ภาระของคนวัยผู้ใหญ่

“คุณจะแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าคนเดียวอีกนานแค่ไหนคะ ธาวิน?” เสียงของลลินเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน เธอไม่ได้ตะโกนใส่เขา แต่น้ำเสียงที่สั่นพร่าเพียงเล็กน้อยนั้นกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของชายหนุ่มที่กำลังยืนหันหลังให้เธออยู่ริมระเบียงทำงาน ในมือของเขายังคงถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังสว่างวาบด้วยตัวเลขมหาศาลของตัวเลขในโปรเจกต์ที่กำลังประสบปัญหา ธาวินไม่ได้หันกลับมา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเห็นแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูตึงเครียดขึ้นชัดเจน “ผมแค่ไม่อยากให้มันพังลงมาเหมือนครั้งที่แล้ว ลลิน... ครั้งนี้ผมมีสิ่งที่ต้องปกป้องมากกว่าผลกำไร” “สิ่งที่คุณกำลังปกป้อง อาจจะเป็นตัวคุณเองที่กำลังจะพังทลายลงเสียก่อนนะคะ” ลลินวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นดังสะท้อนก้องในห้องทำงานที่เงียบงัน เธอเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ สังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาที่เขาพยายามปิดบังด้วยความนิ่งเฉยในยามปกติ ธาวินในวัยนี้ไม่ใช่ชายหนุ่มผู้ทะเยอทะยานที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อชัยชนะเหมือนในอดีต แต่วิสัยทัศน์ของเขาในตอนนี้กลับถูกห่อหุ้มด้วยภาระหน้าที่ที่เขา ‘เลือก’ จะแบกมันไว้ด้วยความรัก “ถ้าคุณล้มลงไป ใครจะดูโครงการนี้ต่อ? ใครจะอยู่กับฉันในวันที่ทุกอย่างสำเร็จ?” เธอเอ่ยถามพร้อมวางมือลงบนแผ่นหลังของเขา สัมผัสถึงความเกร็งแน่นของกล้ามเนื้อ ธาวินหมุนตัวกลับมา เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที ดวงตาคู่นั้นจ้องมองลลินราวกับจะค้นหาคำตอบในชีวิตของตนเองผ่านดวงตาของเธอ “ผมเคยคิดว่าความรักคือการพิสูจน์ตัวเองให้เห็นว่าผมคู่ควรกับคุณ แต่พอได้ย้อนกลับมา... ผมถึงได้รู้ว่าความรักคือการยอมรับว่าผมเองก็อ่อนแอได้ ลลินครับ... ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือการพิสูจน์ว่าผมจะเปลี่ยน ‘ผลลัพธ์’ ของเราได้จริงๆ” เขากุมมือเธอไว้แน่น จนลลินรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขา “ผมกำลังจะเซ็นสัญญาที่เสี่ยงที่สุด หากมันพลาด เราอาจจะเสียทุกอย่าง แต่ถ้าสำเร็จ... เราจะมีอนาคตที่ไม่มีวันต้องหันหลังกลับไปมองอดีตที่เลวร้ายนั้นอีก” “แต่ถ้ามันพลาด... คุณจะเหลืออะไรคะ?” ลลินถามเสียงแผ่ว “ผมจะเหลือคุณไงคะ” ธาวินตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ผมไม่ยอมให้มันหลุดมือไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” บรรยากาศในห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในวัยนี้ไม่ได้เป็นไปอย่างฉาบฉวยเหมือนในวัยเยาว์ แต่มันคือการประคองกันผ่านช่วงเวลาที่เปราะบาง ธาวินไม่ใช่คนเดิมที่หยิ่งผยอง แต่เป็นคนที่รู้จักความเจ็บปวดจากการสูญเสียอย่างลึกซึ้ง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาน่ากลัวสำหรับความรู้สึกของลลิน... เพราะเขากำลังเล่นกับความหวังของเธออย่างรุนแรง ขณะที่ลลินกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่รินรดาจะถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา ใบหน้าของเพื่อนสนิทดูเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ธาวิน... ลลิน...” รินรดามองทั้งคู่ด้วยสายตาระแวดระวัง “ฉันไม่อยากขัดจังหวะหรอกนะ แต่ฉันว่าพวกเธอต้องดูข่าวเช้านี้ก่อน” รินรดาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะหน้าทั้งสองคน หน้าจอโชว์พาดหัวข่าวการตรวจสอบทุจริตภายในบริษัทคู่สัญญาหลักที่ธาวินกำลังจะเซ็นสัญญาด้วยในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ข้อมูลทั้งหมดชี้ชัดว่าบริษัทนั้นคือ ‘นอมินี’ ของกลุ่มนักการเมืองท้องถิ่นที่ถูกจับตามองอย่างหนัก ใบหน้าของธาวินเปลี่ยนเป็นสีซีดทันทีที่เห็นชื่อบริษัทนั้น “เป็นไปไม่ได้... คนของผมตรวจสอบแล้วว่าพวกเขาสะอาด” “คนที่ตรวจสอบให้เธอ อาจจะเป็นคนที่รับเงินจากทางนั้นมานานแล้วก็ได้นะ” รินรดาเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ธาวิน... เธอแบกความหวังไว้จนลืมดูว่าคนรอบข้างที่เธอไว้ใจ อาจจะเป็นคนที่ผลักเธอลงเหว” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความสั่นคลอนของความจริงที่เริ่มปริแตก ลลินมองไปที่ธาวิน เห็นแววตาของเขาที่เริ่มสะท้อนถึงความโกรธปนความผิดหวังในตัวเอง “หากคุณเซ็นสัญญาฉบับนี้... ไม่ใช่แค่โครงการที่พังนะคะ ธาวิน” ลลินกระซิบ “ชื่อเสียงที่คุณอุตส่าห์สร้างใหม่ในชาตินี้จะมลายหายไปในพริบตา” ธาวินหลับตาลงแน่น มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนสั่น มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาเริ่มสั่นเตือนสายเรียกเข้าจากบุคคลที่เขากำลังรอคอยจะเซ็นสัญญาด้วย ทว่าชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์กลับไม่ใช่ชื่อนักธุรกิจที่เขาควรจะคุยด้วย แต่มันเป็นเบอร์ส่วนตัวของ ‘ใครบางคน’ ที่ลลินและเขารู้จักดีจากอดีตที่ควรจะจบสิ้นไปแล้ว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปที่หน้าจอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความตื่นตระหนก แต่มันคือความหวาดหวั่นที่ลึกยิ่งกว่าเดิม “ลลินครับ...” ธาวินหันมามองเธอด้วยสายตาที่เด็ดขาดแต่ปนความเจ็บปวด “คนที่โทรมาตอนนี้... คือคนเดียวกับคนที่เคยวางแผนทำให้เราเลิกกันเมื่อชาติที่แล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลลินและธาวินผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้นะคะ ดาริกาส่องแสงค่ะ