ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นอายของหยาดฝนยามค่ำคืนยังคงค้างเติ่งอยู่บนกระจกใสบานใหญ่ ขณะที่ความเงียบงันภายในห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูหรานั้นกลับหนาแน่นจนแทบจะคว้าจับต้องได้ “ตำรวจช่วยเธอได้แค่ชั่วคราว... แต่ฉันต่างหากที่จะเป็นเจ้าชีวิตของเธอไปตลอดกาล และคืนนี้ บนเตียงของฉัน... เธอจะต้องชดใช้ดอกเบี้ยที่ค้างไว้ทั้งหมดด้วยร่างกายและหัวใจของเธอเอง รินรดา” คำประกาศิตที่ยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทำให้ร่างบางที่สั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ไม่อาจขยับเขยื้อンไปไหนได้ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแค้น ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาหลอมรวมกันจนกลายเป็นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวบัดนี้แดงก่ำ เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นที่อดกลั้นมาเนิ่นนาน “คุณมันคนใจร้าย... คิรากร” เสียงหวานเอื้อonสั่นเครือ รอดvไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นระคนตัดพ้อ “คุณคิดว่าชีวิตฉันเป็นสิ่งของที่ซื้อขายได้ด้วยเงินพวกนั้นหรือไง? ฉันไม่ใช่ทาสของคุณ!” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความเยียบเย็น ดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิตให้แหลกสลาย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม ความกดดันจากอำนาจมืดที่เขากุมไว้แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง “ไม่ใช่ทาสอย่างนั้นเหรอ?” เขายื่นมือหนาออกไปยึดปลายคางมนไว้แน่น บังคับให้เธอแหงนหน้าขึ้นสบตา บังคับให้เธอยอมรับความจริงที่โหดร้าย “ถ้าไม่ใช่... แล้วทำไมตอนนี้คนที่ยืนร้องไห้ต่อหน้าฉันถึงเป็นเธอเล่ารินรดา? หื้ม?” ปลายนิ้วหยาบกร้านไล่เช็ดหยาดน้ำตาที่รินไหลอาบแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสรุนแรงเจือความอ่อนโยนที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงทำให้นางเอกสาวสะท้านไปทั้งร่าง ความใกล้ชิดที่แนบ 49% นี้เต็มไปด้วยอันตราย แต่มันกลับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก “ปล่อยฉัน...” เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่เขาไม่ยอม ปลายจิ้มโด่งของเขาโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น “ฉันปล่อยเธอแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้” เสียงกระซิบพร่าเลือนราวด์กับมนต์สะกด คิรากรไม่อาจฝืนความรู้สึกที่โหมกระหน่ำอยู่ในอกได้อีกต่อไป ความแค้นที่เคยมีถูกแผดเผาด้วยไฟสวาทที่เขาพยายามกดขี่ข่มเหงมันมาตลอดหลายเดือน ร่างสูงกระชากข้อมือเล็กเข้าหาตัวจนร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง แรงกระแทกนั้นทำให้ลมหายใจของรินรดาขาดห้วง ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และการลงทัณฑ์ที่แสนหวานปนขมขื่น รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีแผงอกหนาเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวของราชสีห์หนุ่ม คิรากรขบเม้มริมฝีปากอิ่มจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าไปขยุ้มเส้นผมยาวสลวยจนยุ่งเหยิงเพื่อล็อกองศาไม่ให้เธอหลบหนี ส่วนอีกข้างโอบกระชับเอวคิ้วขอดของเธอเข้าแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนนี้สูบเอาสติสัมปชัญญะของรินรดาให้หลุดลอยไปทีละน้อย จากการขัดขืนกลายเป็นการอ่อนระทวย จากการปฏิเสธเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางประท้วงในลำคออย่างยอมจำนน หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นยังคงไหลรินผ่านพวงแก้ม ผสมผสานกับรสจูบที่แสนวาบหวาม รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งเสน่หาที่ไร้ก้นบึง เธอเกลียดเขา... เกลียดผู้ชายใจร้ายคนนี้ที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน ร่างกายกลับทรยศด้วยการโหยหาสัมผัสอันร้อนแรงนี้อย่างน่าละอาย เมื่อถอนริมฝีปากออกชั่วครู่ ทั้งคู่ต่างหอบหายใจ 51% ด้วยความเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาคมกริบของคิรากรเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ยากจะควบคุม เขามองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยความรู้สึกที่สับสนไม่แพ้กัน “มองหน้าฉัน... รินรดา” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย “มองดูให้ดีว่าผู้ชายคนนี้... เกลียดเธอไม่ลงสักครั้งเดียว” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียผู้เยือกเย็น ทำให้รินรดานิ่งงัน หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา มองเห็นความเจ็บปวดและร่องรอยของแผลในอดีตที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโหดเหี้ยมนั้น ปมความแค้นระหว่างครอบครัวของพวกเขาที่เคยเป็นกำแพงสูงชัน บัดนี้กลับพังทลายลงด้วยหยาดน้ำตาและแรงปรารถนาที่หักห้ามไม่ไหว “ทำไมคุณถึงใจร้ายกับฉันนัก...” เธอสะอื้นฮوกออกมาอีกครั้ง ปล่อยให้ความอ่อนแอทั้งหมดพรั่งพรูออกมาต่อหน้าเขา “ถ้าเกลียดฉันนัก... ทำไมไม่ปล่อยฉันไปเสียที” “เพราะถ้าปล่อยเธอไป... ฉันคงตายเสียก่อนที่จะได้รักเธอ” คิรากรกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเวทนาและจริงจังจนน่าตกใจ ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอื้อนเอยคำใดออกไป ร่างบางก็ถูกอุ้มลอยขึ้นเหนือพื้นด้วยพละกำลังมหาศาล เธอเผลอใช้แขนเรียวโอบรอบคอแกร่งไว้โดยอัตโนมัติ คิรากรก้าวเดินยาวๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง ก่อนจะวางร่างเธอบนฟูกหนานุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นแก้วตาดวงใจ—สิ่งที่ตรงกันข้ามกับคำขู่เมื่อครู่ลิบลับ ร่างสูงทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างของเขา แววตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้เสื้อผ้าที่เริ่มหลุดลุ่ย มือใหญ่อุ่นจัดลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้สั่นสะท้านด้วยไฟสวาทที่กำลังลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกระลอก “คืนนี้... เธอเป็นของฉันทุกลมหายใจ รินรดา” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีเพลิงแสดงความเป็นเจ้า 52% ทับลงบนผิวเนื้อนุ่มอย่างหลงใหล เสียงครางหวานหูของหญิงสาวดังคลอเคล้าไปกับเสียงหอบหายใจระทึก บรรยากาศในห้องสูทร้อนระอุขึ้นจนแทบหลอมละลาย ทุกสัมผัส ประสาน ลมหายใจ และหยาดน้ำตาที่ไหลริน ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันในเกมรักที่ไม่มีผู้แพ้หรือผู้ชนะ มีเพียงหัวใจสองดวงที่กำลังยอมจำนนต่อกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ท่ามกลางความหวามไหวและบทเพลงรักที่กำลังบรรเลงอย่างเร่าร้อนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคิรากรที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน คิรากรขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ละสายตาจากใบหน้าหวานฉ่ำที่กำลังเคลิบเคลิ้ม เอื้อมมือไปหยิบเครื่องมือสื่อสารมากดตัดสายด้วยความหงุดหงิด แต่หน้าจอกลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินจากลูกน้องคนสนิท ภาพบนหน้าจอทำให้นัยน์ตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มหรี่แคบลงทันที ความตึงเครียดกลับมาเยือนห้องนอนในเสี้ยววินาที เมื่อชื่อของบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วหลายปี ปรากฏขึ้นหราพร้อมพิกัดล่าสุดที่อยู่ไม่ไกลจากเพนต์เฮาส์แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย "นายครับ... คนที่มันหักหลังคุณเมื่อห้าปีก่อน... มันกลับมาแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรักอันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ