ตื่นขึ้นในวันที่ฝนโปรย

"หย่าเถอะค่ะ... ลลินเหนื่อยเกินกว่าจะรักษาความทรงจำที่แตกสลายนี้ไว้แล้ว" ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพ พร้อมกับภาพหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนเอกสารแผ่นบาง กลิ่นอายของความเย็นชาและรสขมปร่าของชีวิตคู่ที่ล่มสลายยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่ทว่า... วินาทีที่ความมืดมิดเข้าครอบงำ ลลินกลับรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่ฉุดกระชากสติของเธอให้หลุดลอยไป ก่อนจะกลับมาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่โอบล้อมกายอย่างประหลาด ไม่มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล ไม่มีเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ส่งสัญญาณบอกถึงวาระสุดท้ายของชีวิต กลิ่นสะอาดของน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นดอกไม้ป่าที่คุ้นเคย แตะจมูกเธออย่างแผ่วเบา ลลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานสีขาวโพลนของห้องพักฟื้น แต่เป็นผ้าม่านกำมะหยี่สีเทาอมฟ้าที่เธอกับเขาเคยทะเลาะกันเรื่องการเลือกซื้อเมื่อห้าปีก่อน เธอยันกายขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกมึนงง สัมผัสถึงความนุ่มของที่นอนที่คุ้นเคย มือเรียวบางสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะขอบเตียงไม้โอ๊ก ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเหลือบไปเห็นปฏิทินตั้งโต๊ะข้างหัวเตียง *วันที่ 12 มีนาคม* ตัวเลขที่คุ้นตาจนน่าใจหาย ปีที่เธอยังเป็นเพียงภรรยาที่เฝ้ารอคอยความรักจากผู้ชายที่บ้างานจนลืมเลือนตัวตนของเธอไปสิ้น ลลินรีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างกัน หน้าจอแสดงสถานะวันที่ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อนอย่างไม่ผิดเพี้ยน หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ พลันนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอน "ลลิน... ตื่นแล้วเหรอ? ฉันซื้อกาแฟมาฝาก เห็นว่าวันนี้ฝนตกแต่เช้าเลยไม่ได้ปลุก" น้ำเสียงของ 'รินรดา' เพื่อนสนิทคนเดียวที่รู้ทุกข์สุขของเธอ ดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง รินรดาในวัยที่ยังดูอ่อนเยาว์และปราศจากความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักเพื่อช่วยเธอดำเนินเรื่องฟ้องหย่าในอนาคตที่เธอเพิ่งจากมา ลลินจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความรู้สึกซับซ้อนตีรวนอยู่ในอก ทั้งโหยหาและหวาดหวั่น เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา รินรดาวางแก้วกาแฟลงแล้วขมวดคิ้วมองเพื่อนอย่างสงสัย "เป็นอะไรไปน่ะ? มองหน้าฉันเหมือนเห็นผีงั้นแหละ หรือว่าฝันร้ายเรื่องธาวินอีกแล้ว?" คำถามนั้นทำให้ลลินชะงัก เธอหลับตาลงช้าๆ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "เปล่าหรอกริน... แค่รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านฝันที่ยาวนานมากเท่านั้นเอง" "ฝันร้ายก็คือฝันร้ายนะลลิน" รินรดาเดินเข้ามานั่งขอบเตียง มือเรียวตบลงบนหลังมือเธอเบาๆ "วันนี้วันครบรอบแต่งงานไม่ใช่เหรอ? ตะกี้ฉันเห็นธาวินรีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่เลยนะ หมอนั่นคงเตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์เธออยู่แน่ๆ ปรับตัวเข้าหากันบ้างเถอะนะ อย่ามัวแต่เย็นชาใส่กันเลย คนเราอยู่ด้วยกันมาขนาดนี้แล้ว" ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของลลินเมื่อได้ยินชื่อนั้น 'ธาวิน' ในโลกใบเก่า... วันนี้คือวันที่เธอรอคอยเขาจนดึกดื่น แต่เขากลับไม่โผล่มา และทิ้งให้เธอต้องนั่งทานข้าวเย็นเพียงลำพังพร้อมกับการตัดสินใจที่จะยุติความสัมพันธ์นี้ในอีกสองปีถัดมา หากนี่คือการย้อนเวลากลับมาจริง เธอจะทำอย่างไร? จะต้องเดินซ้ำรอยเดิมที่เต็มไปด้วยรอยแผล หรือจะเลือกขีดเขียนโชคชะตาใหม่ให้ต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง "ริน..." ลลินเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว "ถ้าเราเริ่มใหม่... โดยที่ไม่รักใครเลยล่ะ มันจะเป็นยังไง" รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "ถามอะไรแปลกๆ ลลิน... ก็คงเหมือนเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ไม่มีตาข่ายรองรับนั่นแหละ มันอาจจะอิสระ แต่มันก็โดดเดี่ยวมากนะ" ลลินไม่ได้ตอบ เพื่อนสาวลุกออกไปทิ้งให้เธออยู่กับความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิง เธอเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกใสเผยให้เห็นหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาในฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นดินเปียกชื้นโชยเข้ามาตามช่องลม เธอตัดสินใจแล้ว... ครั้งนี้เธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่รอคอยการถูกรักอีกต่อไป ในเมื่อพระเจ้ามอบโอกาสที่สองให้ เธอจะใช้มันเพื่อรักษาหัวใจตัวเองให้แข็งแกร่ง ไม่ใช่อ่อนแอจนพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายที่ทะเยอทะยานจนมองข้ามความสำคัญของคนข้างกายอย่างธาวิน ในจังหวะที่ลลินกำลังจะหมุนตัวกลับเข้าสู่ภายในห้อง เสียงกุญแจรถยนต์ที่ดังแว่วมาหน้าบ้านก็ทำให้เธอชะงัก ร่างสูงสง่าที่เธอกำลังพยายามผลักไสออกจากความทรงจำก้าวเดินเข้ามาในโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะที่คุ้นเคยหยุดลงหน้าห้องนอนของเธอ เสียงเคาะประตูที่ดูลังเล สั่นไหว... ไม่ใช่เสียงเคาะที่เด็ดขาดและเย็นชาแบบที่เธอคุ้นเคย "ลลิน... ผมขอเข้าไปได้ไหม?" น้ำเสียงของธาวินทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่เธอยังไม่สามารถตีความได้ แต่มันมีความอ่อนแรงบางอย่างแฝงอยู่ ราวกับว่าเขาก็เพิ่งผ่านความเจ็บปวดมาไม่ต่างจากเธอ ลลินจ้องมองบานประตูนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ราวกับว่ากำแพงที่เธอกำลังจะสร้างขึ้นมานั้น กำลังถูกทดสอบตั้งแต่วินาทีแรก ดาริกาส่องแสงหวังว่าคุณจะร่วมเดินทางไปกับลลินในฤดูใบไม้ผลิที่อาจจะผลิบานอีกครั้งนะคะ