รอยจูบที่ย้อนคืนในฤดูใบไม้ผลิ•ตอนที่ 33

เงาจากอดีตที่ตามมา

ผลงานโดย ดาริกาส่องแสง
“คุณพูดอะไรออกมาคะ ธาวิน... ทบทวนสิ่งที่เพิ่งพูดอีกครั้งสิคะว่ามันสมเหตุสมผลสำหรับคนที่คุณเรียกว่าเพื่อนสนิทได้หรือเปล่า” ลลินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังก้องในโสตประสาทของธาวิน เขายืนอยู่ตรงข้ามเธอ แววตาที่เคยฉายความอ่อนโยนในรอบหลายเดือนที่ผ่านมาบัดนี้สั่นไหวด้วยเปลวเพลิงแห่งความระแวงที่เขาสั่งสมมาตลอดค่ำคืน “หลักฐานพวกนี้มันพูดเอง ลลิน” ธาวินผลักแฟ้มเอกสารที่ดูยับย่นไปบนโต๊ะ “ลายเซ็นโอนหุ้น สัญญาลับที่ส่งถึงทนายความของคู่แข่ง... ทุกอย่างมันชี้ชัดว่ารินรดาไม่ได้อยู่ข้างเราอย่างที่เธอพร่ำบอกมาตลอด” ลลินมองเอกสารเหล่านั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอไม่ได้ตกใจกับเนื้อหาในกระดาษ แต่เธอตกใจกับ ‘ความเปราะบาง’ ในจิตใจของธาวินที่หวนกลับมาอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังดึงสติให้ตั้งมั่นอยู่ในโลกปัจจุบันที่ไม่ใช่ฝันร้ายในอดีตที่เธอเคยประสบมา “ธาวินคะ” ลลินเงยหน้าขึ้น สบตาชายหนุ่มอย่างมั่นคง “ถ้าคุณยอมให้ความระแวงทำลายความเชื่อใจเพียงเพราะกระดาษไม่กี่แผ่นที่ใครก็สร้างขึ้นมาได้ นั่นหมายความว่า ‘โอกาสครั้งที่สอง’ ที่เราได้รับมา มันแทบไม่มีความหมายเลยนะคะ” ธาวินกำมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน “ผมเคยตายเพราะความไว้ใจคนผิดมาแล้วครั้งหนึ่ง ลลิน! คุณจะให้ผมทำตัวเป็นคนโง่ที่รอให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกหรือไง?” “ฉันไม่ได้บอกให้คุณโง่ แต่ฉันขอให้คุณฉลาดพอที่จะแยกแยะระหว่าง ‘ศัตรูที่มองเห็น’ กับ ‘กับดักที่เขาวางไว้เพื่อแยกเราออกจากกัน’” ลลินลุกขึ้นยืน เธอเดินอ้อมโต๊ะไปหาเขา กลิ่นหอมจางๆ จากกายของเธอไม่ได้ช่วยให้ธาวินใจเย็นลงได้เลยในวินาทีนี้ “ใครเป็นคนส่งเอกสารพวกนี้ให้คุณคะ?” ธาวินชะงักไปครู่หนึ่ง “มันอยู่ในกล่องจดหมายหน้าประตูตอนเช้ามืด ไม่มีที่มา ไม่มีชื่อผู้ส่ง...” คำตอบของเขาทำให้ลลินใจหายวาบ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เธอรู้ดีว่าในเกมธุรกิจที่พวกเขากำลังเล่นอยู่ มีมือที่มองไม่เห็นคอยจ้องจะดึงพวกเขาให้ตกเหวเสมอ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น... สองครั้งติดกันอย่างจังหวะที่จงใจ บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เคยตึงเครียดอยู่แล้ว กลับทวีความหนาวเหน็บขึ้นมาถนัดตา ลลินเหลือบมองธาวินที่เริ่มขยับตัวเตรียมพร้อมรับมือกับการเผชิญหน้า “ถ้าคุณเชื่อในสิ่งที่เห็นในแฟ้มนั้น ก็ไปเปิดประตูเลยค่ะ” ลลินกระซิบเบาๆ แต่ทว่าแฝงด้วยความเฉียบขาด “ไปเผชิญหน้ากับความจริงที่คุณกลัวที่สุดดูสิคะ ว่ามันคือความจริง หรือแค่ ‘เงา’ ที่ใครบางคนขยับให้คุณเห็น” ธาวินเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าหนักแน่น เขาไม่หันกลับมามองเธออีก ทิ้งให้ลลินยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่กดทับ เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ สัญชาตญาณในฐานะผู้หญิงที่เคยผ่านความเจ็บปวดมาแล้วเตือนเธอว่า สิ่งที่อยู่หลังบานประตูนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา เมื่อบานประตูเปิดออก ลมหนาวจากภายนอกพัดวูบเข้ามาปะทะใบหน้าของธาวิน ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นคนที่เขาเกือบจะลืมเลือนไปจากความทรงจำ... ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มภูมิฐาน ใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีวันเข้าถึงความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริง “ไม่ได้พบกันนานเลยนะ ธาวิน... หรือผมควรเรียกคุณว่า 'คนขี้แพ้ที่ได้รับโอกาสที่สอง' ดีล่ะ?” เสียงนั้น... เสียงที่ดึงความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตชาติของลลินให้พุ่งเข้าใส่ราวกับกระสุนปืน เธอเดินตามไปหยุดอยู่ข้างธาวิน มือของเธอสั่นจนต้องกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น “คุณ... คุณควรจะติดคุกไปตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว” ธาวินเค้นเสียงผ่านไรฟัน ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบมองผ่านธาวินไปสบตากับลลินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน “คุกน่ะไว้สำหรับคนไม่มีปัญญาเอาตัวรอด แต่สำหรับผม... โลกใบนี้คือสนามเด็กเล่นที่ผมจะกลับมาทวงทุกอย่างคืนเมื่อไหร่ก็ได้” เขาหยิบซองจดหมายอีกซองขึ้นมา แล้วโยนลงบนพื้นแทบเท้าของธาวิน ก่อนจะหันมามองลลินด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเธอแทบเป็นน้ำแข็ง “อ้อ... เกือบลืมไป ผมมีของขวัญอีกชิ้นสำหรับคนที่พยายามจะแก้ไขอดีตอย่างพวกคุณ หวังว่ารินรดาจะชอบ ‘หลักฐาน’ ชิ้นใหม่นี้ที่ผมส่งให้เธอ... ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้นะ” ชายคนนั้นหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ธาวินก้มลงหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เขารีบฉีกมันออกและสิ่งที่อยู่ในนั้นทำให้เขาต้องเบิกตากว้างจนแทบถลน... มันคือภาพถ่ายชุดหนึ่งที่บันทึกเหตุการณ์เมื่อคืน—ภาพของลลินที่กำลังนั่งคุยอยู่กับชายปริศนาคนนี้ในร้านกาแฟลับๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก! ธาวินหันขวับมามองลลิน สายตาของเขามีความสับสน ปนเปไปกับความหวาดระแวงที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด “ลลิน... อธิบายให้ผมฟังที ว่าทำไมภาพนี้ถึงดูเหมือนคุณกำลังวางแผนอะไรกับเขา... หรือที่ผ่านมาคุณเองก็เป็นคนส่งข่าวให้คนพวกนี้!” ดาริกาส่องแสงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์เต้นระทึกไปพร้อมๆ กันนะคะ
สารจากนักเขียน (ดาริกาส่องแสง)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง รอยจูบที่ย้อนคืนในฤดูใบไม้ผลิ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%