อดีตที่รบกวนใจ

“คุณถ่ายมันมาทำไมคะ?” ลลินถามออกไป เสียงของเธอราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ทั้งที่ในอกข้างซ้ายกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก รูปถ่ายใบนั้น—ภาพที่จับจังหวะเธอกับธาวินในสวนสาธารณะได้พอดิบพอดี—กำลังสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงมือของชายตรงหน้า เขาไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นภายใต้แสงไฟสลัวของโถงทางเดินคอนโดมิเนียม ความเงียบที่ขยายตัวออกไปทำให้เสียงหัวใจของลลินดังขึ้นเรื่อยๆ จนน่ารำคาญ “ผมไม่ได้ถ่าย” ชายผู้นั้นกล่าวขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาติดจะเย็นชาและแหบพร่า “ผมแค่ได้รับมันมา... จากคนที่หวังดีกับชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลวของคุณ” คำว่า 'ล้มเหลว' กระแทกเข้ากลางใจของลลินเหมือนหมัดหนักๆ เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามข่มความกลัวที่เคยฝังรากลึกในอดีตชาติให้มอดลง ลลินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายในดวงตาเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความนิ่งสงบแบบผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากพอที่จะรู้ว่า เมื่อเผชิญหน้ากับปีศาจ สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่การวิ่งหนี แต่เป็นการหยุดมองดูเขี้ยวเล็บของมัน “แล้วยังไงคะ?” เธอถามต่อ พร้อมกับก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว “คุณเอามาให้ฉันดูเพื่อต้องการอะไร? ต้องการเงินปิดปาก หรือต้องการจะบอกว่าคนรักใหม่ของฉันกำลังถูกจับตามองโดยคนที่คุณเรียกว่า 'หวังดี' งั้นหรือคะ?” เขายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ลลินรู้สึกขยะแขยงจนแทบจะกลั้นหายใจ “คุณเก่งขึ้นนะลลิน... ไม่เหมือนคนขี้ขลาดที่ร้องไห้กอดรูปถ่ายเก่าๆ เมื่อห้าปีก่อนเลยสักนิด” ลมหายใจของลลินสะดุดกึก ความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือนด้วยความหวังว่าชาติภพนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายกลับพรั่งพรูเข้ามาเหมือนน้ำป่า อดีตที่เคยทำให้เธอเจ็บปวดจนแทบตาย... ความรู้สึกถูกต้อนให้จนมุม ความรู้สึกที่เหมือนมีใครบางคนคอยขีดเส้นชีวิตเธออยู่เบื้องหลังตลอดเวลา “ฉันไม่ใช่คนเดิมแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงหนักแน่น มือที่กำกระเป๋าถืออยู่ข้างตัวสั่นน้อยๆ แต่เธอไม่ยอมให้เขาสังเกตเห็น “และถ้าคุณคิดจะใช้รูปพวกนี้เพื่อทำลายชีวิตฉันเหมือนในอดีตล่ะก็ ฉันบอกได้เลยว่าคุณเสียเวลาเปล่า” “งั้นเหรอ?” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนลลินได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊กที่คุ้นเคย กลิ่นที่เป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำอันเลวร้าย ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ โทรศัพท์ในกระเป๋าของลลินก็สั่นรัวขึ้นมา รินรดาส่งข้อความเข้ามาสั้นๆ แต่ทำเอาลลินแทบสิ้นสติ *‘ลลิน! อย่าอยู่ตรงนั้นนะ! ธาวินกำลังมา แต่เขาไม่ใช่คนที่มาคนเดียว... มีคนอื่นที่น่ากลัวกว่านั้นรออยู่ข้างหลังคุณ!’* ลลินพยายามข่มใจไม่ให้หันไปมองข้างหลัง เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก และชายตรงหน้าก็เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่ถูกส่งมาล่อลวงให้เธอหลุดจากความสุขุม “ถ้าคุณคิดว่าภาพพวกนี้จะทำให้ธาวินทิ้งฉันได้ คุณคงประเมินความสัมพันธ์ของเราต่ำเกินไปค่ะ” ลลินสูดลมหายใจลึก เผชิญหน้ากับความว่างเปล่าในสายตาของอีกฝ่าย “เขารักฉันมากกว่าจะเชื่อสิ่งที่คนอย่างคุณพยายามสร้างเรื่องขึ้นมา” “เขารักคุณงั้นเหรอ?” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโยนรูปถ่ายใบนั้นทิ้งลงบนพื้น “แล้วถ้าเขารู้ว่ารูปใบถัดไปที่ผมมี... คือรูปที่เขาเป็นคน 'จัดฉาก' ให้คุณมาเจอผมที่นี่ล่ะ ลลิน?” ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลังของลลินทันที คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนความไว้ใจที่เธอเพิ่งเริ่มจะก่อร่างสร้างขึ้นมาใหม่กับธาวิน “ไม่จริง” เธอปฏิเสธ แต่เสียงเริ่มสั่นเครือ “คุณน่ะ... ไม่เคยฉลาดพอที่จะมองเห็นว่าใครคือหมาป่าในคราบคนรักหรอก” เขาเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและรูปถ่ายที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้น ลลินรีบก้มลงหยิบรูปถ่ายขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอต้องรีบไปหาธาวิน เธอต้องรู้ความจริง แต่ในวินาทีที่เธอหมุนตัวจะเดินหนี เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “ลลิน? ทำไมถึงออกมาอยู่นี่คนเดียวล่ะครับ?” เสียงของธาวินนุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้... เมื่อลลินหันไปเผชิญหน้ากับเขา แสงไฟในโถงทางเดินกลับสะท้อนแววตาของเขาให้ดูแปลกไป มันลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง และในมือของธาวิน... เขากำลังถือกล้องถ่ายรูปตัวจิ๋วที่ดูทันสมัยเกินกว่าจะเป็นเพียงอุปกรณ์สำหรับนักธุรกิจทั่วไป รอยยิ้มที่เขามอบให้เธอมันช่างอบอุ่น แต่มันกลับทำให้ลลินรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาที่พร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ “ธาวิน... นั่นอะไรคะ?” เธอถามเบาๆ พลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ธาวินไม่ได้ตอบทันที เขายกกล้องขึ้นมา กดชัตเตอร์หนึ่งครั้ง เสียง 'แชะ' นั้นดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่ไร้ผู้คน ก่อนที่เขาจะลดกล้องลงและก้าวเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีที่ดูผิดแปลกไปจากเดิม “ของขวัญสำหรับการเริ่มต้นใหม่ไงครับ... ที่รัก” ดาริกาส่องแสงหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์เต้นไม่เป็นจังหวะเช่นเดียวกับลลินนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนนี้เสมอค่ะ