ความหวังที่ริบหรี่

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวรอดจากการแต่งงานล้มเหลวครั้งก่อนจะทำให้คุณรับมือกับสถานการณ์นี้ได้ คุณคิดผิดถนัดนะคะ ลลิน” เสียงกระด้างของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงทางเดินของบริษัท ธาวินขยับตัวบังหน้าลลินไว้โดยสัญชาตญาณ ทว่ามือของลลินที่แตะอยู่บนแขนเขาไม่ได้สั่นไหวอย่างที่ควรจะเป็น แม้ภายในใจของเธอจะรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งเกาะกุมจนแทบหยุดหายใจก็ตาม ชื่อ ‘คุณหญิงรสา’ ที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ของธาวินเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่ชื่อแม่ของเขา แต่เปรียบเสมือนป้ายประกาศเตือนภัยสีแดงฉานที่เธอรู้จักดีจากชีวิตในอดีต “คุณแม่มาที่นี่ทำไมคะ?” ธาวินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาเข้มจัดขึ้น เขากดวางสายโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นไม่หยุดยั้งก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง “มาดูว่าลูกชายของแม่กำลังเสียสติไปถึงไหน” คุณหญิงรสาเหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตาเย็นชาของท่านกวาดมองลลินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “คนงานในบริษัทกำลังซุบซิบกันเรื่องโปรเจกต์ใหม่ที่ถูกระงับกะทันหัน เพราะการจัดการที่ไร้มาตรฐานของใครบางคน... หรือต้องให้แม่พูดชัดกว่านี้ ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังทำลายสิ่งที่ลูกสร้างมากับมือ?” ลลินสูดลมหายใจลึก เธอรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวคุณหญิงรสา นี่คือกลยุทธ์แบบเดิมที่เธอเคยพ่ายแพ้ในชีวิตก่อน การโจมตีเรื่องงานคือช่องทางที่ง่ายที่สุดในการทำลายความน่าเชื่อถือของเธอ และดูเหมือนว่าในรอบนี้ คุณหญิงจะเตรียมตัวมาอย่างดีกว่าเดิมมาก “ดิฉันเข้าใจค่ะว่าคุณหญิงมีอำนาจในการตัดสินใจเรื่องทิศทางของบริษัท แต่ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในโปรเจกต์นี้ มีหลักฐานยืนยันชัดเจนว่าเกิดจากการแทรกแซงข้อมูลจากบุคคลภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาต” ลลินโต้ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท เธอไม่ได้หลบสายตา “หากคุณหญิงต้องการคำอธิบาย ดิฉันพร้อมจะนำเสนอในที่ประชุม ไม่ใช่การกล่าวหาลอยๆ ในพื้นที่สาธารณะแบบนี้ค่ะ” คุณหญิงรสาหัวเราะหึในลำคอ “ความมั่นใจเกินตัวนี่เองที่ทำให้เธอตกต่ำได้ขนาดนั้น ลลิน... จำไว้ว่าในโลกของธุรกิจ ความถูกต้องไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดเสมอไป แต่การมี ‘ที่ยืน’ ที่มั่นคงต่างหาก” เมื่อคุณหญิงเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลชวนอึดอัด ธาวินหันมาหาลลินทันที มือของเขาเอื้อมหมายจะกุมมือเธอ แต่ลลินกลับถอยห่างเพียงเล็กน้อย “คุณเห็นไหมคะ?” ลลินพึมพำ “ทุกอย่างกำลังจะเริ่มขึ้นเหมือนเดิม ปัญหาที่ทำงานถูกขุดขึ้นมาเป็นข้ออ้าง... ธาวินคะ เรากำลังทำเรื่องนี้ให้ยากเกินไปหรือเปล่า?” “ลลิน ฟังผมนะ” ธาวินคว้ามือเธอไว้คราวนี้แน่นขึ้นจนเขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบจากผิวหนังของเธอ “ผมไม่ยอมให้ใครมาทำลายคุณอีก ไม่ว่าจะเป็นแม่ผมหรือใครก็ตาม โปรเจกต์ที่ถูกระงับ ผมมีวิธีจัดการ เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำ และผมจะลากตัวคนที่อยู่เบื้องหลังออกมาให้ได้” ทว่าความหวังที่ธาวินมอบให้กลับดูริบหรี่ลงทันตา เมื่อเข็มนาฬิกาบนผนังเดินไปข้างหน้าไม่กี่นาที เลขาฯ หน้าห้องของธาวินก็เดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก “คุณธาวินคะ! บอร์ดบริหารกำลังจะเปิดประชุมวาระเร่งด่วนค่ะ... พวกเขาเรียกร้องให้คุณลลินเข้าพบเพื่อชี้แจงเรื่องข้อมูลรั่วไหลในโปรเจกต์ลับ และ...” เลขาฯ เว้นจังหวะ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะพูดต่อ “ประธานบอร์ดบอกว่า หากคุณลลินไม่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ จะมีการขอให้คุณลลินพ้นจากตำแหน่งรักษาการหัวหน้าโครงการทันทีค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของธาวินอีกครั้ง ครั้งนี้มันหนักอึ้งกว่าครั้งไหนๆ ลลินมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่เธอกำลังจะมอบหัวใจให้ใหม่อีกครั้ง เธอเห็นความโกรธแค้นที่เขามีต่ออำนาจมืดรอบตัว และความเจ็บปวดที่เขาไม่สามารถปกป้องเธอได้ในทันที “ไปกันเถอะค่ะ” ลลินพูดพลางจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ “ในเมื่อพวกเขาสั่งเปิดเกมรุก เราก็ต้องรับมือให้ถึงที่สุด” ระหว่างที่ทั้งคู่เดินผ่านโถงทางเดินไปสู่ห้องประชุมใหญ่ ลลินเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะรับแขกหน้าห้องประชุมชื่อของเธอถูกเขียนไว้บนซองด้วยลายมือที่คุ้นตาอย่างประหลาด ลายมือที่เธอไม่ได้เห็นมาหลายปี... ลายมือของอดีตสามีในชาติที่แล้วของเธอ เธอหยุดชะงัก หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบซองนั้นขึ้นมา ในขณะที่เสียงประตูกระจกบานใหญ่ของห้องประชุมค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าของผู้คนที่นั่งรออยู่ด้านใน... และคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะไม่ใช่คุณหญิงรสาอย่างที่เธอคาดคิด เขานั่งอยู่ที่นั่น... ผู้ชายที่ควรจะจบชีวิตไปแล้วในความทรงจำของเธอ—ชายผู้ถือครองความลับทั้งหมดที่อาจจะผลักให้ชีวิตของเธอกับธาวินดำดิ่งลงสู่เหวอีกครั้ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลลินผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้นะคะ