คำลวงของอดีต

เอกสารสัญญาฉบับนั้นถูกพับครึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่เรียวปากอิ่มสีไวน์แดงจะแย้มยิ้มเยาะหยันให้กับความพยายามอันน่าสมเพชของคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้า พิมพ์มาดายังคงรักษาความสง่างามไว้ได้อย่างไร้ที่ติ แม้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวจะอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวเนื้อ "คุณคิดจริงๆ หรือคะกวินทร์ ว่ากระดาษแผ่นเดียวที่เต็มไปด้วยเงื่อนไขเอาเปรียบเหล่านี้ จะลบล้างอดีตที่คุณจงใจขยขยี้หัวใจดิฉันจนแหลقเหลวได้" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตากลมโตคู่สวยที่ตวัดมองอดีตสามีด้วยแววตานิ่งสนิท ยากจะคาดเดาความรู้สึก กวินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าอดีตภรรยาผู้ไม่หลงเหลือเยื่อใยให้เขาอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดโต๊ะทำงานอย่างคุกคาม ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดและหงุดหงิดระคนกัน เขาจำต้องยอมรับว่าพิมพ์มาดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขาอีกแล้ว เธอคือเพชรเม็ดงามที่ผ่านไฟนรกจนแข็งแกร่ง และส่องประกายเจิดจ้าจนเขาแทบแสบตา "ผมมีเหตุผล..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากลำคอแห้งผาก กวินทร์พยายามค้นหาคำแก้ตัวที่ฟังขึ้น แต่ยิ่งเห็นรอยยิ้มเยาะบนเรียวปากอิ่ม ความทรงจำในคืนวันนรกแตกเมื่อหลายปีก่อนก็ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ วันที่เขาต้องเลือกตัดรอนเธอออกไปจากชีวิตเพื่อปกป้องเธอจากศัตรูที่มุ่งเอาชีวิต แต่วันนี้... เขากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากอธิบายความจริง "เหตุผลเหรอคะ?" พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดทำงานเข้ารูปขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนชวนมอง ร่างระหงก้าวเข้าไปหาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจมูกแทบจะชนกันหากกวินทร์ไม่ก้มตัวลงมาเล็กน้อย "หึ... สำหรับคุณ กวินทร์ วงศ์วรากุล ทุกอย่างมันมีแค่ผลประโยชน์และเกมธุรกิจไม่ใช่หรือไงคะ ตอนที่คุณผลักไสดิฉันออกไปอย่างไร้เยื่อใย คุณคงไม่คิดหรอกว่าสักวันหนึ่ง ดิฉันจะยืนอยู่จุดนี้ จุดที่คุณต้องมาคุกเข่าขอร้องให้เซ็นสัญญาบ้าๆ นี่!" กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายหนุ่ม กวินทร์ทนไม่ไหวอีกต่อไป มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคืบกอดรัดเข้าหาตัวอย่างแรงจนพิมพ์มาดาอุทานออกมาเบาๆ ความโกรธ ความหึงหวง และความโหยหาที่อัดแน่นมานานนับปีระเบิดออกในวินาทีนั้น เขาฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความรัญจวนที่เขาโหยหามาตลอด รสสัมผัสร้อนผ่าวจากริมฝีปากที่กดจูบลงบนผิวเนื้อเนียนนุ่มทำเอาพิมพ์มาดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "ปล่อยนะกวินทร์!" เธอพยายามผลักไส แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านของอดีตสามีได้ "ไม่ปล่อย... ผมไม่ปล่อยคุณไปไหนอีกแล้ว พิมพ์..." เสียงกระซิบพร่าสั่นแนบชิดริมหีบปาก ก่อนที่กวินทร์จะประคองใบหน้างามแล้วบดจูบลงมาอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ รสจูบที่เปี่ยมด้วยความโหยหาและโทษทัณฑ์แห่งอดีตเริ่มรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามแผ่นหลังเรียวเนียน รั้งร่างบางเข้าแนบชิดจนแทบหลอมละลายเป็นร่างเดียวกัน พิมพ์มาดาพยายามแข็งขืนในตอนแรก แต่รสสัมผัสอันคุ้นเคยและช่ำชองของเขากลับปลุกเร้าเปลวไฟปรารถนาที่เธอพยายามดับมันมาตลอดให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่กัดกินสติสัมปชัญญะ มือเรียวที่เคยทุบอกแกร่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างอย่างไร้การควบคุม เธอพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสที่ร้อนแรงและดุดันของซาตานร้ายตนนี้ทุกครั้งไป ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบ กวินทร์อุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ความปรานี เรียวขาคู่สวยถูกบังคับให้เกี่ยวพันรอบเอวสอบของเขาไว้ เสื้อผ้าเนื้อดีเริ่มหลุดรุ่ยเผยให้เห็นผิวเนียนสีน้ำผึ้งที่สะท้อนกับแสงไฟยามบ่าย ความเร่าร้อนบนเตียงที่เคยผูกพันกันในอดีตหวนคืนกลับมาอย่างรุนแรง ทุกสัมผัสเคล้นคลึงหนักหน่วงราวกับต้องการลงทัณฑ์และเรียกร้องสิทธิ์ ความสุขสมทางอารมณ์ซัดสาดเข้ามาจนทั้งคู่แทบขาดใจ พิมพ์มาดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำ ในขณะที่กวินทร์คำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ดื่มด่ำกับเรือนร่างเย้ายวนที่เต็มไปด้วยแรงพยศนี้จนหยดสุดท้าย เสียงหอบหายใจดังแข่งกับเครื่องปรับอากาศในห้องที่เย็นเฉียบ พิมพ์มาดานอนหอบสะท้านอยู่บนโต๊ะทำงานโดยมีร่างหนาคร่อมทับไว้อย่างแนบชิด ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ซับซ้อน และเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ยังคงคุกรุ่น "ทีนี้... พอจะบอกความจริงกับดิฉันได้หรือยังคะ ว่าทำไมวันนั้นคุณถึงทิ้งดิฉันไป..." พิมพ์มาดาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา แม้ร่างกายจะอ่อนระโหยโรยแรงจากบทรักเมื่อครู่ แต่แววตาของเธอยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างต้องการคำตอบ กวินทร์หลบตาชั่ววูบ ก่อนจะกำลังอ้าปากเพื่อเอ่ยความลับที่เก็บงำมานานปี แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยร่างของเลขาหนุ่มที่เปิดประตูเข้ามาด้วยความรีบร้อน โดยไม่ทันสังเกตสภาพอันยุ่งเหยิงของคนทั้งคู่ "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ มีคนส่งพัสดุด่วนพิเศษมาถึงคุณพิมพ์มาดา หน้าซองระบุว่าเป็น... ผลตรวจ DNA และรูปถ่ายของเด็กชายวัยสี่ขวบ ที่หน้าตาละม้ายคล้ายคุณกวินทร์ไม่มีผิดครับ!" ด้วยรักและปรารถนาดีจากใจ, ชฎาพรายไวน์แดง