คำตอบของหัวใจ

"คุณไม่จำเป็นต้องเสแสร้งว่าจำไม่ได้หรอกค่ะ ลลิน... แววตาของคุณตอนที่มองภาพถ่ายใบนั้น มันบอกฉันชัดเจนว่าคนในอดีตกำลังย้อนกลับมาหาคุณ" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของลลิน กลิ่นหอมจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ที่วางอยู่ข้างตัวไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ลลินวางปากกาในมือลงช้าๆ เธอไม่ได้หันไปมองเพื่อนสนิท แต่กลับจ้องมองไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง "ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่อยากให้มันย้อนกลับมาล่ะคะ ริน" ลลินตอบเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวเพียงเล็กน้อยที่ปลายประโยค "บางเรื่อง... การให้มันจมหายไปกับกาลเวลา อาจจะเป็นความเมตตาที่สุดที่โชคชะตาควรจะมอบให้เรา" "แต่ธาวินไม่คิดแบบนั้นนะคะ" รินรดาเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนบ่าของเพื่อนสาวเบาๆ "เขาเปลี่ยนไปมาก ลลิน เขาไม่ใช่ชายหนุ่มผู้ทะเยอทะยานที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่ออำนาจในแบบที่คุณเคยรู้จัก เขาพยายามจะสร้างโลกใบใหม่ที่มีคุณเป็นศูนย์กลาง และเขา... กำลังรอเวลาที่จะบอกความจริงทั้งหมดกับคุณ" ลลินหลับตาลง ภาพของธาวินในอดีต—ชายผู้เย็นชาและไร้ความปราณี—ซ้อนทับกับธาวินในปัจจุบันที่มักจะส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้เสมอ ความสับสนในใจของเธอกำลังก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะที่คุ้นเคย ก่อนที่บานประตูจะเปิดออก ธาวินก้าวเข้ามาในห้อง ความกดดันในอากาศพุ่งสูงขึ้นทันที เขาสวมสูทสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่สายตาที่จ้องมองมายังลลินนั้นกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างประหลาด "รินรดา ผมขอเวลาคุยกับลลินเป็นการส่วนตัวได้ไหมครับ?" เขาไม่ได้เอ่ยขออนุญาต แต่เป็นน้ำเสียงของคนที่รู้ว่านี่คือวินาทีสำคัญที่เขาไม่สามารถรอได้อีกต่อไป รินรดาสบตาลลินเพียงชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ทั้งสองคนจมอยู่กับระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวที่ดูเหมือนจะกว้างไกลราวกับมหาสมุทร ธาวินก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ มือหนาของเขาขยับเล็กน้อยคล้ายอยากจะเอื้อมไปแตะมือเธอ แต่เขากลับกำหมัดแน่นที่ข้างตัว ความทรงจำเกี่ยวกับ 'คนผู้นั้น' ที่เขาเพิ่งเห็นในรูปถ่ายเมื่อวานยังคงกรีดลึกในใจเขา แต่มันไม่ใช่ความกลัวอีกต่อไป มันคือแรงผลักดันให้เขาต้องปกป้องลลิน... ปกป้องโอกาสที่สองที่เขาได้รับมา "ผมจำได้แล้ว ลลิน" เขาเริ่มต้นด้วยเสียงที่แหบพร่า "คนที่อยู่ในรูปนั่น... คนที่ทรยศเราในวันนั้น และเป็นคนที่ทำให้ผมสูญเสียทุกอย่าง รวมถึงสูญเสียคุณไป" ลลินเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอสั่นระริก "แล้วคุณจะทำอย่างไรคะธาวิน? ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าอดีตกำลังไล่ล่าเรามา คุณจะทำเหมือนในชาติก่อน... ทิ้งทุกอย่างเพื่อไปจัดการกับเขาด้วยตัวเองอีกครั้ง หรือจะหนีไปให้พ้นๆ อย่างที่ฉันเคยทำ?" ธาวินส่ายหน้าช้าๆ เขาขยับเข้าใกล้จนลลินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างของเขา "ผมเคยเป็นคนโง่ที่คิดว่าชัยชนะคือการทำลายศัตรูให้ราบคาบ แต่ในตอนนี้ ผมรู้แล้วว่าชัยชนะที่แท้จริงคืออะไร" เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ ในท่าทีที่จริงจังจนลลินต้องกลั้นหายใจ มือหนาของเขาค่อยๆ เอื้อมไปกุมมือเธอไว้ แผ่วเบาแต่หนักแน่น "ลลิน... ผมอาจจะไม่มีความทรงจำที่งดงามในอดีตที่จะมาพิสูจน์ความรักของเรา แต่วันนี้ ในเวลาปัจจุบันที่พระเจ้าประทานให้ผมอีกครั้ง ผมอยากจะบอกคุณว่า ทุกก้าวที่ผมเดิน ทุกแผนธุรกิจที่ผมทำ ทุกรอยยิ้มที่ผมมอบให้คุณ มันไม่ได้มีไว้เพื่อความทะเยอทะยานอย่างที่เคยเป็น แต่มีไว้เพื่อสร้างอนาคตที่เราจะได้แก่เฒ่าไปพร้อมกัน" ลลินจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเขา ที่นั่นไม่มีความกระหายอำนาจ มีเพียงความหวังและความรักที่เปราะบางแต่จริงใจ "คุณเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมเลือกที่จะดีขึ้นในทุกๆ วัน เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมยอมวางดาบในมือลง... ลลิน ได้โปรดให้โอกาสผมได้ปกป้องคุณจากอดีตที่เลวร้ายนั้น และให้โอกาสผมได้รักคุณ... จนกว่าลมหายใจสุดท้ายของผมจะหมดลง" เขาก้มลงจูบที่หลังมือของเธออย่างนุ่มนวล ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวสัมผัสทำให้หัวใจของลลินที่เคยแข็งกระด้างค่อยๆ พังทลายลง ความระแวดระวังที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตดูเหมือนจะสูญสิ้นไปในพริบตา "คุณ... คุณมั่นใจแล้วจริงๆ ใช่ไหมธาวิน ว่าจะไม่มีอะไรมาทำให้คุณเปลี่ยนใจเหมือนวันนั้น" ลลินถามเสียงสั่น ธาวินเงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยรอยยิ้มที่เจ็บปวดแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความสุข "ถ้าผมเปลี่ยนใจอีกครั้ง ขอให้โชคชะตาลงโทษผมให้เลวร้ายยิ่งกว่าครั้งก่อน... เพราะชีวิตนี้ ผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว นอกจากคุณ" เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ ทว่าทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธาวินก็สั่นรัวบนโต๊ะทำงาน หน้าจอแสดงชื่อที่เขาไม่ได้เห็นมานานแสนนาน—ชื่อของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน ธาวินชะงัก สายตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความบนหน้าจอทำเอาเลือดในกายเขาแทบหยุดไหล: *'ฉันกลับมาแล้วธาวิน... หวังว่าเธอคงยังจำรอยแผลเป็นที่ฉันฝากไว้บนหลังเธอได้นะ'* เขามองสลับระหว่างโทรศัพท์กับใบหน้าของลลินที่ยังคงมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยคำรัก ลลินกลับขมวดคิ้วเมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างผิดปกติ "ธาวิน? เกิดอะไรขึ้นคะ?" ลลินเอ่ยถามพลางจะยื่นมือไปจับโทรศัพท์ แต่เขากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วเกินไป—รวดเร็วจนเกิดเป็นรอยร้าวในความเชื่อใจที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจูบและอดีตที่ย้อนคืนในฤดูใบไม้ผลินะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของนักอ่านทุกคนเต้นรัวไปกับดาริกาส่องแสงค่ะ