คำสารภาพที่ไม่ชัดเจน

ถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวนวลในมือของลลินสั่นน้อยเสียจนผิวน้ำสีเข้มกระเพื่อมเป็นวงคลื่น ธาวินไม่ได้มองเอกสารงบการเงินบนโต๊ะประชุมกระจกใสตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขาคู่นั้น—สายตาที่เธอเคยคิดว่ามันเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอย่างไร้หัวใจเมื่อหลายปีก่อน—บัดนี้กำลังจดจ้องอยู่ที่ข้อมือซ้ายของเธอ รอยแผลเป็นจางๆ จากอุบัติเหตุในอดีตชาติที่เธอพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้เสื้อแขนยาวเนื้อนุ่ม ถูกความเงียบงันของห้องทำงานตัวนี้ดึงให้เด่นชัดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด "แผลเป็นตรงนั้น... น่าจะเจ็บมากสินะครับ... เอ๊ย... คะ" ธาวินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอหลุดสำนวนติดปากสมัยหนุ่มออกมา แต่ดวงตาของเขากลับไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่แท้จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่ลลินไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ ลลินดึงแขนเสื้อลงมาปิดรอยแผลนั้นอย่างเงียบเชียบ หัวใจของเธอกระตุกวูบด้วยความหวาดระแวง รอยจูบที่เคยเป็นความทรงจำอันขมขื่นในฤดูใบไม้ผลิปีนั้น กำลังจะกลายเป็นรอยแผลที่ถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยความจริงที่เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกปิดมันไว้ ความลับที่ว่าเธอย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้ไขชีวิตที่พังทลาย—และหัวใจที่แตกสลายของตัวเอง "มันเป็นเรื่องนานมาแล้วค่ะคุณธาวิน นานจนฉันเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันเคยเกิดขึ้น" ลลินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามรักษาเกราะกำบังอันเปราะบางของตนเองเอาไว้ ดวงตากลมโตหลบสายตาคู่นั้นของเขา หันไปมองทัศนียภาพนอกกระจกใสของตึกสูงระฟ้าแทน "แต่ผมไม่ได้ลืม" น้ำเสียงนุ่มทุบที่เจือความสั่นเครือเล็กน้อยหลุดมาจากริมฝีปากของชายหนุ่ม ธาวินขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงานฝั่งที่เธอนั่งอยู่ ระยะห่างที่เคยถูกรักษากฎเกณฑ์ของความเป็น "เจ้านายกับผู้ใต้บังคับบัญชา" หรือ "เพื่อนร่วมงานทางธุรกิจ" ถูกร่นเข้ามาอย่างถือวิสาสะ กลิ่นอายกายเนื้อของผู้ชายที่เคยเป็นสามีในอดีตชาติ—กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมกับความเย็นเยียบของกาแฟดำ—ลอยวนอยู่ในพื้นที่หายใจของเธอจนน่าอึดอัด ลลินสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ สมองของเธอกำลังประมวลผลความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตัวเขา ผู้ชายคนนี้ในอดีตไม่เคยใส่ใจแม้กระทั่งวันเกิดของเธอ ไม่เคยสังเกตด้วยซ้ำว่าเธอชอบดื่มกาแฟรสชาติไหน แล้วเหตุใด... ในเส้นเวลาใหม่นี้ สายตาของเขาถึงได้เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และความรู้สึกผิดที่ล้นปรี่เสียจนเธอเกือบจะใจอ่อน "คุณธาวินกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ? ถ้าไม่มีเรื่องงานอื่นแล้ว ฉันขอตัวก่อน เอกสารชุดนี้ฉันตรวจทานเรียบร้อยตามที่คุณต้องการแล้วค่ะ" ลลินรวบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเข้าหากัน ท่าทางรีบร้อนที่จะหนีหายจากสถานการณ์นี้ฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังตื่นตระหนก แต่ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะได้สัมผัสกับสันแฟ้มหนา ฝ่ามืออุ่นจัดของธาวินก็เอื้อมมาทับลงบนหลังมือของเธออย่างรวดเร็ว สัมผัสที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในคราวเดียวกันนั้นทำให้กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง ลลินสะดุ้งสุดตัว ราวกับถูกไฟช็อต เธอดึงมือกลับทันทีราวกับมือคู่นั้นเป็นสิ่งพองไฟ "อย่าเพิ่งไปเลยนะ... ลลิน" เขากล่าวเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนเกินขอบเขตของคำว่าเพื่อนร่วมงาน ดวงตาคมคายคู่นั้นทอดมองเธอด้วยความรู้สึกที่เปิดเปลือยจนหมดเปลือก ไม่มีมาดนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่ง ไม่มีกำแพงแห่งความสำเร็จใดๆ เหลืออยู่ มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามคว้าโอกาสครั้งที่สองด้วยหัวใจที่แหลกสลายไม่แพ้กัน เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นในความเงียบ รินรดาเพื่อนสนิทของเธอเคยเตือนไว้แล้วไม่ใช่หรือ ว่าธาวินในชาตินี้แปลกไป เขากำลังพยายามทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำในอดีต—นั่นคือการ "แคร์" ความรู้สึกของเธอ "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันนะคะคุณธาวิน เราตกลงกันแล้วว่าความสัมพันธ์ของเราจะอยู่แค่ขอบเขตไหน" ลลินพยายามเค้นน้ำเสียงให้หนักแน่นและเยือกเย็นที่สุด แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ขอบเขตเหรอ?" ธาวินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผมเป็นคนขีดเส้นเหล่านั้นขึ้นมาเองในอดีต... และผมก็เป็นคนโง่เง่าเองที่ทำลายมันจนยับเยิน ลลิน คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าคุณกำลังกลัวอะไร คุณกำลังกลัวว่าผู้ชายคนนี้จะทำร้ายคุณซ้ำสองเหมือนในความฝัน... หรือในสิ่งที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว" คำพูดของเขาทำให้ลมหายใจของลลินสะดุดกึก ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจสูงสุด หัวใจของเธอเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ *เขารู้ได้อย่างไร?* หรือว่า... เขาก็มีความทรงจำจากชาติที่แล้วเหมือนกับเธออย่างนั้นหรือ? ความคิดนี้พุ่งชนเข้ามาในหัวราวกับพายุหมุน จนเธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะ "คุณ... พูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ" ลลินเสียงสั่น เธอพยายามปฏิเสธแม้ว่ามือทั้งสองข้างจะเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก ธาวินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกก้าวหนึ่ง จนกระทั่งเงาสูงใหญ่ของเขาโอบล้อมร่างบางเอาไว้ทั้งหมด เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่สั่นระริกเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสคลอหน่วย ซึ่งเป็นภาพที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายที่แข็งกระด้างคนนี้ตลอดชีวิตการแต่งงานในชาติก่อน "วันนั้น... ฤดูใบไม้ผลิปีนั้น รอยจูบที่ผมมอบให้คุณ มันไม่ใช่ความผิดพลาด ลลิน... มันคือสิ่งที่ผมเสียใจที่สุดที่ปล่อยให้มันจบลงแบบนั้น และถ้าชาตินี้... หรือเวลาสายนี้มันให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมจะไม่ยอมปล่อยมือคุณไปเด็ดขาด" คำสารภาพที่ไม่ชัดเจนแต่เต็มไปด้วยความนัยอันลึกซึ้งนี้ หนักหน่วงเสียจนลลินแทบยืนไม่อยู่ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความจริงในนั้น ท่ามกลางความสับสนและหวาดกลัวที่ตีรวนอยู่ในอก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันราวกับสายฟ้าแลบ ก๊อก ก๊อก! ก่อนที่ลลินจะทันได้เอ่ยคำปฏิเสธหรือตอบรับใดๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างเพรียวระหงของรินรดาเพื่อนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่ฉายภาพข่าวหน้าหนึ่งของสำนักข่าวเศรษฐกิจชื่อดังตัวโต "ลลิน! ธาวิน! พวกเธอต้องดูนี่... ข่าวลือเรื่องการฮุบกิจการบริษัทครอบครัวของเธอกำลังหลุดออกไปแล้ว และคนปล่อยข่าว... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่พวกเธอคาดไม่ถึงที่สุด!" ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครในบทนี้ด้วยกันนะคะ