การยอมรับความจริง

“ถ้าคุณยังจะกอดฉันด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับกำลังกอด ‘อดีต’ แบบนี้... เราก็ควรจะหยุดเถอะค่ะ ธาวิน” ลลินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของเขา น้ำเสียงของเธอราบเรียบ หากทว่าสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วของเธอแตะลงบนปกเสื้อสูทที่ไร้รอยยับของชายหนุ่ม กลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่คุ้นเคยมานับสิบปี—ไม่ว่าจะเป็นในชาติภพที่ความรักจบลงด้วยคราบน้ำตา หรือในชาตินี้ที่ทุกอย่างกำลังพยายามเริ่มต้นใหม่—ยังคงมีอิทธิพลต่อหัวใจเธออย่างร้ายกาจ ธาวินไม่ตอบทันที เขายังคงประคองกอดเธอไว้หลวมๆ ความร้อนจากฝ่ามือที่แนบอยู่กลางหลังของลลินเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมาข้างใบหูของเธอ “ผมไม่ได้กอดอดีต ลลิน” เขากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าและหนักแน่น “ผมกำลังกอดความผิดพลาดของตัวเอง ที่พยายามแก้ไขให้ดีที่สุดในปัจจุบัน... และถ้าคุณคิดว่ามันคือกอดที่อ้างว้าง คุณก็ลองมองตาผมดูสิ ว่าสิ่งที่คุณเห็นข้างในนั้น มันมีเศษเสี้ยวของคนในอดีตเหลืออยู่บ้างไหม” ลลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยสั่นระริกเหมือนผิวน้ำที่ถูกหยดน้ำฝนกระทบ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมคู่นั้น ที่ในยามนี้มันไม่ได้มีความทะเยอทะยานที่เย็นชาเหมือนวันวาน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเปราะบางและความอ้อนวอนอย่างที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายอย่างธาวิน เธอเบือนหน้าหนี พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย “คนเราไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ หรอกนะคะ โดยเฉพาะนิสัยที่ฝังรากลึก... คุณพยายามทำดีกับฉัน เพราะคุณรู้สึกผิดที่เคยทำลายชีวิตฉันในชาติก่อน หรือเพราะคุณรักฉันจริงๆ กันแน่คะ?” “มันต่างกันตรงไหนหรือครับ?” ธาวินถามกลับ พร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าลลินออกอย่างเบามือ “ถ้าความรักของผมในตอนนี้ คือการเรียนรู้ที่จะประคองคุณไว้ด้วยความถนอม ไม่ใช่ครอบครองด้วยความเห็นแก่ตัว... ความรู้สึกผิดก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมตระหนักว่า ผมเกือบทำเพชรล้ำค่าที่สุดในชีวิตหล่นหายไปตลอดกาล” คำพูดนั้นจี้จุดที่ลลินพยายามปิดตายมาตลอด หัวใจของเธอ—ที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาเพื่อป้องกันการถูกทำร้าย—บัดนี้กลับอ่อนยวบยาบเหมือนปุยเมฆที่ถูกลมพายุพัดพา ความจริงที่เธอพยายามหลอกตัวเองมาเกือบครึ่งค่อนเรื่องว่า ‘เธอไม่เหลือความรู้สึกให้เขาแล้ว’ มันพังทลายลงในพริบตา ลลินรู้ตัวดีว่าเธอไม่ได้รังเกียจสัมผัสของเขา ตรงกันข้าม... เธอโหยหามันมาตลอด เพียงแต่ความหวาดกลัวต่อการล้มเหลวซ้ำสองมันสูงเกินกว่าจะยอมรับ เธอรักเขา... รักจนแทบจะหยุดหายใจ ทุกครั้งที่เห็นเขาพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอ หัวใจดวงเดิมที่เคยถูกเขาทุบทำลายทิ้ง ก็กลับเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ “คุณมันร้ายกาจมากนะธาวิน” ลลินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาบนแก้ม “คุณรู้ว่าจุดอ่อนของฉันคืออะไร และคุณก็ใช้มันเล่นงานฉันอย่างเลือดเย็น” “ถ้าการเปิดเผยความรู้สึกคือการเล่นงาน งั้นผมก็ยอมเป็นคนเลวในสายตาคุณ... ตราบใดที่ผลลัพธ์คือการที่คุณยอมเปิดประตูหัวใจให้ผมได้กลับเข้าไป” ธาวินก้มลงประทับจูบแผ่วเบาที่ขมับของเธอ ลลินไม่ได้ขัดขืน เธอหลับตาลงรับสัมผัสที่อบอุ่นและโหยหา ราวกับว่าฤดูหนาวอันยาวนานในใจของเธอได้สิ้นสุดลง และฤดูใบไม้ผลิกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งด้วยไออุ่นจากเขา ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนหวาน เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับการเปิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของรินรดาพุ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือของเธอถือสมาร์ทโฟนที่เปิดหน้าจอกระจายข่าวร้อนแรงในโลกโซเชียล “ธาวิน! ลลิน! พวกคุณต้องดูนี่!” รินรดาหอบหายใจก่อนจะยื่นหน้าจอให้ทั้งสองดู ภาพถ่ายที่ถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายไว้ขณะที่พวกเขากำลังกอดกันในที่สาธารณะเมื่อวานนี้ถูกเผยแพร่ออกไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของลลินกระตุกวูบไม่ใช่ข่าวฉาวของทั้งคู่ “นั่น...” ลลินยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่เดินเคียงคู่มากับนักข่าวในคลิปวิดีโอสัมภาษณ์ “เขายังไม่ตาย... เป็นไปไม่ได้!” ธาวินกระชากมือถือมาดู ก่อนจะหันขวับกลับไปมองประตูห้องที่เพิ่งถูกปิดลง โดยมีเงาร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่หลังบานประตูนั้นด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่มีวันลืม ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหัวใจอันซับซ้อนของลลินและธาวินมาด้วยกันนะคะ ดาริกาส่องแสงจะตั้งใจร้อยเรียงตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่านี้ค่ะ