คนขี้หึงที่คุมสติไม่อยู่

กลิ่นไวน์แดงบอร์โดซ์ราคาแพงระยับที่อบอวลอยู่ปลายลิ้น ไม่ได้ช่วยให้รสชาติของความอัปยศอดสูในอกของกวินทร์เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ภาพที่ศิลาโน้มใบหน้าลงกระซิบกระซาบข้างใบหูของพิมพ์มาดา ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องจัดเลี้ยงวีไอพีเมื่อครู่ ยังคงกรีดแท่นลงมาซ้ำๆ บนหัวใจที่ถูกบดขยี้จนแทบไม่เหลือชิ้นดี อดีตภรรยาผู้เคยยืนอยู่เบื้องหลังเงาของเขาอย่างไร้ค่า บัดนี้กลับยืนหยัดอย่างสง่างามในฐานะนักออกแบบเครื่องประดับระดับแถวหน้า ผู้มีแต่ชายหนุ่มทรงอิทธิพลรุมล้อมแย่งชิง และนั่น... คือสิ่งที่คนอย่างกวินทร์ไม่มีวันยอมรับได้ ปัง! ประตูห้องพักส่วนตัวในโรงแรมหรูถูกผลักปิดด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมกับความกดดันที่แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง พิมพ์มาดาที่เพิ่งวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง สะดุ้งสุดตัวเมื่อเงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นร่างของอดีตสามีที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยดวงตาดุจซาตานกระหายเลือด "คุณกวินทร์ เข้ามาในห้องฉันได้อย่างไรคะ รบกวนออกไปก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ." พิมพ์มาดาหันกลับมาเผชิญหน้า ความตกใจในแวบแรกถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นและดวงตาที่ฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "รปภ.อย่างนั้นหรือพิมพ์มาดา?" กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มของเขาบิดเบี้ยวด้วยพิษรักแรงหึงที่แผดเผาจนสติสัมปชัญญะขาดผึ่ง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอทันทีโดยไม่ฟังเสียงทัดทาน "ผัวเก่าอย่างฉัน... ยังมีสิทธิ์ในตัวเธอมากกว่าไอ้หน้าอ่อนนั่นเสียด้วยซ้ำ!" "ปล่อยฉันนะ! อย่ามาทำ4กิริยาต่ำทรามใส่กันแบบนี้ เราหย่ากันขาดแล้ว สามีภรรยาไม่มีทางหลงเหลืออยู่!" พิมพ์มาดาสบัดแขนสุดแรงเกิด แรงโกรธาส่งผลให้ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ เธอจ้องมองเขาด้วยความสมเพชเวทนา "คุณมันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัว ที่ทนเห็นฉันมีชีวิตที่ดีกว่าตอนอยู่ใต้เงาของคุณไม่ได้!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง กวินทร์สูญสิ้นซึ่งความยับยั้งชั่งใจ เขากระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างแรงจนลมหายใจของเธอขาดห้วง ความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความโหยหาที่กัดกินวิญญาณมานานแสนนานระเบิดออกมาเป็นอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับจะบดขยี้ร่างเธอบนแผ่นอกของเขา ริมฝีปากหยักลึกพุ่งเข้าประกบปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับต่อว่าเขาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการลงทัณฑ์ รุกเร้า และเรียกร้องสิทธิ์อย่างป่าเถื่อน พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กระดมทุบตีแผงอกกว้างเพื่อผลักไส แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของชายหนุ่ม รสจูบที่ทั้งดุดันและเจือไปด้วยกลิ่นไวน์จางๆ รุกรานเข้ามาในโพรงปากจนลมหายใจของเธอติดขัด ความโกรธที่พลุ่งพล่านผสมผสานกับความวับวามแปลกประหลาดที่ถูกปลุกเร้าโดยสัญชาตญาณดิบ ทำให้กำแพงความเยือกเย็นที่เธอสร้างมาแรมปีเริ่มสั่นคลอน พิมพ์มาดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่กวินทร์กลับใช้มืออีกข้างตรึงท้ายทอยของเธอไว้ บังคับให้รับสัมผัสอันเร่าร้อนและเอาแต่ใจนี้อย่างจำยอม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม กวินทร์ผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้เธอได้สูดอากาศ แต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด "เกลียดฉันมากนักใช่ไหม... หืม?" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิดชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน "แต่ร่างกายเธอมันไม่ได้โกหกเลยพิมพ์มาดา... หัวใจเธอกำลังสั่นเพราะฉัน เหมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอด!" "คนสารเลว..." พิมพ์มาดากัดฟันกรอด น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยดวงตา "คุณคิดว่าใช้วิธีป่าเถื่อนแบบนี้แล้วฉันจะยอมกลับไปหาคุณอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีวัน!" "ฉันไม่ได้ขอร้องให้เธอกลับไป..." กวินทร์ยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความดุดันที่สั่นสะท้อนความปรารถนาอันดิบเถื่อน "แต่ฉันจะทำให้เธอนึกออกว่า... ใครคือเจ้าของที่แท้จริงของเธอ!" ไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีก กวินทร์ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจนเธอต้องหลุดอุทานด้วยความตกใจและรีบคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ เขาสาวเท้าก้าวยาวๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องพักอย่างรวดเร็ว พิมพ์มาดาดิ้นรนสุดชีวิตเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มของที่นอน แต่ร่างสูงของกวินทร์ก็ทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็วราวกับเงาทมิฬ ความตึงเครียดเปลี่ยนผ่านเป็นบรรยากาศที่ร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย มือหนาปลดกระดุมเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตของตนเองออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งอารมณ์ พิมพ์มาดาพยายามพลิกตัวหนี แต่มือแกร่งกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะกวินทร์! อื้อ..." คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอีกครั้ง คราวนี้มันลึกซึ้ง เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างที่ว่างลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าชุดราตรีอย่างจาบจ้วง ปลายนิ้วร้อนผ่าวกรีดกรายผ่านผิวเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่าง พิมพ์มาดาหายใจหอบสะท้าน สมองที่เคยสั่งการให้ต่อต้านเริ่มพร่าเลือน ความเจ็บปวดในอดีตถูกความเย้ายวนตรงหน้าแผดเผาจนมอดไหม้ สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาปลุกเร้าไฟเสน่หาที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนระทวยโดยไม่รู้ตัว เสียงครางประท้วงในลำคอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจกระชั้นที่เต็มไปด้วยความยอมจำนน กวินทร์ผละใบหน้าออกจากซอกคอหอมกรุ่น เลื่อนสายตากลมกลืนไปด้วยความปรารถนามองสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใส เขาใช้ริมฝีปากพรหมจูบไล่ตั้งแต่เปลือกตาบาง โหนกแก้มเนียน ลงมาถึงริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการรุกราน "พิมพ์... มองหน้าฉัน" เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบaข้างใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกชัน "บอกฉันสิว่าเธอไม่ต้องการฉัน... บอกมาว่าผู้ชายคนอื่นทำให้เธอรู้สึกแบบนี้ได้" พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขาทำให้เธอเจ็บใจจนหยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงข้างขมับ กวินทร์โน้มใบหน้าลงใช้ริมฝีปากจูบซับหยาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน—ความอ่อนโยนที่นานจนเกือบลืมเลือน—ก่อนที่เขาจะประทับรอยจูบหนักหน่วงลงบนเรียวปากของเธออีกครั้ง เพื่อกลืนกินเสียงสะอื้นและสติสัมปชัญญะทั้งหมดให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งเพลิงสวาทที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นด้วยมือของตนเอง ในความมืดสลัวของห้องพัก ความเร่าร้อนและเสียงหอบหายใจหลอมรวมกันเป็นบทเพลงแห่งการลงทัณฑ์ที่ไม่มีใครยอมใคร... กระทั่งนาทีแห่งความสุขสมผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงร่างทั้งสองที่นอนแนบชิดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน กวินทร์พลิกตัวตะแคงเข้าหาอดีตภรรยาที่กำลังหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน มือหนาลูบไล้เส้นผมสลวยอย่างทะนุถนอม ทว่าสายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับกระเป๋าเอกสารของพิมพ์มาดาที่เปิดแง้มไว้บนโต๊ะทำงานใกล้เตียงนอน เอกสารสีขาวแผ่นหนึ่งเลื่อนหลุดออกมาจากแฟ้มที่ปิดไม่สนิท ข้อความบางบรรทัดและตัวอักษรบนหัวกระดาษเตะตาเขาเข้าอย่างจัง ทำให้ลมหายใจของกวินทร์สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ภาพถ่ายใบเล็กที่แนบมากับเอกสารผลตรวจทางการแพทย์... เป็นภาพอัลตราซาวด์ของเด็กทารกตัวจิ๋ว พร้อมกับชื่อนามสกุลของพิมพ์มาดา และตัวเลขบอกอายุครรภ์ที่ชัดเจนว่าเกินกว่าแปดสัปดาห์! —โปรดติดตามตอนต่อไป— ชฎาพรายไวน์แดงขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอินเนอร์ความดราม่าและเคมีร้อนแรงนี้ร่วมกันนะคะ