ภาพจำที่ไม่ปรารถนา

“คุณจะยืนจ้องดิฉันแบบนี้ไปอีกนานไหมคะ หรือว่าการประชุมครั้งนี้อนุญาตให้ผู้บริหารใช้เวลาพิจารณาใบหน้าคู่ค้าได้นานกว่าการอ่านสัญญา” เสียงเรียบเรื่อยของลลินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับรองขนาดใหญ่ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า แววตาของเธอสงบนิ่งดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม ผิดกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาคู่เดิมที่จับจ้องมาไม่วางตา ธาวินไม่ได้ตอบในทันที เขายังคงนั่งอยู่ในเก้าอี้หนังตัวเดิม พิงพนักด้วยท่าทีผ่อนคลายที่ดูขัดกับความตึงเครียดในอากาศ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนจะขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย “ผมแค่คิดว่า... บางทีคนเราอาจจะไม่ได้พบกันแค่ในกระดาษ” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่านิดๆ เหมือนคนที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้ใต้ท่าทีสุขุม “คุณดูไม่เหมือนคนที่ผม ‘เคย’ รู้จักเลย ลลิน” ลลินปิดแฟ้มเอกสารด้วยเสียงเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของเธอ เธอเงยหน้าขึ้น สบตาชายหนุ่มที่เคยเป็นทั้งโลกทั้งใบและเป็นนรกขุมที่ลึกที่สุดของเธอในชีวิตที่แล้ว แววตาของธาวินในวันนี้ไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยได้รับ แต่มันคือความโหยหาที่ปิดไม่มิด และนั่นทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน “ถ้าคุณหมายถึงความทรงจำที่เลอะเทือน ดิฉันเกรงว่าคุณคงเข้าใจผิดแล้วค่ะ” ลลินรักษาระยะห่างด้วยการขยับเก้าอี้ถอยหลังเล็กน้อย “ดิฉันคือนักธุรกิจที่มาที่นี่เพื่อดีลงาน ไม่ใช่คนคุ้นเคยที่คุณจะมาใช้ประโยคกำกวมแบบนี้ด้วยได้” “ดีลงานงั้นเหรอ?” ธาวินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข “ลลิน... เราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งมากมาย คุณจะทำเหมือนว่าทุกอย่างเป็นแค่เส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันจริงๆ เหรอ” “ใช่ค่ะ เพราะดิฉันเลือกแล้ว” ลลินตอบทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เธอหยิบปากกาขึ้นมาวางบนแฟ้มเอกสารอย่างตั้งใจ สายตาที่มองเขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาที่ผ่านการคัดกรองมาอย่างดี เธอจำได้ดีถึงนาทีที่เขาทอดทิ้งเธอไว้กับความโดดเดี่ยวในบ้านหลังใหญ่หลังนั้น จำได้ถึงถ้อยคำเชือดเฉือนที่เขามอบให้ในวันสุดท้ายของการแต่งงาน ชาตินี้เธอไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อของคนเดิมอีกรอบ ธาวินชะงักไป ดวงตาคมกริบคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดเหมือนที่เขาเคยเป็นในอดีต แต่นั่นยิ่งทำให้ลลินรู้สึกไม่ไว้วางใจ ธาวินที่รู้จักควบคุมอารมณ์คือธาวินที่น่ากลัวที่สุด “คุณเกลียดผมขนาดนั้นเลยหรือ” เขาถามเสียงแผ่ว “ดิฉันไม่ได้เกลียดค่ะ” ลลินยืดตัวตรง มือไม้ของเธอประสานกันอย่างมั่นคงบนตัก “ดิฉันแค่มองเห็นค่าของเวลา และเสียดายที่ต้องมาเสียเวลากับคนที่ดิฉันตัดสินใจ ‘ลบ’ ออกไปจากสารบบชีวิตแล้ว” บรรยากาศในห้องดูจะบีบคั้นขึ้นทันตา ลลินลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะเดินออกจากห้อง แต่แล้วมือหนาของธาวินก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การกระชาก แต่เป็นสัมผัสที่หนักแน่นและแฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างที่สุด “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อรื้อฟื้นเรื่องเก่า แต่ผมมาเพื่อขอโอกาส... โอกาสที่จะทำสิ่งที่ค้างคาให้ถูกต้อง” เขาพูดพลางมองลึกเข้าไปในดวงตาเธอ “คุณอาจจะคิดว่าคุณรู้จักผมดีพอแล้ว แต่ผมในตอนนี้ ไม่ใช่คนเดิมที่คุณเคยรู้จัก และผมสัญญาว่าจะไม่ยอมให้ความเสียใจเดิมๆ กลับมาซ้ำรอยอีก” ลลินนิ่งงัน ความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นเริ่มสั่นคลอน สัมผัสจากมือของเขาที่แตะบนผิวเนื้อทำเอาความทรงจำเก่าๆ ไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เธอพยายามสะบัดมือออก แต่เขากลับกุมไว้แน่นขึ้น “ปล่อยค่ะ ธาวิน... อย่าทำลายสิ่งที่ดิฉันสร้างขึ้นใหม่ด้วยความเห็นแก่ตัวของคุณเลย” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยรินรดา เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ “ลลิน! เกิดเรื่องแล้ว... ทางหุ้นส่วนหลักเพิ่งส่งข้อความมายกเลิกการประชุมเย็นนี้ และพวกเขาแจ้งว่า... ธาวินคือคนเดียวที่ถืออำนาจตัดสินใจสูงสุดในการร่วมทุนครั้งนี้แต่เพียงผู้เดียว” ลลินชะงักกึก หันกลับไปมองธาวินที่ยังคงจับมือเธอไว้ด้วยแววตาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความเด็ดขาดดั่งนักล่าที่วางกับดักไว้สำเร็จ “ความรักอาจเป็นเรื่องที่แก้ไขยาก แต่เรื่องธุรกิจ... ดูเหมือนผมจะถนัดเป็นพิเศษนะ ลลิน” เขาคลี่ยิ้มจางๆ แต่กลับดูเย็นเยียบจนลลินต้องสั่นสะท้าน “เรายังมีเวลาได้ ‘รู้จักกันใหม่’ อีกนาน... ในฐานะที่ปรึกษาคนสำคัญของคุณ ต่อจากนี้ไป” ดาริกาส่องแสงหวังว่าคุณจะยังคงเชื่อมั่นในตัวลลิน และพร้อมจะก้าวไปเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายกว่าในตอนถัดไปนะคะ