รอยยิ้มที่ไม่คุ้นเคย

"ถ้าคุณต้องการจะรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้จริงๆ วิธีการที่คุณกำลังทำอยู่... มันก็แค่การฉาบเคลือบแก้วบนรอยร้าวที่รอวันแตกสลายเท่านั้นแหละค่ะ คุณธาวิน" เสียงของลลินราบเรียบ ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของเขา ธาวินชะงักมือที่กำลังถือปากกาหมึกซึมไว้กลางอากาศ เขาสบตากับหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—คนที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด ทว่าในยามนี้ เธอกลับดูเหมือนคนที่เพิ่งเดินข้ามผ่านม่านหมอกหนาทึบมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "รอยร้าวเหรอครับ..." เขาเผลอหลุดปากใช้คำพูดที่คุ้นชินก่อนจะรีบปรับน้ำเสียง "หมายถึงเรื่องที่ผ่านมาในโครงการเก่าหรือเปล่า" ลลินเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากของเธอขยับเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา มันไม่ใช่ยิ้มแบบที่เธอเคยใช้เมื่อครั้งยังเป็นภรรยาผู้เชื่อฟังและอ่อนหวานในอดีต แต่มันคือยิ้มของ 'คนแปลกหน้าที่มองเห็นทะลุปรุโปร่งถึงกระดูกสันหลังของเขา' "อดีตก็คืออดีตค่ะ แต่ถ้าคุณยังจำไม่ได้ว่าทำไมเราถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยกันในวันนี้ ก็แปลว่าเวลาที่คุณพยายามย้อนคืนมา มันก็ไม่มีค่าอะไรเลย" เธอวางเอกสารสัญญาลงบนโต๊ะด้วยกิริยาแผ่วเบา แต่เสียงกระทบของกระดาษกลับดังก้องในโสตประสาทของชายหนุ่ม ธาวินวางปากกาลง เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเพราะความประหม่า ลลินคนนี้... ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่คอยถามว่าวันนี้เขาอยากทานอะไร หรือใครที่เคยยอมลดตัวตนเพื่อประคองความรู้สึกของเขา "คุณเปลี่ยนไปมากนะ ลลิน" เขาเปรยพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น "ความนิ่งของคุณ... มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับคนที่ไม่รู้จัก" "คนเราต้องเปลี่ยนค่ะ ถ้าไม่อยากตกอยู่ในหลุมเดิมซ้ำสอง" เธอตอบทันควัน ไม่มีการหลบสายตา ไม่มีการถอนหายใจด้วยความลำบากใจ ทุกอย่างดูเด็ดขาดและเป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด "คุณเองก็เปลี่ยนไปไม่ใช่เหรอคะ? จากคนที่เคยมองแต่กำไรและตัวเลข ตอนนี้กลับมานั่งให้ความสำคัญกับความรู้สึกคนรอบข้าง... หรือนี่เป็นเพียงกลยุทธ์ใหม่ที่คุณวางไว้เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการกันแน่คะ?" ธาวินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบาๆ ด้วยถ้อยคำที่ตรงไปตรงมา ความทะเยอทะยานในอดีตที่เขาเคยมี มันคือสิ่งที่พังทลายชีวิตแต่งงานของเขาจนย่อยยับ แต่ในวันนี้ เมื่อได้รับโอกาสครั้งที่สอง เขากลับถูกตั้งคำถามด้วยความสงสัยจากผู้หญิงที่เขาต้องการจะทุ่มเททุกอย่างให้ เขาโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาเบาลง แต่หนักแน่นไปด้วยความจริงใจที่เพิ่งค้นพบ "ถ้าผมบอกว่า ทั้งหมดที่ผมทำ... ไม่ได้เกี่ยวกับผลกำไร แต่เกี่ยวกับหัวใจที่ผมเคยทำหล่นหายไปในอดีต คุณจะเชื่อไหม?" ลลินเงียบไปครู่หนึ่ง เธอหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบช้าๆ กลิ่นหอมจางๆ ของมะลิอบอวลอยู่ในอากาศ เธอละสายตาจากเขาไปมองทิวทัศน์เมืองภายนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ธาวินเฝ้ามองแผ่นหลังที่ดูสงบนิ่งนั้น เขาจำได้ว่าในอดีต เขาเคยปล่อยให้เธอรอคอยท่ามกลางความหนาวเหน็บเพียงลำพังนับครั้งไม่ถ้วน แต่ในวันนี้ เมื่อเขาพยายามเดินเข้าไปใกล้ เธอกลับสร้างกำแพงแก้วที่โปร่งใสแต่ทลายลงได้ยากเย็นไว้รอบตัว "ความเชื่อใจไม่ใช่ของขวัญที่หาซื้อได้จากตลาดนะคะธาวิน" เธอหันกลับมา แววตาของเธออ่อนแสงลงเล็กน้อย "มันเป็นสิ่งที่ต้องสร้างขึ้นใหม่จากการกระทำที่พิสูจน์ได้จริง และตอนนี้... คุณเพิ่งจะเริ่มบทเรียนแรกเท่านั้นค่ะ" ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ก่อนที่รินรดา เพื่อนสนิทที่รู้จักเธอดีที่สุดจะก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารบางอย่าง ใบหน้าของรินรดาดูเคร่งเครียดผิดปกติจนลลินต้องขมวดคิ้วมุ่น "ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะธาวิน แต่ลลิน... เธอต้องดูนี่" รินรดาส่งเอกสารให้ลลินด้วยท่าทางระแวดระวัง เมื่อลลินกวาดสายตาผ่านตัวหนังสือบนกระดาษใบนั้น รอยยิ้มที่เธอยังประดับไว้บนใบหน้าก็มลายหายไปในทันที มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะข้างหน้าธาวิน "นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?" เสียงของเธอกลายเป็นน้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ธาวินขมวดคิ้วก้มลงมองเอกสารสัญญาฉบับล่าสุดที่ลลินเพิ่งทำขึ้น แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่บนนั้นไม่ใช่ข้อตกลงทางธุรกิจที่พวกเขาเพิ่งตกลงกันไว้ แต่มันคือรายงานการสืบสวนเกี่ยวกับ 'บุคคลที่สาม' ที่แอบอ้างสิทธิ์ในการถือครองหุ้นบริษัทของเธอ ซึ่งชื่อของผู้ที่อยู่เบื้องหลังการโอนหุ้นทั้งหมดนั้น... คือชื่อของแม่เลี้ยงที่เธอคิดว่าตัดขาดไปนานแล้ว ทว่าสิ่งที่น่าตกใจกว่านั้น คือลายเซ็นกำกับในเอกสารสัญญาโอนหุ้นฉบับนี้... มันเป็นลายเซ็นของตัวธาวินเองที่เซ็นรับรองการทำธุรกรรมนี้เมื่อสามวันก่อน โดยที่เขาไม่เคยบอกเธอเลยแม้แต่นิดเดียว! ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของลลินในตอนนี้ด้วยนะคะ