รสสัมผัสแห่งความคลั่ง

“นี่มันหมายความว่าอย่างไร พิมพ์!” เสียงตวาดกร้าวของกวินทร์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของพิมพ์มาดา แรงปะทะของแผ่นกระดาษที่เขาขว้างลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงทำเอาแจกันดอกไม้สั่นไหว ภาพอัลตราซาวด์ใบจิ๋วที่ปรากฏเงาของชีวิตน้อยๆ สั่นคลอนหัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาของเขาจนพังทลาย พิมพ์มาดานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังนุ่ม เธอไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมองชายผู้ที่เคยเป็น ‘สามี’ เธอค่อยๆ วางปากกาในมือลง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบความสั่นไหวในอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย “มันก็แค่ผลตรวจทางการแพทย์ค่ะ คุณกวินทร์ ในเมื่อคุณอ่านหนังสือออก ก็น่าจะเข้าใจว่าสิ่งที่อยู่บนกระดาษใบนั้นคือ ‘ความลับ’ ที่ฉันเลือกจะเก็บไว้... ไม่ใช่เรื่องของคุณ” “ไม่ใช่เรื่องของฉันงั้นหรือ!” กวินทร์ก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะ มือหนาคว้าขอบโต๊ะไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “เรายังไม่ได้หย่าขาดกันอย่างสมบูรณ์ในทางพฤตินัย และถึงจะหย่าแล้ว... ลูกของเธอก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน! เธอคิดจะเล่นตลกอะไร พิมพ์มาดา คิดจะเอาลูกของฉันไปให้ไอ้ศิลามันสวมรอยงั้นหรือ!” คำว่า ‘ศิลา’ เหมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสง่างามที่แฝงไว้ด้วยหนามแหลมคมทำให้เธอดูทรงพลังกว่าเขาในยามนี้ เธอเดินอ้อมโต๊ะไปหาเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เขารู้สึกถวิลหามาตลอดปีแตะจมูก “คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใครทั้งนั้น” เธอเหยียดยิ้มที่มุมปาก “ตอนที่คุณทำลายความรู้สึกฉัน ตอนที่คุณกอดผู้หญิงคนอื่นในวันครบรอบของเรา คุณเคยคิดถึงชีวิตน้อยๆ นี้บ้างไหม? ไม่เลย... คุณเหยียบย่ำมันด้วยความเห็นแก่ตัวของตัวเอง” กวินทร์ไม่ปล่อยให้เธอพูดจบ เขากระชากแขนเรียวเข้าหาตัวอย่างแรง แรงดึงนั้นทำให้ร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของเขา กลิ่นกายผู้ชายที่ดุดันแผ่ซ่าน กวินทร์รวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ปลายจมูกโด่งคมสันซุกไซ้เข้าที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างกระหาย “ฉันจะให้เธอมีสิทธิ์แค่ในฐานะ ‘เมีย’ ของฉันคนเดียวเท่านั้น... ลูกคนนี้ ฉันจะเลี้ยงเอง ในแบบที่เธอจะไม่มีวันพรากเขาไปจากฉันได้” “ปล่อยนะ!” พิมพ์มาดาพยายามดิ้นรน แต่แรงแค้นและแรงปรารถนาของกวินทร์นั้นมีมากเกินกว่าที่เธอจะต้านทาน มือใหญ่ของเขาสอดแทรกผ่านสาบเสื้อสูท สัมผัสความเนียนนุ่มของผิวพรรณผ่านชุดทำงานที่ดูเนี้ยบกริบ ความเย็นชาของเธอถูกหลอมละลายด้วยความร้อนรุ่มที่เขามอบให้ กวินทร์ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกก่อนจะพาร่างบางไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้อง เขาไม่รอช้าที่จะพิสูจน์ความเป็นเจ้าของ ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงบนเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหาย จุมพิตที่แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงโหยหาที่อัดอั้นมานานแสนนาน พิมพ์มาดาจิกเล็บลงบนบ่ากว้าง เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะที่เร่งเร้า “พิมพ์... บอกฉันสิว่าเธอยังรู้สึก” กวินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง “บอกฉันว่าร่างกายของเธอ... มันยังเป็นของฉันเพียงคนเดียว” เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกด้วยความชำนาญ มือของเขาไล้ไปตามสรีระที่งดงามและเปี่ยมเสน่ห์ของเธอ ทุกจุดที่สัมผัสคือการรื้อฟื้นความทรงจำที่เคยร่วมรักกันอย่างเร่าร้อน ในช่วงเวลานี้ไม่มีเรื่องของธุรกิจ ไม่มีเรื่องของศิลา มีเพียงเขากับเธอในห้วงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ความสัมพันธ์ที่แสนบิดเบี้ยวนี้กลับเปี่ยมไปด้วยรสสัมผัสที่ซ่านสยิว กวินทร์สอดประสานกายเข้าหาเธออย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้นด้วยความซ่านกระสันที่พุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทุกสัมผัสที่เขามอบให้นั้นเหมือนการทรมานและปลอบประโลมในคราวเดียวกัน เธอเกลียดเขา... แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศความรู้สึกนั้นด้วยการตอบสนองอย่างร้อนแรงไม่แพ้กัน เมื่อความสุขสมถึงขีดสุด ทั้งคู่ต่างหอบหายใจรวยริน กวินทร์กอดกระชับร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากสายตา ทว่า ในขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานนั้น เสียงเคาะประตูอย่างแรงก็ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของ ‘ใครบางคน’ ที่ทำให้กวินทร์ต้องผละออกจากร่างบางด้วยความตกใจ “กวินทร์! ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้!” ศิลายืนอยู่ตรงประตูด้วยใบหน้าถมึงทึง แววตาของเขามองไปที่ภาพเบื้องหน้าด้วยความเดือดดาล แต่สายตาที่กวาดไปเห็นเอกสารการตั้งครรภ์ที่ตกอยู่บนพื้นกลับทำให้เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้กวินทร์รู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง “ผลตรวจนั่น... นายยังไม่รู้อะไรอีกสินะ กวินทร์” ศิลาเดินเข้ามาใกล้ “เด็กคนนี้... นายแน่ใจหรือว่ามันคือลูกของนาย จริงๆ แล้วนายควรจะดูเอกสารหน้าสุดท้ายให้ดีกว่านี้ เพราะพิมพ์มาดาไม่ได้มีแค่ความลับเรื่องเด็กคนนี้ แต่เธอยังมี ‘เงื่อนไข’ บางอย่างที่ตกลงกับฉันไว้ก่อนที่จะมาเจอหน้านายวันนี้เสียอีก!” กวินทร์ชะงัก สายตาคมกริบมองไปยังพิมพ์มาดาที่กำลังจัดเสื้อผ้าด้วยท่าทีนิ่งเฉย ทว่าแววตาของเธอในตอนนี้กลับไร้ซึ่งความรัก... เหลือเพียงความสะใจที่เขาสัมผัสได้ถึงกระดูกสันหลัง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรอนิยายตอนต่อไปกับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ