กำแพงในใจ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพีไม่ได้ทำให้เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนขมับของลลินระเหยหายไปเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมของเธอจดจ้องร่างสูงของธาวินที่ก้าวเดินผ่านโต๊ะจัดเลี้ยงทรงยาว มุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่เธอยอมตายก็ไม่อยากเห็นหน้า—กรินทร์ ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและเป็นต้นเหตุสำคัญของการล่มสลายของบริษัทครอบครัวเธอในชาติที่แล้ว ภาพอดีตอันแสนเจ็บปวดซ้อนทับขึ้นมาในหัวจนลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกที่กำลังประกาศความพ่ายแพ้ ทำไม... ทำไมธาวินถึงไปยืนอยู่ตรงนั้น? เขาไม่ได้เป็นแค่นักธุรกิจหนุ่มผู้ทะเยอทะยานที่เธอเคยรู้จักในอดีตหรอกหรือ หรือว่านี่คือเกมธุรกิจที่เธอไม่มีวันตามทัน การที่ธาวินเข้าไปพัวพันกับกรินทร์ หมายความว่าเขายังคงเป็นคนเดิม คนที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อความสำเร็จโดยไม่สนว่าใครจะแหลقสลายอย่างนั้นสินะ "ลลินคะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะ เธอไหวหรือเปล่า" เสียงกระซิบด้วยความเป็นห่วงของรินรดา ดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาแตะแขนเธอเบาๆ เพื่อเรียกสติ ลลินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามควบคุมมือที่กำลังสั่นเทาไม่ให้ใครสังเกตเห็น เธอเบือนสายตากลับมามองเพื่อนสนิท พยายามปั้นรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต "ฉันไม่เป็นไรค่ะริน แค่... รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศในงานนิดหน่อย" "โกหกไม่เนียนเอาเสียเลยนะ" รินรดาหรี่ตามองอย่างรู้ทัน ก่อนจะเบนสายตาตามมองไปยังจุดที่ธาวินกำลังยืนสนทนากับกรินทร์อย่างออกรส "อ๋อ... มองสามีเธอนั่นเองสินะ กำลังคุยกับคุณกรินทร์เหรอ คนนั้นน่ะเหรอที่เธอเคยบอกว่า..." "พอทีค่ะริน" ลลินตัดบทเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความเฉียบขาดจนเพื่อนสาวชะงักไป "อย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีกเลยค่ะ" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยอะไรต่อ ร่างสูงของธาวินก็ผละจากการสนทนากลุ่มนั้นแล้วก้าวย่างตรงมายังมุมที่เธอยืนอยู่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและร่องรอยของความตั้งใจบางอย่างที่อ่านยาก แต่สำหรับลลินในตอนนี้ ทุกย่างก้าวของเขาเปรียบเสมือนชนวนระเบิดที่พร้อมจะทำลายความสงบสุขในใจเธอให้พังครืน "ลลิน..." ธาวินเอ่ยเรียกเสียงนุ่ม ทว่าแฝงความเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย เขายื่นมือหมายจะแตะศอกเธอตามความคุ้นเคยเดิม แต่ลลินกลับถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างรวดเร็ว ราวกับสัมผัสของเขาคือไฟที่ลวกผิว การกระทำนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ธาวินชะงักมือค้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความราบเรียบ "คุณไปคุยอะไรกับเขามาคะ" ลลินเปิดฉากถามทันที น้ำเสียงของเธอเย็นชาและห่างเหิน ราวกับเขากลายเป็นคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินสวนกันในตรอกมืด "ผมคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่... เรื่องที่เราเคยคุยกันไว้" ธาวินตอบตามตรง น้ำเสียงเจือความระมัดระวังอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ดีว่าชื่อของกรินทร์คือรอยแผลเป็นที่ลึกที่สุดในใจภรรยา "เรื่องที่เราคุย?" ลลินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย "คุณคิดว่าฉันโง่หรือคะธาวิน ถึงไม่รู้ว่าคนอย่างกรินทร์เล่นตลกอะไรอยู่เบื้องหลัง แล้วคุณ... กำลังเดินเข้าไปหาเขาด้วยความเต็มใจ หรือเพราะความทะเยอทะยานที่มันฝังรากลึกอยู่ในกระดูกของคุณกันแน่!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันที ธาวินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการปกป้องตัวเอง แต่เมื่อเขาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและหวาดระแวง ทิฐิทั้งหมดก็พลันสลายกลายเป็นความว่างเปล่า "ลลิน ฟังผมก่อน..." เขาก้าวเข้าไปหาอีกนิด พยายามลดทอนระยะห่าง "ผมไม่ได้ทำเพื่อความทะเยอทะยานแบบนั้นอีกแล้ว ในชาติ... เอ่อ ในตอนนี้ สิ่งที่ผมทำ ผมทำเพื่อพวกเรา เพื่ออนาคตที่เรา..." "พอเถอะค่ะ!" ลลินยกมือขึ้นห้ามเสียงแข็ง ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่พยายามอดกลั้นไว้ "หยุดโกหกเสียทีธาวิน! คุณพูดคำว่า 'เพื่อเรา' มาสيบหน้าร้อยหนแล้ว แต่ผลลัพธ์ที่ได้คืออะไรล่ะคะ? คือความพินาศ คือวันที่ฉันต้องมองดูทุกสิ่งที่ครอบครัวสร้างมาพังทลายไปต่อหน้าต่อตา!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดาที่ยืนอยู่ข้างๆ ลลินได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับถ้อยคำที่รุนแรงเกินกว่าเรื่องทะเลาะทั่วไปของสามีภรรยา เธอเอื้อมมือไปดึงแขนลลินเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ แต่วินาทีนี้ ลลินไม่สนอะไรอีกแล้ว ธาวินยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วอก รอยจูบและอ้อมกอดแสนอบอุ่นในยามเช้าที่ผ่านมาดูราวกับเป็นเรื่องโกหกเมื่อเผชิญหน้ากับกำแพงน้ำแข็งที่ลลินเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่—กำแพงที่สูงชันและหนาเตอะเสียจนเขาไม่รู้เลยว่าชาตินี้จะมีปัญญาปีนข้ามมันไปได้อีกหรือไม่ "คุณไม่เชื่อใจผมเลยสินะ" เสียงของธาวินแหบพร่า ดวงตาคู่คมไหวระริกเป็นครั้งแรก "ไม่ว่าผมจะพยายามแก้ไขความผิดพลาดสักแค่ไหน ในสายตาของคุณ... ผมก็ยังคงเป็นตัวการทำลายล้างคนเดิมเสมอใช่ไหม" "ใช่ค่ะ!" ลลินตอบกลับทันควันอย่างไร้ความลังเล แม้หัวใจของเธอจะเจ็บแปลบราวนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงก็ตาม "เพราะคนอย่างคุณ ไม่มีวันเปลี่ยนสันดานได้หรอกค่ะธาวิน ความโลภมันอยู่ในสายเลือดของคุณ ตั้งแต่วันนี้... ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ อย่ามายุ่งกับเรื่องของฉัน หรือบริษัทของฉันอีกเลย" เธอหันหลังกลับทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอื้อnคำแก้ตัวใดๆ อีก น้ำตาที่อดกลั้นไว้หยดลงกระทบพื้นพรมราคาแพง ขณะที่เธอก้าวเดินหนีจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว โดยมีรินรดารีบซอยเท้าก้าวตามหลังมาติดๆ เพื่อประคองร่างที่สั่นเทาของเพื่อนรัก ธาวินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามาซัดกระหน่ำในอกราวกับคลื่นใต้น้ำ เขา以为การย้อนเวลากลับมาคือโอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง แต่เขากลับลืมไปว่า... รอยแผลที่ลลินได้รับในอดีตนั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะเยียวยาได้ด้วยคำพูดหวานหูเพียงไม่กี่คำ มือหนากำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเงียบงันรอบกายทำให้หัวใจที่ด้านชาค่อยๆ กลับมารู้สึกเจ็บปวดอีกครั้ง ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังเดินกลับไปทางเดิม เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็หยุดลงตรงหน้าเขา "ดูเหมือนภรรยาของคุณ จะไม่ได้ต้อนรับความหวังดีของคุณสักเท่าไหร่นะครับ... คุณธาวิน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงแววเย้ยหยันดังขึ้น ธาวินเงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อดวงตาประสานเข้ากับใบหน้าเปื้อนยิ้มของชายคนที่เพิ่งสนทนาด้วยเมื่อครู่ เลือดในกายของเขาก็พลันเดือดพล่านขึ้นมาทันที กรินทร์ยืนกอดอก มองเขาด้วยสายตาราวกับผู้ชนะที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในมือ กรินทร์ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้ธาวินต้องชะงักกึก และทำให้ทุกอย่างในหัวของเขาร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม "ถ้าคุณสนใจจะร่วมมือกับผมจริงๆ เพื่อผลกำไรมหาศาลที่ภรรยาคุณไม่มีวันให้คุณได้... ผมมีข้อเสนออีกอย่าง ที่รับรองว่าคุณจะต้องสนใจแน่ๆ ครับ" ดาราการส่องแสงขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ