ทางเลือกที่ต่างออกไป

“คุณลลินคะ... ดิฉันว่าคุณกำลังหนีปัญหามากกว่าการเลือกโอกาสที่ดีกว่านะคะ” เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านกาแฟเล็กๆ ย่านอารีย์ นิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนแผ่นกระดาษใบสมัครงานที่วางอยู่บนโต๊ะ ลลินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิท สายตาของเธอยังคงจดจ้องอยู่ที่ตัวอักษรบนหน้าจอแท็บเล็ต แสงสีฟ้าสะท้อนในดวงตาคู่สวยที่ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าวัย “การเลือกทางเดินที่ไม่มีเขา ไม่ใช่การหนีหรอกค่ะริน แต่มันคือการสร้างเกราะคุ้มกันให้หัวใจตัวเองต่างหาก” ลลินตอบเสียงเรียบ พลางเลื่อนนิ้วกดยืนยันการส่งใบสมัครไปยังบริษัทเอเจนซีโฆษณาที่อยู่คนละซีกโลกกับบริษัทของธาวิน ในชาติก่อน... ลลินเคยเป็นเพียงดอกไม้ในแจกันที่เขาประดับไว้เพื่อความสวยงาม เมื่อใดที่เขาเหนื่อยจากงาน เขาก็จะกลับมาหาเธอ แต่เมื่อใดที่เขาต้องเลือกระหว่างความสำเร็จกับความรู้สึกของเธอ เขาก็ไม่เคยลังเลที่จะทอดทิ้งเธอไว้ข้างหลัง เธอจำสัมผัสของมือที่เคยอบอุ่นในวันที่เขาเริ่มต้นสร้างตัวได้ดี แต่มันก็เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่กัดกินใจจนเหลือเพียงเถ้าถ่านในวันที่เขาประสบความสำเร็จ ครั้งนี้... ลลินจะไม่ยอมให้วัฏจักรเดิมๆ หมุนวนกลับมาทำร้ายเธออีกเป็นครั้งที่สอง “แต่ธาวินคนนี้... เขาดูไม่เหมือนเดิมนะ” รินรดาโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอเจือความเห็นใจ “เมื่อวานตอนที่เขาเห็นคุณที่งานสัมมนา สายตาเขาไม่ใช่สายตาของผู้ชายที่ทะเยอทะยานอย่างไร้หัวใจคนเดิมอีกแล้ว แต่มันเหมือนสายตาของคนที่เพิ่งทำของสำคัญที่สุดในชีวิตหายไป แล้วเพิ่งจะพบว่ามันอยู่ตรงหน้า” ลลินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เธอพยายามปิดตายสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพเหตุการณ์เมื่อวานย้อนกลับมาในห้วงความคิด... แววตาของธาวินที่พยายามเดินเข้ามาหาเธอ แม้ในใจเธอจะกรีดร้องบอกให้วิ่งหนี แต่เธอก็ยังเห็นความสั่นไหวที่หาคำอธิบายไม่ได้จากผู้ชายที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งคนนั้น “ความรู้สึกผิดมันทำให้คนเราแสดงออกได้หลายอย่างค่ะริน” ลลินหยิบถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนรอยร้าวในน้ำเสียง “บางทีเขาอาจจะแค่รู้สึกว่าความรักครั้งเก่ามันยังจัดการไม่จบสิ้น หรือไม่เขาก็แค่เสียดายที่ไม่มีคนคอยรองรับอารมณ์เหมือนแต่ก่อน” “คุณใจร้ายกับเขาจังนะคะ ทั้งที่ตัวเองก็ยังลืมไม่ได้” “ไม่ใช่ใจร้ายค่ะ แต่เป็นความระมัดระวัง... คนเราตายไปหนึ่งรอบจากความเสียใจ ถ้าต้องกลับมาตายซ้ำอีก มันก็น่าสมเพชเกินไปหน่อย” ลลินปิดหน้าจอแท็บเล็ตลงก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกใสสะท้อนเงาของเธอที่ดูเด็ดเดี่ยว แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงกว่าปกติ มันไม่ใช่ความโหยหา แต่มันคือความกลัว... กลัวว่าหากเธอใจอ่อนเพียงนิด กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากในชีวิตใหม่นี้จะพังทลายลงภายในพริบตาเดียว ตลอดช่วงบ่าย ลลินจมอยู่กับการเตรียมตัวสัมภาษณ์งานใหม่ เธอเลือกบริษัทที่ห่างไกลจากเส้นทางที่ธาวินใช้ชีวิตมากที่สุด เธอจัดสรรชีวิตใหม่ให้ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ ทั้งการงาน สังคม และความสันโดษที่เธอโหยหามานาน กระทั่งเสียงแจ้งเตือนข้อความจากอีเมลบริษัทที่เธอเพิ่งสมัครไปดังขึ้น *‘เรียน คุณลลิน ทางเราได้รับใบสมัครของท่านแล้ว และมีความยินดีอย่างยิ่งที่จะแจ้งให้ทราบว่า บริษัทได้รับความร่วมมือในการประเมินผลผู้สมัครร่วมกับพาร์ทเนอร์รายใหม่ของเรา เพื่อคัดเลือกบุคลากรที่มีศักยภาพสูงสุดเข้าสู่ทีม... ขอให้คุณเตรียมตัวสำหรับการสัมภาษณ์รอบพิเศษในวันพรุ่งนี้ โดยท่านจะถูกสัมภาษณ์โดยคณะกรรมการบริหารของบริษัทพาร์ทเนอร์โดยตรง’* ลลินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ปกติบริษัทโฆษณาเล็กๆ แห่งนี้ไม่เคยมีนโยบายให้พาร์ทเนอร์ร่วมคัดเลือกคน นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติอย่างมากในขั้นตอนการรับสมัครงาน เธอพยายามไล่อ่านรายละเอียดของชื่อบริษัทพาร์ทเนอร์ที่ระบุไว้ท้ายจดหมาย ตัวอักษรภาษาอังกฤษที่คุ้นตาปรากฏขึ้นในสายตา *‘V-Capital Group’* ลมหายใจของลลินสะดุดกึก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบทำหล่นลงพื้น V-Capital คืออาณาจักรธุรกิจยักษ์ใหญ่ที่ธาวินเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่และประธานบริหาร นั่นหมายความว่า หากเธอไปสัมภาษณ์งานในวันพรุ่งนี้... คนที่จะนั่งอยู่หลังโต๊ะสัมภาษณ์และเป็นผู้ตัดสินชะตาชีวิตการทำงานของเธอ ก็คือชายที่เธอพยายามวิ่งหนีมาตลอดสามปีนี้ ในขณะที่เธอกำลังจะกดยกเลิกการสัมภาษณ์ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก ลลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ “คุณลลิน... ยินดีด้วยนะครับที่ผ่านการคัดเลือกเบื้องต้น” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคล แต่มันคือเสียงของธาวินที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย “คุณธาวิน... นี่คุณทำอะไร?” ลลินกัดฟันถาม พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “ผมแค่รอให้คุณเดินเข้ามาในพื้นที่ของผมเอง... เหมือนที่เราเคยตกลงกันไว้ไงครับ ว่าไม่ว่าคุณจะพยายามหนีไปไกลแค่ไหน สุดท้ายจุดจบของเราก็จะวนกลับมาที่เดิมเสมอ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ ลลิน” สายถูกตัดไป ทิ้งให้ลลินนั่งนิ่งอยู่กับความจริงที่ว่า ไม่ว่าเธอจะเลือกทางเดินที่ต่างออกไปเพียงใด แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอได้หลุดพ้นจากวงโคจรของเขาได้ง่ายๆ เลยแม้แต่น้อย ดาริกาส่องแสงหวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้ลลินในการตัดสินใจครั้งสำคัญของเธอนะคะ