การปะทะอารมณ์

เสียงแค่นหัวเราะในลำคอของคิรากรมันบาดลึกเสียยิ่งกว่าใบมีดโกน รินรดาแทบจะหยุดหายใจเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในห้องพักส่วนตัวหลังงานเลี้ยง ความเงียบงันภายในห้องถูกกัดเซาะด้วยเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณซอกคอระหง แววตาของเขาในวินาทีนี้ไม่ได้หลงเหลือความอ่อนโยนใดๆ หลงเหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าที่พร้อมจะขยี้เหยื่อในกรงให้แหลกคามือ "คิดจะหนีไปกับมันสินะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับปลายนิ้วแข็งดั่งคีมเหล็กที่เอื้อมมาบีบคางฉ่ำน้ำของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับจุมพิตที่เปี่ยมไปด้วยความหึงหวงและโทสะอันเร่าร้อน "ปล่อยฉันนะคะคุณคิรากร! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" รินรดาตuะคอกกลับด้วยความเหลืออด ความอดทนที่เธอสะสมมาตลอดหลายสัปดาห์พังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับความเอาแต่ใจและเผด็จการของเขา มือบางออกแรงผลักแผงอกกว้างเต็มแรง แต่ร่างของเธอกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เปรียบเสมือนก้อนหินผาที่ไร้ความรู้สึก คิรากรยิ้มเยาะ แววตาสสีนิลวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะ "ไม่มีสิทธิ์? เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าสัญญาหนี้ก้อนนั้นมันระบุไว้อย่างไร... ร่างกายของเธอ ลมหายใจของเธอ แม้กระทั่งเงาของเธอ ทุกตารางนิ้วในตัวเธอ มันเป็นของฉัน!" คำพูดที่ไร้ความปรานีนั้นกรีดแทะหัวใจของหญิงสาวจนเลือดซิบ ความโกรธเกรี้ยวผสมผสานกับหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นจนร้อนผ่าวหน่วยตา รินรดาตวัดสายตามองหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป ความอ่อนหวานที่เคยมีถูกแปรเปลี่ยนเป็นพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ "ใช่! ฉันมันก็แค่ผู้หญิงขัดดอกที่คุณซื้อมาด้วยเงินทอง! อยากจะทำลายศักดิ์ศรีของฉันแค่ไหนก็ตามใจคุณเลยสิคะ! เชิญ!" รินรดาตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดกลั้น แต่เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสูงด้วยความถือดี แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวก็ตาม ทว่า ปฏิกิริยาของคิรากรกลับไม่ใช่ความโกรธที่ระเบิดออกมา แต่มันคือความนิ่งงันที่น่ากลัว นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหยาดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ ไล่ต่ำลงมาที่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธแค้น ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม "ดี... ดีมาก รินรดา" เขาพึมพำเสียงพร่า มือหนากระชากต้นแขนเรียวเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางเซปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาอย่างจัง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความดุดันแผ่ซ่านจนน่าเวียนหัว "ในเมื่อเธออยากท้าทายฉันนัก งั้นก็มาดูกันว่าศักดิ์ศรีที่เธอหวงนักหวงหนานี่มันจะทนทานได้สักกี่น้ำ!" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับกลีบปากนุ่มของเธอลงมาทันทีโดยไม่มีการผ่อนปรน มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวานหรือความลุ่มหลง แต่มันคือการลงทัณฑ์ที่ป่าเถื่อนและเรียกร้อง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดฟันแน่นเพื่อขัดขืนไม่ให้เขาได้สิ่งที่ต้องการ แต่มีหรือที่เรียวปากอันดื้อรั้นจะต้านทานพละกำลังของมาfิยาหนุ่มผู้ช่ำชองได้ คิรากรใช้มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยของเธอไว้แน่น บังคับให้อ้าปากรับรสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนจนแทบขาดใจ รสจูบที่กวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากส่งผลให้ร่างกายนุ่มนวลเริ่มอ่อนระทวย ความโกรธแค้นที่เคยลุกโชนถูกแผดเผาด้วยไฟเสน่หาอันดิบเถื่อนที่เขาจงใจจุดขึ้น มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบาง ลากต่ำลงมาที่เอวคิวด์กิ่วก่อนจะบีบเคล้นสะโพกมนอย่างจาบจ้วง ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นประสานกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นผู้เริ่มเพลิงสวาทนี้ก่อน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือนลงทุกทีภายใต้สัมผัสที่ร้อนระอุราวกับไฟเยอร์ มือที่เคยทุบตีแผงอกของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดภายใต้เกมอำนาจที่เขาเป็นผู้ควบคุม เมื่อคิรากรผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้ตักตวงอากาศเข้าปอด รินรดาก็หอบหายใจตัวโยน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นตระหนก นัยน์ตาคู่สวยฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความตัดพ้อและหลงใหลในคราวเดียวกัน "คุณมัน... คนใจร้าย..." เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า ร่างกายแนบชิดติดกับเขาจนรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน "จำไว้ว่าเธอเป็นของใคร... รินรดา" คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจุมพิต เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาอันล้นปรี่ "และต่อให้เธอพยายามหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะลากตัวเธอกลับมาทรมานบนเตียงนี้ด้วยวิธีเดียวกัน... จำใส่สมองเอาไว้!" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดและเปลวเพลิงแห่งความเสน่หากำลังจะแผดเผาทั้งคู่ให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาท ทำลายความเงียบงันภายในห้องพักจนสะั่นสะเทือน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณหญิงใหญ่ส่งคนบุกเข้ามาที่คฤหาสน์แล้วครับ! ตอนนี้พวกมันกำลังค้นหาตัวคุณรินรดา!" คิรากรชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์ในบทนี้ด้วยกันนะคะ