ความหึงหวงที่ไม่เข้าท่า

“คุณกำลังดูถูกความอดทนของผม หรือดูถูกความฉลาดของตัวเองกันแน่ ลลิน?” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ดังขึ้นในห้องทำงานที่เงียบงัน ธาวินไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่น้ำเสียงที่เขากดต่ำนั้นกดทับความรู้สึกของลลินจนแทบหายใจไม่ออก แผ่นกระดาษภาพถ่ายในมือเขาถูกขยำจนยับยู่ยี่ ราวกับเป็นตัวแทนของความเชื่อใจที่เขากำลังถูกฉีกกระชากออกจากกัน ลลินมองภาพนั้นสลับกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหวาดระแวงของคนรัก เธอไม่ได้ก้าวถอยหลัง แต่ทิ้งช่วงจังหวะให้ความเงียบทำงาน แทนที่จะตอบโต้ด้วยความโกรธตามสัญชาตญาณของการถูกกล่าวหา เธอเลือกที่จะสูดลมหายใจลึก สังเกตเห็นเส้นเลือดที่นูนขึ้นบนขมับของธาวิน—เขาไม่ได้แค่หึงหวงอย่างไร้เหตุผล แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่ฝังรากลึกจากอดีตที่เขาเคยทำผิดพลาดจนสูญเสียเธอไป “คุณมองเห็นอะไรในภาพนั้นคะ?” ลลินถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยพลังที่ทำให้อีกฝ่ายชะงัก “ผมเห็นคนรักของผม นัดพบกับศัตรูทางธุรกิจของผมในที่ลับตาคน และท่าทางของพวกคุณ... มันไม่ได้ดูเหมือนคนที่กำลังจะหักหลังกันเลยสักนิด!” ธาวินตวาดลั่น ก่อนจะขว้างภาพถ่ายลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เสียงของมันดังสะท้อนก้องไปถึงหัวใจที่เต้นรัวของหญิงสาว ลลินก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ เธอไม่ได้พยายามจะคว้ามือเขาไว้เพื่อประนีประนอมเหมือนในอดีต แต่วางมือลงบนขอบโต๊ะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของเขา “ธาวินคะ ถ้าคุณจะหึงหวงฉันด้วยเรื่องที่เกิดจากความเข้าใจผิดเพียงด้านเดียว วันนี้ฉันคงต้องขอให้เราถอยออกมาคนละก้าว เพื่อทบทวนว่าที่ผ่านมา เราสร้างความเชื่อใจกันไว้หนาแน่นพอที่จะต้านทานพายุลูกนี้หรือเปล่า” คำพูดที่นิ่งสงบของเธอราวกับน้ำมันราดลงบนกองไฟ ธาวินขยับเข้ามาใกล้จนปลายเท้าชนกัน กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ที่เธอคุ้นเคยปะทะเข้ากับกลิ่นจางๆ ของความเครียดจากตัวเขา มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เพื่อรั้งไม่ให้เธอเดินหนีไปจากวงโคจรของเขา “ผมเลิกเป็นคนงี่เง่าที่คอยขังคุณไว้ในกรงทองแล้วนะลลิน แต่การที่คุณไปยุ่งกับคนอย่างมัน... คุณไม่รู้หรอกว่ามันอันตรายแค่ไหน ผมหวงคุณจนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะผมไม่เชื่อใจคุณ แต่เพราะผมกลัวว่าวันหนึ่งโลกใบนี้จะพรากคุณไปจากผมอีกครั้ง!” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของเขาสะกดลลินไว้กับที่ เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากมือที่กุมข้อมือเธอไว้แน่น มันคือความรักที่ปนเปไปกับรอยแผลเก่าที่ยังไม่หายสนิท “ถ้าคุณหวงฉันมากขนาดนั้น ทำไมไม่ลองถามตรงๆ ว่าทำไมฉันถึงอยู่ที่นั่น” เธอถาม แววตาของเธออ่อนแสงลงเหลือเพียงความเข้าใจ “คุณเอาแต่สรุปความผิดให้ฉันโดยไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้แก้ต่าง แล้วแบบนี้เราจะก้าวผ่านฤดูหนาวของความสัมพันธ์ไปถึงฤดูใบไม้ผลิได้อย่างไรกันคะ?” ธาวินนิ่งงัน ความเย็นชาที่เคยฉาบไว้บนใบหน้าค่อยๆ ร้าวราน เขาค่อยๆ ผ่อนแรงมือที่จับข้อมือเธอออก ก่อนจะซบหน้าผากลงกับไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงซอกคอ “ผมขอโทษ... ลลิน ผมแค่คุมสติไม่อยู่” ลลินลูบกลุ่มผมของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ รินรดาแทรกตัวเข้ามาโดยไม่รออนุญาต ใบหน้าของเพื่อนสนิทดูตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด เธอไม่ได้สนใจบรรยากาศที่มาคุระหว่างคนทั้งสองแม้แต่น้อย “ธาวิน! ลลิน! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” รินรดาตะโกนลั่นโดยไม่ต้องให้โอกาสคนทั้งสองตั้งตัว “เมื่อกี้สายของฉันเพิ่งรายงานมาว่าคนของตระกูลศัตรูไม่ได้แค่สะกดรอยตามพวกคุณ แต่มันติดตั้งระเบิดเวลาไว้ที่ห้องเครื่องใต้ตึกนี้แล้ว!” ธาวินผงะถอยหลัง ดวงตาของเขากลับมาคมกริบดั่งนักล่าในทันที เขากระชากมือลลินไว้แน่นราวกับเป็นสิ่งเดียวที่มีค่าที่สุดในโลก สัมผัสถึงความเงียบสงัดที่ตามมาหลังจากประโยคของรินรดาจบลง มันไม่ใช่ความเงียบที่ผ่อนคลาย แต่มันคือเสียงติ๊กเบาๆ ที่ดังแทรกขึ้นมาจากการสั่นสะเทือนของพื้นห้องที่พวกเขายืนอยู่ วินาทีนั้นเอง ธาวินหันไปสบตาลลินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำมั่นสัญญาที่ไม่มีวันจะพูดออกมาได้ทัน ก่อนที่แสงสีส้มวาบจะวาบขึ้นที่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา พร้อมกับเสียงระเบิดที่ทำให้โลกทั้งใบของทั้งคู่เหมือนจะดับสูญลงในทันที ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางความรักของพวกเขามาถึงตอนนี้นะคะ ด้วยรักและผูกพันค่ะ - ดาริกาส่องแสง