รอยร้าวที่ขยายกว้าง

แก้วคริスタルเจียระไนราคาแพงถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัว เสียงของเหลวสีอำพันกระฉอกกระเด็นเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ สะท้อนความกรุ่นโกรธที่อัดอั้นอยู่ในอกแกร่งของกวินทร์จนแทบระเบิดออกมาเป็นจุล สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองเอกสารสัญญาความร่วมมือโปรเจกต์ใหญ่ระหว่างบริษัทของพิมพ์มาดาและศิลา—ชายหนุ่มผู้เข้ามาทำหน้าที่เยียวยารอยแผลในใจอดีตภรรยาอย่างเปิดเผยและท้าทาย “คุณกล้ามากนะพิมพ์มาดา ที่เอาชื่อเสียงและหยาดเหงื่อของตัวเอง ไปผูกติดไว้กับไอ้สารเลวนั่น!” เสียงทุ้มต่ำที่เคยนุ่มนวลในอดีต บัดนี้แหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นผสมความหึงหวงจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน เขากัดกรามแน่นจนได้ยินเสียงบดเข้าหากัน ขณะที่ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์ของพิมพ์มาดายืนกอดอกสง่างามอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อความเกรี้ยวกราดของอดีตสามีแม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตคู่สวยมองเขาด้วยความสมเพชเวทนาและเย็นชาเกินกว่าที่เขาจะรับไหว “สิทธิ์อะไรของคุณคะกวินทร์ ถึงมาออกคำสั่งหรือก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของดิฉัน ในเมื่อทะเบียนสมรสของเรามันถูกฉีกทิ้งเป็นจุลไปตั้งนานแล้ว… หรือว่าคุณลืมไปแล้วว่าใครกันที่เป็นคนเซ็นมันด้วยความเต็มใจ” คำพูดราบเรียบแต่นิ่มนวลราวกับอาบยาพิษของพิมพ์มาดากรีดแทงลงกลางใจของกวินทร์อย่างแม่นยำ เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกือบควบคุมตัวเองไม่ได้ ขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปบีบต้นแขนกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าอย่างแรงด้วยความลืมตัว แม้จะรู้ว่าเธอเจ็บแต่ความหึงหวงและความอัดอั้นตันใจมันบังตาจนมืดบอด “ใช่! ผมเป็นคนเซ็นมันเอง เพราะผมคิดว่าผู้หญิงจืดชืดไร้ค่าอย่างคุณไม่มีวันมีปัญญาจะยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้!” กวินทร์คำรามเสียงต่ำชิดริมใบหูของเธอ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง “แต่ดูคุณตอนนี้สิ… เก่งกล้าถึงขนาดกล้าเอาตัวเข้าไปแลกกับศิลา เพื่อมาตบหน้าผมเหรอพิมพ์มาดา!” พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอเบือนหน้ากลับมาสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความแข็งแกร่งของผู้หญิงที่ผ่านพ้นนรกภูมิมาได้ด้วยหยาดน้ำตาของตัวเอง “ปล่อยค่ะ!” เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนร่างหนาเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “อย่าเอาความคิดสกปรกและหัวใจเน่าเฟะของคุณมาตัดสินคนอื่น ดิฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องก้มหน้ารับกรรมให้คุณเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว และที่สำคัญ… ศิลาเขาเห็นคุณค่าในตัวดิฉัน ในแบบที่ผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ!” เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มหนาหนักหน่วงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องทำงาน กวินทร์หน้าหันไปตามแรงอารมณ์ รอยนิ้วมือแดงเถือกปรากฏชัดเจนบนผิวแก้มสาก แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดร้าวรานที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกข้างซ้ายของเขา กวินทร์ค่อยๆ หันกลับมามองอดีตภรรยาด้วยแววตาแดงก่ำ ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความร้าวรานที่ยากจะอธิบาย “คุณตบผม…” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน “ใช่ค่ะ ดิฉันตบคุณ เพราะคุณมันต่ำช้าเกินกว่าจะใช้คำว่า ‘สุภาพบุรุษ’ ออกมาพูดด้วยซ้ำ!” พิมพ์มาดากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว “เชิญคุณออกไปจากห้องของดิฉันได้แล้วค่ะ ก่อนที่ดิฉันจะเรียก รปภ. มาลากคอคุณออกไปให้พ้นหน้า” ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วพื้นที่ กวินทร์จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรั้นกันจนยุ่งเหยิง ทั้งรัก ทั้งแค้น ทั้งโหยหา และเกลียดชังตัวเอง ร่างสูงแค่นหัวเราะในลำคออย่างสมเพชตัวเอง ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปช้าๆ สายตาคมกริบทอดมองเธอลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก แต่เกมนี้… มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น สองวันต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลอัศววรกุล บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ตึงเครียดเสียยิ่งกว่าสนามรบ กวินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนแม่บ้านไม่กล้าแม้แต่จะเดินผ่าน เบื้องหน้าของเขาคือรายงานสืบสวนประวัติของศิลาและข้อมูลลับเกี่ยวกับโปรเจกต์ร่วมทุนที่พิมพ์มาดากำลังทำอยู่ ทว่า… สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่ตัวเลขธุรกิจนับร้อยล้าน แต่มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งที่ถูกวางทับอยู่ด้านล่าง ซึ่งเป็นผลตรวจประวัติทางการแพทย์และข้อมูลส่วนตัวบางอย่างที่สายสืบมือดีของเขาลอบไปค้นมาจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง มือหนาหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวรามีกลองศึกตีอยู่ข้างใน อกแกร่งไหววูบอย่างไร้สาเหตุขณะที่นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ดึงแผ่นกระดาษข้างในออกมา ดวงตาคมกริบกวาดอ่านบรรทัดแรก… บรรทัดที่สอง… และหยุดค้างอยู่ที่บรรทัดสรุปผลตรวจ “ประวัติการฝากครรภ์และการคลอดบุตร… ชื่อมารดา: พิมพ์มาดา อัศววรกุล…” กวินทร์อ่านทวนชื่อนั้นซ้ำไปซ้ำมา สมองของเขาขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ ภาพเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเศษที่มีดวงตากลมโตและริมฝีปากหยักลึกถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียว ซึ่งเขาเคยบังเอิญเห็นวิ่งเล่นอยู่กับพิมพ์มาดาที่สวนสาธารณะเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไร้เรี่ยวแรง กระดาษในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมราคาแพง ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอเมื่อตระหนักถึงความจริงอันน่าตกใจที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอยังมีลูก… ลูกที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง! กริ๊งงงงง! เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผדเสียงแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบ กวินทร์หันไปมองด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะรีบคว้ามันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทราราวกับคนเป็นไข้ป่า “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” เสียงปลายสายร้อนรนจนฟังแทบไม่เป็นศัพท์ “คุณพิมพ์มาดาเธอกำลังจะเซ็นสัญญาซื้อขายหุ้นทั้งหมดให้กับบริษัทของศิลาในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ที่โรงแรมเอ็มไพร์สวีทครับ!” ดวงตาของกวินทร์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนกจะพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เขาขยำกระดาษผลตรวจในมือจนยับยู่ยี่ พิมพ์มาดา… เธอไม่ได้แค่จะแก้แค้นเขาทางธุรกิจ แต่เธอกำลังจะพรากทั้งตัวเธอและสายเลือดของเขาหนีหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล! ด้วยรักและปรารถนาดีจากใจ, ชฎาพรายไวน์แดง