การพิสูจน์ตนเอง

“คุณไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตของผมอีกแล้ว คุณแม่ครับ” น้ำเสียงของธาวินเรียบเฉย ทว่าหนักแน่นดั่งผืนแผ่นดินที่ไม่มีวันสั่นคลอน เขาไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ใช้อารมณ์ฉุนเฉียว แต่แววตาที่จ้องมองมารดาผู้ให้กำเนิดกลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน คุณหญิงภัทราถึงกับชะงัก แฟ้มเอกสารในมือของท่านสั่นไหวเล็กน้อยจากการบีบกระชับ “ธาวิน! แกพูดเรื่องอะไร รู้ตัวไหมว่ากำลังแลกกับอะไรอยู่? เพื่อผู้หญิงคนเดียวที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นเนี่ยนะ แกถึงกับจะตัดขาดกับวงศ์ตระกูลเลยหรือไง” “ลลินไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า” ธาวินตอบกลับทันที จังหวะการพูดของเขามั่นคงราวกับได้เตรียมใจมานับพันครั้ง “เธอคือคนที่หยิบยื่นความหมายของการมีชีวิตอยู่ให้ผม ในวันที่ผมเคยมีทุกอย่างแต่กลับไม่มีอะไรเลย... และวันนี้ ผมยอมแลกทุกอย่างที่มี เพื่อรักษาเธอเอาไว้” เสียงเก้าอี้ไม้ราคาแพงครูดกับพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงดังบาดหู ธาวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แสงไฟจากโคมระย้าเหนือศีรษะทอแสงลงมาเป็นเงาที่บดบังใบหน้าของเขาให้ดูเคร่งขรึมและทรงพลัง เขาไม่ได้ต้องการชัยชนะในเชิงธุรกิจ แต่เขากำลังต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะปกป้องคนรัก ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องโถง ลลินนั่งกอดอกอยู่บนโซฟากำมะหยี่ตัวยาว เธอไม่ได้ขยับตัวไปไหน สายตาของเธอนิ่งสนิทมองไปยังภาพวาดสีน้ำมันบนผนังฝั่งตรงข้าม หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความทรงจำจากชีวิตที่แล้วย้อนกลับมาฉายชัด... ในตอนนั้น ธาวินคือคนที่ไม่เคยปฏิเสธมารดาเลยสักครั้ง เขาเลือกจะปล่อยมือเธอในวันที่ยากลำบากที่สุด แต่ภาพตรงหน้าในเวลานี้กลับสวนทางกับทุกสิ่งที่เธอเคยรู้จัก “แกจะเสียใจ ธาวิน” คุณหญิงภัทราเค้นเสียง “ผู้หญิงแบบนั้นมันก็แค่เห็นแกเป็นของเล่น วันหนึ่งที่แกไม่มีตำแหน่งประธานบริษัท ไม่มีนามสกุลอัครเดโชค้ำคอ เธอจะทิ้งแกไปเหมือนเศษขยะ” ธาวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข มีเพียงความสมเพชในโชคชะตาที่วนลูปกลับมาให้เขาได้เห็นสันดานของคนใกล้ตัว “ถ้าเธอจะทิ้งผมไป ก็ให้มันเป็นเพราะตัวผมเอง ไม่ใช่เพราะครอบครัวของผมบีบบังคับเธอเหมือนที่ผ่านมา... อีกอย่างนะครับคุณแม่ ผมไม่ได้เป็นประธานบริษัทเพราะนามสกุลนี้ แต่ผมเป็นเพราะฝีมือของผมเอง และถ้าคุณแม่ต้องการให้ผมพิสูจน์ ผมก็พร้อมจะทิ้งทุกอย่างแล้วไปเริ่มต้นใหม่กับเธอจากศูนย์... คุณแม่กล้าเดิมพันกับผมไหมล่ะครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง อากาศดูเหมือนจะเบาบางจนหายใจลำบาก ลลินตัดสินใจลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้าไปหาชายหนุ่มช้าๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอทำให้ธาวินชะงัก ก่อนที่เธอจะแตะมือลงบนแขนของเขาเบาๆ เพียงสัมผัสนั้น ความเกรี้ยวกราดในแววตาของธาวินก็ละลายหายไปกลายเป็นความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด “พอเถอะค่ะ ธาวิน” ลลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวาน “การพิสูจน์ตัวเอง ไม่ได้หมายความว่าเราต้องพังทุกอย่างเพื่อแสดงความกล้าหาญ” เธอหันไปมองคุณหญิงภัทราด้วยสายตาที่สงบนิ่งและมีวุฒิภาวะ “ดิฉันเข้าใจนะคะว่าคุณหญิงรักลูกชายมากแค่ไหน ความกลัวที่คุณหญิงมี ก็คือความกลัวเดียวกับที่ดิฉันเคยมี... กลัวว่าคนที่เรารักจะสูญเสียสิ่งที่ดีที่สุดไป แต่ในเมื่อความสุขของเขาคือการได้ใช้ชีวิตร่วมกับดิฉัน ดิฉันก็จะไม่ปล่อยให้เขาต้องโดดเดี่ยวในการต่อสู้นี้เช่นกันค่ะ” “อย่ามาทำเป็นพูดดี!” คุณหญิงภัทราตะคอก “แกคิดว่าแกเหนือกว่าฉันเหรอ ลลิน?” “เปล่าเลยค่ะ” ลลินยิ้มบางๆ “ดิฉันแค่กำลังจะบอกว่า... ถ้าธาวินต้องเสียสละตำแหน่งนี้เพื่อแลกกับอิสระ ดิฉันยินดีจะร่วมทางไปกับเขา แม้ว่าทางสายนั้นจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบก็ตาม คุณหญิงควรดีใจนะคะที่มีลูกชายที่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองมากกว่าผลประโยชน์ส่วนตน” บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของธาวินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเหลือบมองมารดาแล้วกดรับสาย “ว่าไง” เขาพูดเพียงสั้นๆ ทว่าเมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย ดวงตาของธาวินก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่จับโทรศัพท์สั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงแล้วมองหน้าลลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง “ใครโทรมาคะ?” ลลินถามอย่างสังหรณ์ใจ ธาวินมองลลินสลับกับคุณหญิงภัทรา ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้คนทั้งห้องต้องหยุดหายใจ “รินรดาถูกจับกุม... ที่สถานีตำรวจบอกว่า พบหลักฐานสำคัญในรถของเธอ ซึ่งมันถูกวางไว้เพื่อใส่ร้ายผม และตอนนี้... พวกเขากำลังมาที่นี่ เพื่อจับกุมผมในข้อหาพยายามฆ่า” ดาริกาส่องแสงหวังว่าตอนนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้นะคะ!