จังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ

“คุณแน่ใจเหรอคะธาวิน ว่านั่นคือเขา ไม่ใช่แค่ความระแวงของฉัน” ลลินถามออกไปขณะที่มือไม้เริ่มเย็นเฉียบ เธอไม่ได้หันไปมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ที่มองลงไปยังลานจอดรถด้านล่าง แต่กลับจ้องมองเพียงเนคไทสีเข้มของคนตรงหน้า ราวกับว่าหากละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว โลกที่เธอพยายามสร้างขึ้นใหม่ในชาตินี้จะพังทลายลง ธาวินไม่ได้ตอบในทันที เขากระชับการจับที่ต้นแขนของเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด ไม่ใช่เพื่อกักขัง แต่เป็นเพราะเขารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะท้านที่ส่งผ่านมาจากร่างบาง เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนหน้าผาก ลลินสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความรักเพียงอย่างเดียว แต่เพราะความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านในกระแสเลือด “คนอย่างเขามีรสนิยมที่ไม่เคยเปลี่ยนครับ ลลิน” เขาเอ่ยชื่อเรียกของเธอด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาคมกริบของธาวินวูบไหวด้วยความขุ่นเคืองที่เขาพยายามสะกดไว้ “รถสีดำคันนั้น ทะเบียนที่ลงท้ายด้วยตัวเลขที่คุณเคยชอบ... เขาไม่ได้มาเพื่อบังเอิญ เขามาเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ” ลลินเม้มริมฝีปากแน่น เธอสูดหายใจเข้าลึกพยายามรวบรวมสติ แต่จังหวะที่เธอกำลังจะหันไปมองภาพเบื้องล่างนั้นเอง ธาวินกลับตัดสินใจทำสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง เขาคว้าข้อมือเธอแล้วดึงร่างของเธอหลบเข้ามาในมุมมืดของห้องทำงานที่แสนเงียบเชียบ ก่อนที่เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องจะดังรัวขึ้นพร้อมกับเสียงของเลขาฯ ที่ดูตื่นตระหนก “คุณลลินคะ! มีแขกไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาที่ห้องโถงค่ะ เขา... เขาอ้างว่าเป็นสามีเก่าของคุณ!” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ลลินรู้สึกถึงไออุ่นจากตัวธาวินที่โอบล้อมเธอไว้แน่นขึ้นจนหลังของเธอแนบไปกับแผงอกกว้าง ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นในเวลานี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม แรงสั่นของเธอเปลี่ยนจากความกลัวเป็นความกดดันของระยะห่างที่หายไป “เงียบไว้...” ธาวินกระซิบชิดใบหู “ถ้าเขาเห็นคุณตอนนี้ ทุกอย่างที่ผมพยายามปกป้องคุณมาจะเสียเปล่า” ลลินเงยหน้าขึ้นมองเขา ในความมืดสลัว เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและปกป้องอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในอดีตชาติ ธาวินอาจเป็นนักธุรกิจที่เย็นชาและเห็นแก่ได้ แต่ในตอนนี้ ในวินาทีที่ความตายจากอดีตหวนคืนมาหลอกหลอน เขากลายเป็นปราการด่านเดียวที่เธอกำลังพิงอยู่ ทว่าในจังหวะที่ความเงียบกำลังกดทับความรู้สึก เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานของเธอก็ค่อยๆ หมุนช้าๆ จากด้านนอก “ลลิน... ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน” เสียงทุ้มต่ำที่น่ารังเกียจดังทะลุบานประตูเข้ามา มันเป็นเสียงที่เธอฝังลึกไว้ในความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด “ออกมาคุยกันดีๆ ดีกว่าไหมที่รัก หรือว่าวันนี้คุณมี ‘พนักงาน’ คนใหม่มาช่วยบริหารจัดการชีวิตให้ถึงในห้องทำงาน?” ลลินรู้สึกได้ว่ามือของธาวินที่วางอยู่บนเอวเธอเกร็งแน่นขึ้นทันทีที่ได้ยินคำหยามเหยียดนั้น เขาก้มลงมองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเด็ดขาด เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการกระทำที่จงใจให้คนนอกประตูเข้าใจผิดอย่างถึงที่สุด เขาต้องการให้มันเห็น เขาต้องการให้คนคนนั้นรู้ว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่สำหรับมันอีกต่อไป หัวใจของลลินเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหยุดหายใจ ความใกล้ชิดในสถานการณ์วิกฤตนี้ทำให้เธอรับรู้ถึงความโหยหาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมของธาวิน เธอควรจะผลักเขาออกไป แต่ในวินาทีที่เขามองลึกเข้ามาในดวงตาเธอนั้น เธอพบว่าเธอไม่มีแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นทำแบบนั้น ประตูเปิดออกกว้างโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบกริ้วยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง ดวงตาคมปลาบของเขากวาดมองผ่านความมืดเข้ามา ก่อนจะหยุดชะงักลงที่ภาพเบื้องหน้า... ภาพที่ธาวินกำลังโอบกอดลลินไว้ในเงามืด ราวกับคู่รักที่กำลังมีความลับต่อกัน “ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญมากสินะ” ชายคนนั้นแสยะยิ้มพลางก้าวเข้ามาในห้อง “ลลิน... คุณดูเปลี่ยนไปนะ ตั้งแต่หนีจากผมมา คุณรู้จักเลือกคนใหม่ได้ถูกใจผมจริงๆ” ธาวินค่อยๆ ก้าวออกมาบังหน้าลลินไว้ ร่างสูงโปร่งของเขาดูไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา แววตาที่จ้องมองผู้มาเยือนเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะปะทะ “คุณมาผิดที่แล้วครับ” ธาวินเอ่ยเสียงเรียบ แต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก “และถ้าคุณยังไม่อยากให้ผมแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก... ผมแนะนำให้คุณถอยออกไปจากห้องนี้ เดี๋ยวนี้” ทว่าชายคนนั้นกลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากเสื้อสูทแล้วโยนลงบนโต๊ะทำงานของลลิน “ผมไม่ได้มาเพื่อทะเลาะครับ... ผมมาเพื่อแจ้งข่าวว่าหุ้นส่วนที่คุณเพิ่งเซ็นสัญญาไปเมื่อเช้าบริษัทของเขากำลังจะล้มละลาย และคนที่จะฮุบกิจการทั้งหมดของคุณ... ก็คือผมเอง” ลลินตัวชาวาบ ความรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในฤดูใบไม้ผลิที่ควรจะอบอุ่นพังทลายลงในพริบตา เธอหันไปมองธาวินที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกศรปักอก เพราะนั่นคือโครงการที่เขาทุ่มเทชีวิตให้มาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ความลับที่ถูกเปิดเผยไม่ได้มีเพียงแค่อดีตที่หวนคืน แต่คือกับดักที่เขาทั้งคู่เพิ่งจะก้าวเข้าไปอย่างเต็มเปา... และคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในตอนนี้ กำลังยืนยิ้มเยาะรอคอยความพินาศของพวกเขาอยู่ตรงหน้า ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของลลินและธาวินในตอนนี้นะคะ ดาริกาส่องแสงสัญญาว่าจะรีบกลับมาต่อให้ในตอนหน้าค่ะ