ก้าวข้ามความทิฐิ

"ถ้าคุณคิดว่าการยืนนิ่งแบบนี้จะเปลี่ยนความจริงที่เกิดขึ้นได้ ธาวิน... คุณคิดผิดแล้วค่ะ" เสียงของลลินราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในจังหวะจบประโยค เธอไม่ได้หันกลับไปมองเจ้าของเงาร่างที่ยืนขวางทางออกอยู่หลังบานประตูห้องทำงาน มือที่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีดของธาวินสั่นสะท้าน เขามองแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนับพันที่ถาโถมเข้ามาในคราวเดียว—ความผิดบาป ความโหยหา และความหวาดกลัวว่าโอกาสที่เขาเพียรพยายามไขว่คว้ามาตลอดอาจกำลังแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา ธาวินก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นไม้ดูหนักอึ้งราวกับเขากำลังเดินบนเศษแก้ว เขาไม่ได้พยายามจะรั้งเธอด้วยกำลัง แต่เขากำลังรั้งเธอด้วยความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิด "ผมไม่ได้จะเปลี่ยนความจริง... ลลิน" เขากล่าวเสียงพร่า "แต่ผมกำลังพยายามทำลาย 'กับดัก' ที่ผมเคยสร้างขึ้นมาเองในอดีต" ลลินชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีแววของความโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่าจนน่าใจหาย ซึ่งนั่นกลับเจ็บปวดสำหรับธาวินยิ่งกว่าการถูกตะคอกใส่เสียอีก "กับดักที่คุณว่า... คือความทิฐิที่ทำลายชีวิตเราสองคนในวันนั้นใช่ไหมคะ?" เธอถามพลางหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "ธาวินคะ คุณคิดว่าการที่คุณมาทำท่าทางสำนึกผิดในตอนนี้ มันจะช่วยให้ฉันลืมภาพที่คุณผลักไสฉันออกไปในวันที่ฉันต้องการคุณที่สุดได้จริงๆ หรือ" ธาวินทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานหรูหรา การกระทำนั้นทำให้ลลินเบิกตากว้าง ความเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งที่เธอคุ้นเคยดูเหมือนจะเลือนหายไป เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่ยอมสละศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อก้าวข้ามกำแพงในใจของเขาเอง "ผมไม่ได้ขอให้คุณลืม... ผมไม่มีสิทธิ์นั้น" เขาเอื้อมมือไปแตะชายกระโปรงของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าไม่กล้าแม้แต่จะคว้ามือเธอไว้ "แต่ผมขอโอกาส... ขอโอกาสให้คนที่ไม่เคยเข้าใจคำว่า 'รัก' ในแบบที่ควรจะเป็น ได้เรียนรู้ที่จะรักคุณในแบบที่ลลินสมควรได้รับ" ลลินเบือนหน้าหนี น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอเบ้า เธอเม้มปากแน่น ความทรงจำจาก 'ชาติที่แล้ว' กับภาพตรงหน้าเริ่มซ้อนทับกัน ความเจ็บปวดในวันวานทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังอันแข็งแกร่งที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากการถูกทำร้ายซ้ำสอง "ความรักของคนเรามีขีดจำกัดนะคะ ธาวิน" เธอพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ฉันเองก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่เทพธิดาที่จะมีหัวใจกว้างขวางพอจะให้อภัยทุกอย่างได้ง่ายๆ เพียงเพราะคำพูดสวยหรูของคุณ" "ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่ต้องให้อภัยผมทันทีก็ได้" ธาวินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำแต่แน่วแน่ "จงใช้ความโกรธ ใช้ความระแวง หรือแม้แต่ใช้ผมเป็นที่รองรับความเจ็บปวดที่คุณมี... แต่ขอเพียงอย่างเดียว อย่าผลักไสผมออกไปจากชีวิตคุณอีกเลย ให้ผมได้อยู่ตรงนี้... ในฐานะคนที่พร้อมจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อคุณทุกวัน" คำพูดของเขาจี้จุดอ่อนของเธอ ลลินจดจำได้ดีว่าในอดีตธาวินไม่เคยลดตัวลงมาทำแบบนี้ เขาเป็นพวก 'ไม่เคยผิด' และ 'ต้องเหนือกว่าเสมอ' แต่สิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้คือการเปิดเปลือยบาดแผลของตัวเองให้เธอเห็น สิ่งนี้ต่างหากที่ทำให้หัวใจของเธอที่เคยด้านชาเริ่มสั่นคลอน จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ลลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ประตูห้องเปิดออกโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต รินรดาเดินเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน แต่เมื่อเห็นภาพธาวินที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าลลิน เธอก็ชะงักค้างไปชั่วขณะ "ลลิน... ฉันขอโทษที่เสียมารยาท" รินรดากล่าว แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่เธอมองว่าเป็นต้นเหตุของความทุกข์ระทมของเพื่อนรัก "แต่มีคนต้องการพบคุณ... เขาเพิ่งมาถึง และดูเหมือนว่าสิ่งที่เขานำมาด้วย จะสำคัญกว่าเรื่องราวความรักของใครบางคนแถวนี้" ลลินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอเหลือบมองธาวินที่ลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะหันไปถามรินรดา "ใครกันคะริน ที่จะสำคัญไปกว่าเรื่องของฉันกับธาวินในตอนนี้?" รินรดาไม่ตอบ แต่เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะทำงาน ลลินเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน ทันทีที่สายตาปะทะกับตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้น ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากความเสียใจเป็นความตื่นตระหนกอย่างฉับพลัน ธาวินเดินเข้ามาใกล้ พยายามจะมองสิ่งที่อยู่ในมือเธอ แต่ลลินกลับถอยหลังกรูด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา "นี่มัน... ไม่จริงใช่ไหม?" ลลินพึมพำ มือไม้สั่นเทาจนเอกสารหลุดมือร่วงลงสู่พื้น "เขาไม่ได้แค่กลับมา... แต่เขามาเพื่อที่จะแย่งชิงทุกอย่างที่ฉันพยายามจะสร้างขึ้นใหม่... ทุกอย่างที่ฉันเคยเสียไปในอดีต!" รินรดามองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เขาไม่ได้มาคนเดียว ลลิน... และเขาก็ไม่ได้มาด้วยมือเปล่า สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือตอนนี้ คือพินัยกรรมฉบับที่พวกเราทุกคนคิดว่ามันถูกทำลายไปนานแล้ว" ดาริกาส่องแสงหวังว่าบทนี้จะพาให้หัวใจของรี้ดเดอร์เต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ