ความลับที่ยังไม่ได้เปิดเผย

“คุณกำลังโกหกผม... พิมพ์ดาว” น้ำเสียงของรวินท์ไม่ได้มีโทนดุดัน มันทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ากลับบาดลึกลงไปในความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขา พิมพ์ดาวที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบเอกสารงบประมาณโครงการรีสอร์ตถึงกับชะงัก ปลายปากกาในมือสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้น สบสายตากับชายหนุ่มที่ยืนพิงขอบโต๊ะฝั่งตรงข้าม แววตาของเขาไม่ได้กำลังมองเอกสาร แต่กำลัง ‘อ่าน’ ลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเธอ “ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ” พิมพ์ดาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่รักษาระดับความนิ่งไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่ามือที่วางอยู่ใต้โต๊ะกลับกำเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด รวินท์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่แรงกดดันจากตัวตนของเขากลับทำให้พื้นที่ในห้องดูแคบลง “ทุกครั้งที่คุณรู้สึกอึดอัดกับคำถามของผม คุณจะเผลอขยับนาฬิกาข้อมือขวา... คุณทำแบบนั้นมาสามครั้งแล้วในสิบนาทีที่ผ่านมา” พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปากแน่น เธอลืมไปเสียสนิทว่ารวินท์เป็นคนประเภทที่สังเกตรายละเอียดเล็กน้อยจนน่ากลัว เขาไม่ได้มองแค่สิ่งที่เธอ ‘พูด’ แต่เขากำลังแกะรอยสิ่งที่เธอ ‘พยายามปิดบัง’ “มันอาจจะเป็นแค่ความเคยชิน” เธอพยายามแย้ง “ความเคยชินที่มาพร้อมกับสายตาที่มองทะลุผมไปที่ประตูห้องทุกครั้งที่คุณเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย” รวินท์ก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้พิมพ์ดาวได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นที่ให้ความรู้สึกเหมือนป่าสนหลังฝนตก—เย็นเยียบแต่ทว่าชวนให้ถวิลหา “พิมพ์... ผมไม่ได้โง่พอที่จะมองไม่ออกว่า ภายใต้ความนิ่งสุขุมที่คุณสร้างขึ้นมาเนิ่นนาน คุณกำลังแบกอะไรบางอย่างไว้จนมันใกล้จะพังทลาย” หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นผิดจังหวะ เธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อปีก่อน... ช่วงเวลาที่เธอเลือกจะเดินจากมาเพื่อเริ่มต้นใหม่ ลืมเลือนทุกอย่างรวมถึง ‘เขา’ แต่ฤดูใบไม้ผลิที่หวนกลับมาคราวนี้ ราวกับมีใครบางคนตั้งใจเปิดลิ้นชักที่เธอล็อกไว้แน่นหนา “ถ้าคุณคิดว่าการรู้จักกันเพียงไม่กี่เดือนจะทำให้คุณรู้จักตัวตนของฉันได้ดีขนาดนั้น คุณก็คงประเมินฉันต่ำไปค่ะ คุณรวินท์” เธอสวนกลับพลางลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา รวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลง กลายเป็นความสับสนที่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ลึกๆ “ผมไม่ได้ประเมินคุณต่ำไป แต่ผมกำลัง ‘กลัว’ ต่างหาก” “กลัว?” พิมพ์ดาวทวนคำ “กลัวว่าถ้าผมเข้าใกล้คุณมากกว่านี้ ผมจะพบว่าสิ่งที่ทำให้คุณเปราะบาง... มันคือเรื่องเดียวกับที่ทำลายครอบครัวของผมในอดีต” บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง พิมพ์ดาวชะงักงัน คำพูดนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขเข้าสู่จุดที่เปราะบางที่สุดในใจเธอ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงเวลาที่กำลังบีบคั้น กวินทร์พรวดพราดเข้ามาโดยไม่ได้รอคำอนุญาต ใบหน้าของเขามีความกังวลจนเห็นได้ชัด “รวินท์... เกิดเรื่องแล้ว” รวินท์หันไปมองเพื่อนสนิท “มีอะไร” “ทนายฝั่งนั้นส่งเอกสารมาใหม่... เกี่ยวกับคดีความเก่าของครอบครัวคุณเมื่อสิบปีที่แล้ว มีคนยื่นเรื่องขอรื้อฟื้นคดีขึ้นมาใหม่ และหลักฐานสำคัญที่หายไป... จู่ๆ มันก็ถูกส่งมาที่โต๊ะทำงานผมเมื่อเช้านี้” กวินทร์หยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองพิมพ์ดาวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “และชื่อของผู้ส่งจดหมายต้นทาง... เป็นที่อยู่ที่ผมคุ้นเคยที่สุดในชีวิต แต่มันไม่ควรจะมีตัวตนอยู่แล้ว” พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เมื่อกวินทร์วางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ ข้างในนั้นมีรูปถ่ายใบเก่าที่เธอเคยทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน... รูปถ่ายที่รวินท์ยังไม่เคยเห็น และเป็นรูปถ่ายที่ยืนยันว่า ความลับที่เธอเก็บงำไว้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป “พิมพ์ดาว” รวินท์หันกลับมามองเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาไม่ได้เยือกเย็น หากแต่สั่นคลอนด้วยคำถามที่เธอยังไม่พร้อมจะตอบ “ทำไมรูปถ่ายใบนี้... ถึงมีลายเซ็นของแม่ผมอยู่ข้างหลัง... พร้อมกับชื่อของคุณ?” ดาริกาส่องแสงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันแสนเปราะบางของพิมพ์ดาวและรวินท์ในตอนนี้นะคะ