจนบางทีผมก็เผลอคิดไปว่า พระเจ้าอาจจะไม่ได้ใจร้ายกับผมขนาดนั้น” ลลินหลับตาลงแน่น เธออยากจะหันกลับไปบอกเขาว่า ‘ใช่ค่ะ ฉันคือคนคนนั้น คนที่คุณเคยทอดทิ้งไว้กับความเย็นชา’ แต่ความเจ็บปวดจากรอยร้าวในอดีตยังคงฝังลึก มันย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าการเปิดเผยความจริงตอนนี้ อาจไม่ได้นำมาซึ่งความสุข แต่เป็นรอยร้าวที่หนักหนากว่าเดิม *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำลายห้วงเวลาแห่งความเปราะบางนั้นลง ธาวินขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ขณะที่ลลินรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะหันไปทางประตู ประตูถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของเลขาส่วนตัวของธาวินที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ขออภัยค่ะคุณธาวิน... แต่มีคนมาขอพบคุณค่ะ เธออ้างว่าเธอเป็น ‘คนสำคัญ’ ที่คุณรอคอยมาตลอด และเธอก็ทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้ให้คุณ เป็นตราประทับสีแดง... ตราประทับที่คุณเคยบอกว่าถ้าได้รับมันเมื่อไหร่ ให้รีบไปพบเธอทันทีค่ะ” ธาวินชะงักไปทันที สีหน้าของเขาสลับระหว่างความตกตะลึงและความสับสนวุ่นวาย เขารีบรับจดหมายจากเลขามาเปิดออกด้วยมือที่สั่นเทา ลลินที่ยืนอยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นตราประทับนั้น หัวใจของเธอกระตุกวูบ มันเป็นตราประทับเดียวกับที่เธอเคยเขียนไว้ในบันทึกส่วนตัวในชาติก่อน... บันทึกที่ไม่มีใครเคยเห็นนอกจากตัวเธอเอง ธาวินเงยหน้าขึ้นมองลลิน ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความสับสนขั้นสูงสุด “ลลิน... จดหมายฉบับนี้ มันมีชื่อของคุณลงท้ายอยู่” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเปราะบางและปริศนาของหัวใจลลินในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าดาริกาส่องแสงจะทำให้คุณประทับใจค่ะ