ความกลัวที่จะสูญเสีย

“ถ้าคุณจะยังคงเลือกวิธีเดิมในการจัดการกับปัญหา ผมว่าเราคงคุยกันไม่จบหรอกค่ะ ลลิน” ธาวินวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘ปึก’ แรงกระแทกนั้นเบาบางแต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงความรู้สึกข้างในของหญิงสาว ลลินที่นั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มไม่ได้หันไปมองเขา ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ฝนด้านนอกเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายบางๆ แต่มันกลับทำให้ความรู้สึกอึดอัดภายในห้องทำงานกว้างขวางนี้ทวีความเข้มข้นขึ้น “วิธีเดิมที่คุณว่า หมายถึงการที่ฉันเลือกที่จะเดินออกมาเพื่อไม่ให้ใครต้องเจ็บปวด หรือหมายถึงการที่ฉันไม่เชื่อใจคุณกันแน่คะ?” ลลินถามเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย ธาวินถอนหายใจยาว เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมหมายจะสัมผัสไหล่บาง แต่ลลินกลับเบี่ยงตัวหลบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต อาการนั้นทำให้แววตาของชายหนุ่มวูบไหวและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด “อย่าถอยห่างจากผมแบบนั้นเลยนะลลิน ในอดีต... ผมอาจจะเคยละเลยคุณจนคุณต้องสร้างเกราะป้องกันตัวเองขึ้นมา แต่วันนี้ ผมไม่ใช่คนเดิมคนนั้นแล้ว ผมแค่อยากให้คุณวางใจบ้าง” “วางใจ?” ลลินแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแห้งแล้งและขมปร่า “ในวันที่ทุกอย่างกำลังไปได้สวย วันที่ธุรกิจของคุณกำลังจะก้าวไปถึงจุดสูงสุด คุณคิดจริงๆ เหรอว่าประวัติศาสตร์จะไม่ซ้ำรอยเดิม? ฉันจำได้แม่นนะคะ วันที่ท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่นแบบนี้... วันที่คุณบอกว่าคุณมีเรื่องสำคัญต้องทำมากกว่าการไปงานครบรอบแต่งงานของเรา” ลลินลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขา สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงที่ฝังรากลึก “คุณกำลังเข้าใกล้จุดเดิมนั้นอีกครั้ง ธาวิน คุณกำลังบ้างานจนมองไม่เห็นสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ และสุดท้าย... คุณก็จะทิ้งฉันไว้ข้างหลังอีกครั้งเหมือนที่เคยทำ” ธาวินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยดน้ำตาใสๆ ความเงียบงันทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ มันไม่ใช่ความเงียบที่ผ่อนคลาย แต่เป็นความเงียบที่กดทับจนลมหายใจแทบขาดห้วง ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามประคับประคองอารมณ์ “ถ้าคุณยังจำได้ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น คุณก็น่าจะจำได้ด้วยว่าวันนั้นผมเสียอะไรไปบ้าง ลลิน... ผมเสียคุณไป และนั่นคือความล้มเหลวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผม ไม่ว่าโปรเจกต์ไหนหรือความสำเร็จใดๆ ก็เทียบไม่ได้กับวินาทีที่คุณเดินจากไป” “แต่คุณก็กำลังทำมันอีก!” ลลินตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นเครือจนกลายเป็นเสียงสะอื้น “การที่คุณประชุมข้ามคืน การที่คุณไม่รับสายฉันเพียงเพราะข้ออ้างเรื่องเวลาที่ยุ่งเกินไป มันคือสัญญาณเตือนที่ฉันคุ้นเคยดีที่สุด คุณบอกว่าอยากแก้ไขอดีต แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ คือการย้ำเตือนให้ฉันเห็นว่าฉันไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในตารางชีวิตของคุณเลย” รินรดาที่ยืนแอบฟังอยู่หลังบานประตูห้องทำงานถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ เธอตั้งใจจะนำกาแฟมาให้เพื่อนรัก แต่กลับต้องเผชิญกับพายุอารมณ์ที่รุนแรงเกินกว่าที่เธอจะเข้าไปแทรกแซงได้ ในฐานะเพื่อนสนิทที่เห็นลลินผ่านความเจ็บปวดในชาติก่อนมาอย่างสาหัส เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การทะเลาะกันเรื่องตารางงาน แต่มันคือการปะทะกันระหว่าง 'ความกลัว' ของหญิงสาว กับ 'ความปรารถนาดีที่แสนผิดพลาด' ของชายหนุ่ม ธาวินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่สนใจท่าทีที่ถอยหนี เขาคว้าข้อมือของลลินไว้เบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอหยุดนิ่ง “ถ้าผมพิสูจน์ให้คุณเห็นไม่ได้ว่าผมเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ... ถ้าทุกความพยายามของผมมันดูไร้ค่าในสายตาคุณ งั้นผมก็คงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะยอมปล่อยให้คุณไป เพื่อให้คุณพบความสุขที่ไม่มีใครมาทำร้ายหัวใจได้อีก” ลลินเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึง ประโยคนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกลางอกของเธอ “คุณพูดอะไรออกมาคะ ธาวิน?” “ผมบอกว่า... ถ้าความเชื่อใจมันเป็นสิ่งที่ผมมอบให้คุณไม่ได้ผ่านคำพูด งั้นผมก็จะขอวางทุกอย่างลงตรงนี้” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธาวินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียด หน้าจอแสดงชื่อ 'คุณหญิงวิภาดา' ซึ่งเป็นมารดาของธาวินที่มักจะสร้างปัญหาเรื่องคู่หมั้นคนเก่าอยู่เสมอ ลลินเหลือบมองหน้าจอนั้น หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเห็นแววตาที่ลังเลของธาวิน และในวินาทีที่เขาตัดสินใจกดรับสายพร้อมกับหันไปมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ลลินก็รู้ได้ทันทีว่า... เรื่องราวทั้งหมดกำลังย้อนรอยสู่หายนะที่เธอหวาดกลัวที่สุด “ลลิน...” ธาวินเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วก่อนจะหันไปพูดกับปลายสาย แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ หญิงสาวในชุดเดรสหรูหราที่ลลินจำได้ติดตาจากภาพถ่ายในอดีตเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูประดิษฐ์ “เซอร์ไพรส์ไหมคะธาวิน? พอดีผ่านแถวนี้เลยแวะมาหา... อุ๊ย! ดูเหมือนเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ในห้องนี้ด้วยนะคะ” ลลินตัวชาวาบ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ในขณะที่ธาวินยืนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ความหวาดกลัวที่ว่าประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยเดิมอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ได้พุ่งเข้าจู่โจมจิตใจของเธออย่างหนักหน่วงจนยากจะทานทน หวังว่าตอนที่ 30 นี้จะทำให้ทุกคนร่วมลุ้นไปกับลลินและธาวินอย่างใจจดใจจ่อนะคะ ดาริกาส่องแสงจะรีบกลับมาต่อให้ในตอนหน้าแน่นอนค่ะ